پیش نیاز بهشت!

حضرت امام جعفر صادق علیه السلام در ضمن سفارش بلندی به عبدالله بن جُندب میفرماید: «... وَ ما یَنبَغى لِاَحَدٍ اَن یَطمَعَ اَن یُنزَلَ بعملِ الفُجارِ مَنازِلَ الابرار. اَما اِنه لَو وَقعتِ الواقعةُ وَ قامَتِ القیامةُ وَ جَاءَتِ الطامَةُ وَ نَصبَ الجَبارُ المَوازینَ لِفَصلِ القَضاءِ وَ بَرزََ الخلائقَ لِیومِ الحِسابِ اَیقنَت عِندَ ذلك لِمَن تَكونُ الرَفعةُ وَ الكَرامَةُ وَ بمَن تَحلُ الحَسرَةُ وَ النَدامَةُ، فَاعْمَل الیَومَ فِى الدُنیا بما تَرجوا بهِ الفَوزَ فِی الا?خِرَةِ» 1
شایسته نیست بر آنکه رفتار و کردار بدان را دارد خیال بهشت و جایگاه نیکان را به سر پرورد. آنگاه که آن حادثه بزرگ واقع گشته و قیامت به پا شود، و حضرت جبار ترازوی عدل خویش را برای داوری برآویزد، و مردمان را برای روز حساب جمع آورَد، معلوم شود که بزرگی و کرامت از آنِ که و حسرت و پشیمانی از برای که خواهد بود. پس امروز در این دنیا، آن کن و چنان کن که امید نیک بختی آخرت در آن است.

همه رفتار آیتالله العظمی بهجت از نماز و راه رفتن تا زیارت ایشان، برای كسانی كه آن مرحوم را میدیدند، درس اخلاق بود و ایشان به جای سخن گفتن و درس اخلاق، مردم را با رفتار خود دعوت به حق میكرد.

ما مثل طایفه و گروهى هستیم كه رییس خود را حبس نموده است و در بلایا، خود تصمیم جنگ و یا صلح را اتّخاذ مى كند! خودمان كرده ایم و اجازه نمى دهیم بیاید قضایا را حلّ كند، با این كه مى دانیم اگر بیاید مى تواند مشكلات را حلّ كند، ولى باز او را محبوس كرده ایم!

مدیر : 