سندرم سیاه نمایی در سینمای شبه روشنفکری
گروه فرهنگی- سنتی در سینمای ایران مدت هاست که رواج دارد؛ عده ای گمان می کنند که اگر فیلم سیاه با مایه هایی از تلخی و یاس بسازند، مایه هنری فیلم شان بالا می رود. این مسئله امسال با "هیچ" شروع شد و حالا به "هفت دقیقه تا پاییز" و "كیفر" رسیده است.
البته گاه نمی توان منكر ساختار مناسب تكنیكی، بازی های در خشان بازیگران و یا توانایی فنی كارگردانان شد اما تم مشترک بسیاری از فیلم های روی پرده در هفته های اخیر وی یا فیلم های در حال اکران نشانگر شیوع این امر است. در این فیلم ها، داستان ها مایوس كننده و بدون پایان و مبهم هستند، رنگ كمترین نقش را در تصاویر دارد، عموما همه چیز چرك مرده و خاكستری است و شخصیت های داستان رو به نابودی می روند و نابود می شوند.
"هفت دقیقه تا پاییز" یكی از فیلم هایی كه هم اكنون در حال اكران است نیز همین حالت را دارد، اضطراب، خیانت زن به شوهر،كشته شدن فرزند به بد ترین صورت، صاحبخانه هوسران و ...در طول فیلم ما هیچ وجه مثبت و نیكی نمی بینیم.
همه چیز به بدترین شكل ممكن پیش میرود و زندگی رو به قهقراست. تلاش مرد خانواده به هیچ جا راهی نمی برد و دنیا تیره و تار است و همه دیوارها بر سر شخصیت های اصلی داستان آوار می شود و ما در پایان یك فیلم هنری دیده ایم.
چهل سالگی دیگر فیلمی است كه از این فضا" رنج می برد" و مخاطب را هم رنج می دهد. باز هم خیانت دستمایه است، زنی در فضایی سرد زندگی میكند، همسرش نمیداند چه می خواهد و مدام در رنج و عذاب است او در مانده است و در پایان ابهام... باز هم باید بگوییم كه یك فیلم هنری دیدیم!
"كیفر" را بررسی كنیم، همه به هم خیانت می كنند و از هم دیگر میدزدند، برادر به خواهر رحم نمی كند ناموس پرستی دروغ است، برادری معنایی ندارد همه شخصیت های فیلم تا خرخره در لجن هستند و به قول یكی از شخصیت ها كثیف اند. ایرانی ها دغل باز و كلاهبردارند و ... اما باز هم در پایان ما یك فیلم هنری دیدیم...
اما باید آغازگر این سندرم در سال 89 را فیلم "هیچ" ساخته عبدالرضا كاهانی دانست: مردی كه از پرخوری رنج می برد، همه با او به بدترین شكل ممكن رفتار می كنند و او را دست می اندازند. شخصیت های داستان از جزئی ترین تا اصلی ترین آنها سود جو، عصبی، پرخاشگر، ابله، حسود و ... هستند. پستی و دنائت از سر و روی فیلم هیچ می بارد، همه چیز از هم می پاشد و شخصیت ها یا در سراشیبی نیستی قرار می گیرند و یا خودكشی میكنند و یا دچار فحشا می شوند.
اینها نمونه هایی شاخص از فیلم های روی پرده هستند. اما اینکه کارگردان ما برای اثبات هنری بودن و هنری جلوه دادن خود رو به سوی نشان دادن هر تباهی و سیاهی آورده، قطعا ریشه ها و دلایلی دارد.
البته گاه نمی توان منكر ساختار مناسب تكنیكی، بازی های در خشان بازیگران و یا توانایی فنی كارگردانان شد اما تم مشترک بسیاری از فیلم های روی پرده در هفته های اخیر وی یا فیلم های در حال اکران نشانگر شیوع این امر است. در این فیلم ها، داستان ها مایوس كننده و بدون پایان و مبهم هستند، رنگ كمترین نقش را در تصاویر دارد، عموما همه چیز چرك مرده و خاكستری است و شخصیت های داستان رو به نابودی می روند و نابود می شوند.
"هفت دقیقه تا پاییز" یكی از فیلم هایی كه هم اكنون در حال اكران است نیز همین حالت را دارد، اضطراب، خیانت زن به شوهر،كشته شدن فرزند به بد ترین صورت، صاحبخانه هوسران و ...در طول فیلم ما هیچ وجه مثبت و نیكی نمی بینیم.
همه چیز به بدترین شكل ممكن پیش میرود و زندگی رو به قهقراست. تلاش مرد خانواده به هیچ جا راهی نمی برد و دنیا تیره و تار است و همه دیوارها بر سر شخصیت های اصلی داستان آوار می شود و ما در پایان یك فیلم هنری دیده ایم.
چهل سالگی دیگر فیلمی است كه از این فضا" رنج می برد" و مخاطب را هم رنج می دهد. باز هم خیانت دستمایه است، زنی در فضایی سرد زندگی میكند، همسرش نمیداند چه می خواهد و مدام در رنج و عذاب است او در مانده است و در پایان ابهام... باز هم باید بگوییم كه یك فیلم هنری دیدیم!
"كیفر" را بررسی كنیم، همه به هم خیانت می كنند و از هم دیگر میدزدند، برادر به خواهر رحم نمی كند ناموس پرستی دروغ است، برادری معنایی ندارد همه شخصیت های فیلم تا خرخره در لجن هستند و به قول یكی از شخصیت ها كثیف اند. ایرانی ها دغل باز و كلاهبردارند و ... اما باز هم در پایان ما یك فیلم هنری دیدیم...
اما باید آغازگر این سندرم در سال 89 را فیلم "هیچ" ساخته عبدالرضا كاهانی دانست: مردی كه از پرخوری رنج می برد، همه با او به بدترین شكل ممكن رفتار می كنند و او را دست می اندازند. شخصیت های داستان از جزئی ترین تا اصلی ترین آنها سود جو، عصبی، پرخاشگر، ابله، حسود و ... هستند. پستی و دنائت از سر و روی فیلم هیچ می بارد، همه چیز از هم می پاشد و شخصیت ها یا در سراشیبی نیستی قرار می گیرند و یا خودكشی میكنند و یا دچار فحشا می شوند.
اینها نمونه هایی شاخص از فیلم های روی پرده هستند. اما اینکه کارگردان ما برای اثبات هنری بودن و هنری جلوه دادن خود رو به سوی نشان دادن هر تباهی و سیاهی آورده، قطعا ریشه ها و دلایلی دارد.
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 5 مرداد 1389 | توسط: امین | طبقه بندی: سینما و رسانه، فرهنگی و اجتماعی، | نظرات()
مدیر : 