تبلیغات 
توصیهها و اندرزهای آیت الله العظمی بهجت(ره)
علت غیبت امام زمان(ع) خود ما هستیم
سبب غیبت امام زمان(ع) خود ما هستیم، زیرا دستمان به او نمیرسد، وگرنه اگر در میان ما بیاید و ظاهر و حاضر شود چه كسی او را میكشد؟! آیا جنّیان آن حضرت را میكشند، یا قاتل او انسان است؟! ما از پیش در طول تاریخ ائمه(ع) امتحان خود را پس دادهایم كه آیا از امام تحفّظ و اطاعت میكنیم یا اینكه او را به قتل میرسانیم؟! انحطاط و پستی انسان به حدّی است كه قوم حضرت صالح(ع) ناقة صالح را با اینكه وسیلة ارتزاق و نعمت آنها بود، پی كردند، چنانكه قرآن كریم دربارة آن میفرماید: «لها شربٌ و لكم شرب یوم معلوم،6 یعنی، یك روز آب سهم شما باشد و روز دیگر سهم آن، آن ناقه، یك روز آب چاه را میخورد و در عوض به آنها شیر میداد! بنابراین، همانگونه كه ممكن است عقلاً خزینه و انبار نعمت خود را نابود كنند، همچنان كه ناقة صالح را كشتند، امكان دارد كه ما انسانهای عاقل(!) نیز امام زمان(ع) را كه تمام خیرات از او است و از ناقة صالح بالاتر و پرفیضتر است برای اغراض شخصیة خود به قتل برسانیم!
لزوم احتیاط در فتنههای آخرالزّمان
سؤال: از حضرت رسول(ص) دربارة آخرالزّمان و فتنههای آن نقل شد كه فرمودهاند: تشخیص تكلیف در آن زمان مشكل است. پس چه باید كرد؟
جواب: اگر به دست آوردن تكلیف مشكل باشد، احتیاط كردن كه مشكل نیست، باید توقّف كرد و احتیاط نمود. ریختن خون مردم، هتك اَعراض [آبروهای] آنها و از بین بردن اموال و دین آنها شوخی نیست، برای ما اتمام حجّت شده است.
گویا به كلی از «عین الله الناظرة» غافل هستیم!
اهل بیت عصمت و طهارت(ع) بندگانی هستند كه علم و صوابشان مطرد (فراگیر) است، یعنی با داشتن مقام عصمت نه خطا میكنند و نه خطیئه و امام زمان(ع) «عین الله النّاظرة و اُذنه السّامعة و لسانه النّاطق، و یده الباسطة؛ چشم بینا، گوش شنوا، زبان گویا و دست گشادة خداوند است و از اقوال، افعال، افكار و نیّات ما اطلاع دارد؛ مع ذلك گویا ما، ائمه(ع) و به خصوص امام زمان(ع) را حاضر و ناظر نمیدانیم، بلكه گویا مانند عامّه، اصلاً زنده نمیدانیم و به كلّی از آن حضرت غافل هستیم!
اشراف امام(ع) بر اعمال بندگان
گویا بنا بر این است كه در عمل، خدا، نادیده گرفته شود، با اینكه در روایت «كافی» دارد كه: «در هر شهری عمودی از نور است كه امام(ع) اعمال بندگان را در آن میبیند یا ملَكی برای او خبر میآورد».1 همچنین «روح القدس» مؤیّد او با او است، غیر از آن روحی كه هر سال یك بار در شب قدر بر او نازل میشود.2 بنابراین، اگر مثلاً پردهای هم دور عمل خود بكشیم، فایده ندارد و دید امام(ع) نافذتر است و در برابر چشمان واقع بین او مانع و حائل ایجاد نمیكند. همچنین در رؤیت امام(ع) مقابله و محاذات (همسویی) شرط نیست، بلكه هر جا كه نشسته، بر أرضین سفلیٰ و سماوات سبع و ما فیهنّ و ما بینهنّ اشراف دارد. خداوند متعال میفرماید:
«و آتیناه الحكم صبیّاً؛3 در حال كودكی، حكم را به او عطا كردیم» و نیز میفرماید: «قال إنّی عبدالله آتانی الكتاب و جعلنی نبیّاً؛4 گفت: من بندة خدایم، خداوند به من كتاب عطا كرده و مرا پیامبر قرار داده است. اگر مسئلة امام شناسی بالا رود، خداشناسی هم بالا میرود؛ زیرا چه آیتی بالاتر از امام(ع)؟ امام آیینهای است كه حقیقت تمام عالم را نشان میدهد.
حدیث ثقلین و اثبات غیبت امام زمان(ع)
«حدیث ثقلین» از ادلّة اثبات غیبت امام زمان(ع) است، زیرا در آن حدیث میفرماید: «إنّهما لن یفترقا،5 قرآن و عترت از هم جدا نمیشوند»، یعنی، چه حاضر باشند یا غایب، اگر كسی این حدیث را تحقیق و معنای آن را تحصیل كند، مسئلة غیبت خیلی برای او واضح خواهد بود؛ زیرا در غیر این صورت، «لزم الإنفكاك بین القرآن و العترة؛ لازمة آن جدایی بین قرآن و عترت خواهد بود».
ماهنامه موعود شماره 101
سبب غیبت امام زمان(ع) خود ما هستیم، زیرا دستمان به او نمیرسد، وگرنه اگر در میان ما بیاید و ظاهر و حاضر شود چه كسی او را میكشد؟! آیا جنّیان آن حضرت را میكشند، یا قاتل او انسان است؟! ما از پیش در طول تاریخ ائمه(ع) امتحان خود را پس دادهایم كه آیا از امام تحفّظ و اطاعت میكنیم یا اینكه او را به قتل میرسانیم؟! انحطاط و پستی انسان به حدّی است كه قوم حضرت صالح(ع) ناقة صالح را با اینكه وسیلة ارتزاق و نعمت آنها بود، پی كردند، چنانكه قرآن كریم دربارة آن میفرماید: «لها شربٌ و لكم شرب یوم معلوم،6 یعنی، یك روز آب سهم شما باشد و روز دیگر سهم آن، آن ناقه، یك روز آب چاه را میخورد و در عوض به آنها شیر میداد! بنابراین، همانگونه كه ممكن است عقلاً خزینه و انبار نعمت خود را نابود كنند، همچنان كه ناقة صالح را كشتند، امكان دارد كه ما انسانهای عاقل(!) نیز امام زمان(ع) را كه تمام خیرات از او است و از ناقة صالح بالاتر و پرفیضتر است برای اغراض شخصیة خود به قتل برسانیم!
لزوم احتیاط در فتنههای آخرالزّمان
سؤال: از حضرت رسول(ص) دربارة آخرالزّمان و فتنههای آن نقل شد كه فرمودهاند: تشخیص تكلیف در آن زمان مشكل است. پس چه باید كرد؟
جواب: اگر به دست آوردن تكلیف مشكل باشد، احتیاط كردن كه مشكل نیست، باید توقّف كرد و احتیاط نمود. ریختن خون مردم، هتك اَعراض [آبروهای] آنها و از بین بردن اموال و دین آنها شوخی نیست، برای ما اتمام حجّت شده است.
گویا به كلی از «عین الله الناظرة» غافل هستیم!
اهل بیت عصمت و طهارت(ع) بندگانی هستند كه علم و صوابشان مطرد (فراگیر) است، یعنی با داشتن مقام عصمت نه خطا میكنند و نه خطیئه و امام زمان(ع) «عین الله النّاظرة و اُذنه السّامعة و لسانه النّاطق، و یده الباسطة؛ چشم بینا، گوش شنوا، زبان گویا و دست گشادة خداوند است و از اقوال، افعال، افكار و نیّات ما اطلاع دارد؛ مع ذلك گویا ما، ائمه(ع) و به خصوص امام زمان(ع) را حاضر و ناظر نمیدانیم، بلكه گویا مانند عامّه، اصلاً زنده نمیدانیم و به كلّی از آن حضرت غافل هستیم!
اشراف امام(ع) بر اعمال بندگان
گویا بنا بر این است كه در عمل، خدا، نادیده گرفته شود، با اینكه در روایت «كافی» دارد كه: «در هر شهری عمودی از نور است كه امام(ع) اعمال بندگان را در آن میبیند یا ملَكی برای او خبر میآورد».1 همچنین «روح القدس» مؤیّد او با او است، غیر از آن روحی كه هر سال یك بار در شب قدر بر او نازل میشود.2 بنابراین، اگر مثلاً پردهای هم دور عمل خود بكشیم، فایده ندارد و دید امام(ع) نافذتر است و در برابر چشمان واقع بین او مانع و حائل ایجاد نمیكند. همچنین در رؤیت امام(ع) مقابله و محاذات (همسویی) شرط نیست، بلكه هر جا كه نشسته، بر أرضین سفلیٰ و سماوات سبع و ما فیهنّ و ما بینهنّ اشراف دارد. خداوند متعال میفرماید:
«و آتیناه الحكم صبیّاً؛3 در حال كودكی، حكم را به او عطا كردیم» و نیز میفرماید: «قال إنّی عبدالله آتانی الكتاب و جعلنی نبیّاً؛4 گفت: من بندة خدایم، خداوند به من كتاب عطا كرده و مرا پیامبر قرار داده است. اگر مسئلة امام شناسی بالا رود، خداشناسی هم بالا میرود؛ زیرا چه آیتی بالاتر از امام(ع)؟ امام آیینهای است كه حقیقت تمام عالم را نشان میدهد.
حدیث ثقلین و اثبات غیبت امام زمان(ع)
«حدیث ثقلین» از ادلّة اثبات غیبت امام زمان(ع) است، زیرا در آن حدیث میفرماید: «إنّهما لن یفترقا،5 قرآن و عترت از هم جدا نمیشوند»، یعنی، چه حاضر باشند یا غایب، اگر كسی این حدیث را تحقیق و معنای آن را تحصیل كند، مسئلة غیبت خیلی برای او واضح خواهد بود؛ زیرا در غیر این صورت، «لزم الإنفكاك بین القرآن و العترة؛ لازمة آن جدایی بین قرآن و عترت خواهد بود».
ماهنامه موعود شماره 101
مدیر : 