مذهبی فرهنگی

مساله، مساله حكومت است; مساله، مساله سیاست است، حكومت عدل سیاست است، (1) تمام معناى سیاست است. خداى تبارك و تعالى این حكومت را و این سیاست را امر كرد كه پیغمبر به حضرت امیر واگذار كنند، چنانچه خود رسول خدا سیاست داشت و حكومت بدون سیاست ممكن نیست، این سیاست و این حكومتى كه عجین با سیاست است، در روز عید غدیر براى حضرت امیر ثابت شد. این كه / در این روایت / در روایات هست كه «بنى الاسلام على خمس » این ولایت، ولایت كلى امامت نیست، آن امامى كه هیچ عملى مقبول نمى شود الا به اعتقاد به امامت، این معنایش این حكومت نیست. خوب! ما بسیارى از ائمه مان حكومت نداشتند. ما الان معتقدیم كه حضرت امیر در یك برهه از زمان به حكومت رسید، حضرت امام حسن هم یك مدت بسیار بسیار كمى به حكومت رسید، باقى ائمه حكومت نداشتند. آن كه خداى تبارك و تعالى جعل كرد و دنبالش هم براى ائمه هدى جعل شده است، حكومت است، لكن نگذاشتند كه این حكومت ثمر پیدا بكند، بنابراین حكومت را خدا جعل كرده است براى حضرت امیر، سلام الله علیه، و این حكومت یعنى سیاست، یعنى عجین با سیاست. از اعوجاجهایى كه پیدا شده است مع الاسف، این است كه، یعنى اعوجاج زیاد پیدا شده اما / از / بزرگترین این است كه دستهایى از زمان سابق، از زمان خلفاى اموى و خلفاى عباسى، علیهم لعنة الله، از آن زمان دستهایى پیدا شده است كه بگویند كه دین علیحده از مسائل است و سیاست علیحده از حكومت است. هرچه طرف پایین آمده است، این قوت گرفته است تا وقتى بازیگریهاى دنیا كه دیدید باید دین را یك چیز تعبدى قرار داد، این بازیگریهاى آمدند و این طور كردند كه / به / ماها هم باورمان آمده بود كه دین چكار دارد به سیاست، سیاست مال امپراطورها. این معنایش این است كه تخطئه كنیم خدا را و رسول خدا را و امیرالمؤمنین را، براى این كه حكومت سیاست است، حكومت كه دعا خواندن نیست، حكومت كه نماز نیست، حكومت روزه نیست. حكومت، حكومت عدل اسباب این مى شود كه اینها اقامه بشود، اما خود حكومت یك دستگاه سیاسى است. آنى كه مى گوید دین از سیاست جداست، تكذیب خدا را كرده است، تكذیب رسول خدا را كرده است، تكذیب ائمه هدى را كرده است. و این كه این قدر صداى غدیر بلند شده است و این قدر براى غدیر ارج قایل شده اند - و ارج هم دارد - براى این است كه با اقامه ولایت یعنى با رسیدن حكومت به دست صاحب حق، همه این مسائل حل مى شود، همه انحرافات از بین مى رود. اگر حكومت عدل بپا شود، اگر گذاشته بودند كه حضرت امیر، علیه السلام، حكومتى را كه مى خواهد بپا كند، تمام انحرافات از بین رفت و محیط یك محیط صحیح و سالم مى شد كه آن وقت مجال براى همه اشخاص كه داراى افكار هستند، عرفا كه داراى افكار هستند، حكما كه داراى افكار هستند، فقها، همه براى آنها مجال هم پیدا بشود. از این جهت اسلام «بنى عباس خمس »، نه معنایش این است كه ولایت در عرض این است، ولایت اصلش مساله حكومت است، حكومت هم این طورى است، حكومت حتى از فروع هم نیست. آن چیزى كه براى ائمه ماقبل از غدیر و قبل از همه چیزها بوده است، این مقامى است كه مقام ولایت كلى است كه آن اقامت است كه در روایت هست كه «حسن و حسین امامان قاما او قعدا» وقتى قعد است كه امام نیست. امام به معناى حكومت نیست، این یك امام دیگرى است و آن مساله اى دیگرى است. آن مساله، مساله اى است كه اگر او را كسى قبول نداشته باشد، اگر تمام نمازها را مطابق با همین قواعد اسلامى شیعه هم بجا بیاورد باطل است. این غیر حكومت است، آن در عرض اینها نیست، آن از اصول مذهب است، آنى است كه اعتقاد به او لازم است و از اصول مذهب است. و انحرافى كه پیدا شده است - علاوه بر همه انحرافاتى كه - همین انحراف است كه ما باور كردیم كه سیاست به ما چه ربط دارد. غدیر آمده است كه بفهماند كه سیاست به همه مربوط است، در هر عصرى باید حكومتى باشد با سیاست، منتها سیاست عادلانه كه بتواند به واسطه آن سیاست اقامه صلوة كند، اقامه صوم كند، اقامه حج كند، اقامه همه معارف را بكند و راه را باز بگذارد براى این كه صاحب افكار، یعنى آرام كند كه صاحب افكار، افكارشان را با دلگرمى و با آرامش ارایه بدهند. بنابراین این طور نیست كه ما خیال كنیم كه ولایتى كه در این جا مى گویند آن امامت است و امامت هم در عرض فروع دین است، نخیر; این ولایت عبارت از حكومت است، حكومت مجرى اینهاست، در عرض هم به این معنا نیست، مجرى این مسایل دیگر است. این انحرافات خیلى زیاد است، نمى شود همه اش را احصا كرد.


پى نوشتها:
×. صحیفه نور، ج 20، ص 27-30(سخنرانى امام راحل در تاریخ 2/6/65).
1. عدل: مانند و مثل چیزى در وزن و اندازه

 

مجله موعود شماره 18

ارسال به