سعد بن عبدالله قمی نقل می‌كند كه در خدمت امام عسكری (ع) بودم و فردی از تأویل آیه كهیعص سئوال كرد. امام عسكری (ع) فرمود كه از فرزندم «مهدی» پاسخ را دریافت كنید. آن‌گاه امام زمان (عج) فرمودند: «هذه الحروف من أنباء الغیب،..
 
 
 
 بسیاری از مفسّران قرآن كریم معتقدند كه آیه «كهیعص» كه از حروف رمزی و مقطّعه در قرآن است به ماجرای كربلا و شهادت امام حسین (ع) اشاره كرد.

دلیل این مفسران بر ارتباط آیه «كهیعص» با ماجرای كربلا، روایتی از «سعد بن عبدالله قمی» است كه در كتب روایی از جمله «كمال‌الدین وتمام النعمة» شیخ صدوق (متولد نیمه اول قرن چهارم هجری) و «احتجاج»‌ مرحوم طبرسی (متولد نیمه اول قرن ششم هجری) آمده است.

از كتاب‌های متأخر نیز می‌توان به «تفسیر البرهان» سیدهاشم بحرانى و «بحار الانوار» علامه مجلسی اشاره كرد كه این روایت در آن‌ها ذكر شده است.

بر پایه این گزارش،‌ سعد بن عبدالله قمی نقل می‌كند كه در خدمت امام عسكری (ع) بودم و فردی از تأویل آیه كهیعص سئوال كرد. امام عسكری (ع) فرمود كه از فرزندم «مهدی» پاسخ را دریافت كنید. آن‌گاه امام زمان (عج) فرمودند: «هذه الحروف من أنباء الغیب، أطلع الله علیها عبده زكریا علیه‌السلام، ثم قصّها على محمد صلى‌الله علیه وآله، وذلك أن زكریا سأل ربّه أن یعلّمه أسماء الخمسة، فأهبط علیه جبرئیل فعلّمه إیاها، فكان زكریا إذا ذكر محمداً وعلیاً وفاطمة والحسن سُرِّی عنه همّه، وانجلى كربّه، وإذا ذكر الحسین خنقته العبرة ووقعت علیه البهرة! فقال ذات یوم: یا إلهی! ما بالی إذا ذكرت أربعا منهم تسلیّت بأسمائهم من همومی، وإذا ذكرت الحسین تدمع عینی وتثور زفرتی؟! فأنبأه الله تعالى عن قصته، وقال: (كهیعص) فالكاف اسم كربلاء، والهاء هلاك العترة، والیاء یزید وهو ظالم الحسین علیه‌السلام، والعین عطشه، والصاد صبره.»

ماجرا از این قرار است كه حضرت زكریا از پروردگارش درخواست كرد كه «اسماء خمسه طیبه‏» را به وی بیاموزد. خداوند متعال، جبرئیل امین را بر او فرو فرستاد و آن اسماء را به او تعلیم داد.

حضرت زكریا هنگامی كه نام‏های محمد (ص)، علی (ع)، فاطمه (س) و حسن (ع) را یاد می‏كرد، اندوه و ناراحتی‌اش بر طرف می‏شد و گرفتاریش از بین می‏رفت. امام هنگامی كه از حسین (ع) یاد می‏كرد، بغض گلویش را می‏فشرد و مبهوت می‏شد. به همین دلیل روزی از خداوند سبب این اندوه و ناراحتی را جویا شد و گفت: بارالها! چرا وقتی آن چهار نفر را یاد می‏كنم، آرامش می‏یابم و اندوهم بر طرف می‏شود، اما وقتی حسین را یاد می‏كنم، اشكم جاری و ناله‏ام بلند می‏شود؟

خدای تعالی او را از داستان شهادت امام حسین (ع) آگاه كرد و فرمود: «كهیعص‏»! «ك» نام كربلا و «ه» اشاره به كشته‌شدن عترت طاهره دارد. «ی» اشاره به نام یزید دارد كه بر حسین (ع) ظلم كرد و «ع» اشاره به عطش و تشنگی آن امام و «ص» نیز نشان صبر و مقاومت ایشان است.

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 2 دی 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: امام حسین(ع) و عاشورا،     | نظرات()