تبلیغات 
عارفانه ها و عاشقانه های مرحوم میرزا اسماعیل دولابی
در مورد امام زمان(ع) در روایات آمده است كه: «یحكم بحكم داوود؛ با حكم حضرت داوود (ع) حكم میكند». حضرت داوود حكم غیبی صادر میكرد و به شواهد و ادلّه وابسته نبود. در زمان حضرت داوود شخص فقیری مدتها از خداوند رزق حلالی میطلبید. روزی گاوی در خانة او را شكست و داخل شد. او هم بر این اساس كه دعایش مستجاب شده است گاو را سربرید و گوشت آن را كباب كرد و با خانواده اش خوردند.
صاحب گاو كه به دنبال گاوش میگشت فهمید كه آن شخص فقیر گاو را كشته و مصرف كرده است. او را نزد حضرت داوود برد و حضرت داوود از آن شخص فقیر علّت كارش را پرسید: او هم گفت من هفت سال بود كه دعا میكردم خدا رزق حلالی مرحمت كند، وقتی گاو در را شكست و داخل شد به خود گفتم دعایم مستجاب شده است؛ لذا آن را سر بریدم و با خانواده ام خوردیم.
حضرت داوود به صاحب گاو فرمود: «از شكایتت صرف نظر كن». صاحب گاو عصبانی شد و اعتراض كرد كه این چه نحو قضاوت كردن است. حضرت داوود به او فرمود: «علاوه بر آن، نصف دارائی ات را هم به او بده». صاحب گاو هم به شدت برآشفت. حضرت داوود فرمود: «تمام دارائی ات را به او بده». در بین مردم در اثر این حكم سر و صدا بلند شد. حضرت داوود همراه با مردم بر سر قبر پدر كسی كه گاو را كشته بود، حاضر شد و او را زنده كرد و علت مرگش را از او جویا شد. او گفت: پدر این صاحب گاو، غلام من بود. او مرا كشت و تمام دارائی ام را هم تصاحب كرد. در نتیجه روشن شد علاوه بر اینكه تمام دارائی صاحب گاو متعلق به آن شخص فقیر است، خود صاحب گاو و فرزندانش هم بچههای غلام پدر او هستند و متعلق به او میباشند، امام زمان(ع) هم این گونه حكم میكند.
٭ مصباح الهدی؛ مجموعه جلسات مرحوم دولابی
ماهنامه موعود شماره 106
مدیر : 