یكی از وظایفی كه به تصریح روایات، در دوران غیبت بر عهدة شیعیان و منتظران فرج قائم آل محمّد(ص) است، كسب آمادگی‌های نظامی و مهیّا كردن تسلیحات مناسب هر عصر برای یاری و نصرت امام غایب است، چنان‌كه در روایتی كه نعمانی به سند خود از امام صادق(ع) نقل كرده آمده است:


«هر یك از شما باید كه برای خروج حضرت قائم(ع) [سلاحی] مهیّا كند. هر چند كه یك تیر باشد، كه خدای تعالی هر گاه بداند كه كسی چنین نیّتی دارد امیدوارم عمرش را طولانی كند تا آن حضرت را درك كند [و از یاران و همراهانش قرار گیرد]».1

در روایت دیگری مرحوم كلینی به سند خود از امام ابوالحسن [موسی كاظم(ع)] نقل می‌كند كه:
«... هر كس اسبی را به انتظار امر ما نگاه دارد و به سبب آن دشمنان ما را خشمگین سازد در حالی كه به ما منسوب باشد، خداوند روزی‌اش را فراخ گرداند و شرح صدر به او عطا كند و به آرزویش برساند و یار بر حوائجش باشد».2

همچنین مرحوم كلینی در «روضة كافی» از ابوعبدالله جعفی روایتی را نقل می‌كند كه توجّه به مفّاد آن بسیار مفید است: «حضرت ابوجعفر امام باقر(ع)، به من فرمودند: منتهای زمان مرابطه (مرزداری)4 نزد شما چند روز است؟ عرضه داشتم: چهل روز، فرمودند: ولی مرابطة ما مرابطه‌ای است كه همیشه هست...».3

ماهنامه موعود شماره 102

پی‌نوشت‌ها:

1. نعمانی، كتاب الغیبـة، ص320، ح10.
2. كلینی، الكافی، ج6، ص535، ح1.
3. همان، ج8، ص381، ح576.
4. مرابطه در این روایت به معنای ارادة انتظار فرج در تمام ساعات شبانه روز است، همچنان‌كه در بعضی از روایات نیز به این معنا اشاره شده است، نه مرابطة مصطلح در فقه.

نوشته شده در تاریخ شنبه 17 مرداد 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: مهدویت،     | نظرات()