ملّاصدرا می‌گوید :
خداوند بی‌نهایت است و لامكان و بی‌زمان
امّا به قدر فهم تو كوچك می‌شود
و به قدر نیاز تو فرود می‌آید و به قدر آرزوی تو گسترده می‌شود،
و به قدر ایمان تو كارگشا می‌شود،
و به قدر نخ پیرزنان دوزنده باریك می‌شود،


و به قدر دل امیدواران گرم می‌شود...
پــدر می‌شود، یتیمان را و مادر..
برادر می‌شود، محتاجان برادری را.  
همسر می‌شود، بی همسر ماندگان را. 
طفل می‌شود، عقیمان را.
امید می‌شود، ناامیدان را.  
راه می‌شود، گم‌گشتگان را.
نور می‌شود، در تاریكی ماندگان را.  
شمشیر می‌شود، رزمندگان را. 
عصا می‌شود، پیران را.
عشق می‌شود، محتاجانِ به عشق را...
خداوند همه چیز می‌شود، همه كس را.
 به شرط اعتقاد؛ به شرط پاكی دل؛ به شرط طهارت روح؛
به شرط پرهیز از معامله با ابلیس.
بشویید قلب‌هایتان را از هر احساس ناروا!
و مغزهایتان را از هر اندیشة خلاف،
و زبان‌هایتان را از هر گفتار ِناپاك،
و دست‌هایتان را از هر آلودگی در بازار...
و بپرهیزید از ناجوانمردی‌ها، ناراستی‌ها، نامردمی‌ها!
چنین كنید تا ببینید كه خداوند، چگونه بر سفرة شما، با كاسه‌ای خوراك و تكّه‌ای نان می‌نشیند و  بر بندتاب، با كودكانتان تاب می‌خورد و در دكّان شما كفه‌های ترازویتان را میزان می‌كند،
و «در كوچه‌های خلوت شب با شما آواز می‌خواند»
مگر از زندگی چه می‌خواهید؟!
كه در خداییِ خدا یافت نمی‌شود، كه به شیطان پناه می‌برید؟
كه در عشق یافت نمی‌شود، كه به نفرت پناه می‌برید؟
كه در سلامت یافت نمی‌شود، كه به خلاف پناه می‌برید؟
قلب‌هایتان را از حقارت كینه تهی كنید و با عظمت عشق پر كنید.
زیرا كه عشق چون عقاب است. بالا می‌پرد و دور...
بی‌اعتنا به حقیران ِ در روح.
كینه چون لاشخور و كركس است.
كوتاه می‌پرد و سنگین. جز مردار به هیچ چیز نمی‌اندیشد.
بـرای عاشق، ناب‌ترین، شور است و زندگی و نشاط.
برای لاشخور، خوب‌ترین، جسدی‌ است متلاشی ...


ماهنامه موعود شماره 111

نوشته شده در تاریخ شنبه 25 اردیبهشت 1389    | توسط: امین    | طبقه بندی: فرهنگی و اجتماعی،     | نظرات()