حكمت دوم غیبت
 و به همین دلیل امام صادق(ع) میفرماید: «ای شیعیان اهل بیت بدانید كه امورتان مانند سرمه در چشم است كه شخص میداند چه موقع سرمه در چشم میرود و نمیداند چه موقع سرمه از چشم میرود. زمانی است كه افراد، صبحهنگام در دین هستند و شبهنگام از دین خارج میشوند و كسی هم شب در دین ما هست و صبح، از دین خارج میشود».
امتحان یكی از سنّتهای الهی است كه نظام خلقت بر آن استوار است. خداوند در این مورد میفرماید: أحسب النّاس أن یتركو أن یقولوا آمنّا و هم لا یفتنون؛1آیا مردم میپندارند كه تا بگویند ایمان آوردیم رها میشوند و امتحان نمیشوند. و نیز میفرماید: الّذی خلق الموت و الحیاة لیبلوكم أیّكم أحسن عملاً؛2 كسی كه مرگ و زندگی را آفرید تا شما را بیازماید كه كدامتان نیكوكارترید. بنابراین، آزمایش همان چیزی است كه بد را از خوب جدا ساخته، طلا را از بقیّة فلزات متمایز میسازد و شاید هم ـ خدا عالمتر است ـ یكی از دلایل غیبت، آزمایش مردم باشد. البتّه در احادیث اهل بیت(ع) هم به آن اشاره شده است؛ از جمله روایتی از امام صادق(ع) كه میفرماید: «صاحب این امر، ناگزیر غیبتی خواهد داشت كه هر ناحقّی در آن شك میكند. این غیبت است كه حق را از باطل جدا میكند».3 |
امام ابوالحسن علی بن موسی الرّضا(ع) میفرماید: «به هنگام غیبت سومین فرزند من، گویی شیعیانم در جستوجوی پناهگاه هستند، امّا پناهگاهی نمییابند».
به حضرت گفته شد: چرا ای فرزند رسول خدا؟ فرمود: «زیرا امامشان غایب است. پناهگاه خواستن و به دنبال پناهگاه گشتن و امان خواستن به معنای حقیقتجویی و دوری از خیال پردازی و توهّم است و این یك امتحان الهی است».
و به همین دلیل امام صادق(ع) میفرماید: «ای شیعیان اهل بیت بدانید كه امورتان مانند سرمه در چشم است كه شخص میداند چه موقع سرمه در چشم میرود و نمیداند چه موقع سرمه از چشم میرود. زمانی است كه افراد، صبحهنگام در دین هستند و شبهنگام از دین خارج میشوند و كسی هم شب در دین ما هست و صبح، از دین خارج میشود».4
نیز امام صادق(ع) میفرماید: «به خدا قسم كه مثل شیشه نمیشكنید، زیرا شیشه برگردانده شده و به حالت قبل در میآید، به خدا كه مانند كوزه میشكنید؛ كوزه مثل قبلش نمیشود، به خدا كه دگرگون میشوید و مثل غربالشدن كاه از گندم، الك میشوید».5
این احادیث و احادیث دیگر حقیقت دانستن امتحان و آزمایش در دوران غیبت امام دوازدهم(عج) را بیان میكند.
ماهنامه موعود شماره 92
پینوشتها:
٭ برگرفته از: مصلح کل، سید نذیر الحسنی، ترجمة س.ش.حسینی، انتشارات موعود عصر(عج).
1. سورة عنكبوت (29)، آیة 2.
2. سورة ملك (67)، آیة 2.
3. شیخ صدوق، كمالالدّین و تمام النعمة، ص 482.
4. شیخ طوسی، الغیبة، ص 34.
5. همان، الغیبة، ص 34.
مدیر : 