مذهبی فرهنگی

غزل مرثیه‌ای از علی انسانی در وصف مصیبت حضرت زهرا (س)؛

 حاج علی انسانی، شاعر و مداح پیشكسوت اهل بیت غزل مرثیه‌ای در بیان مصیبت حضرت صدیقه كبری (س) سروده است.

گل، بر من و جوانی من گریه می‌كند
بلبل به خسته جانی من گریه می‌كند

از بس كه هست غم به دلم، جای آه نیست
مهمان به میزبانی من گریه می‌كند

از پا فتاده پا و ز كار اوفتاده دست
بازو به ناتوانی من گریه می‌كند

گل‌های من هنوز شكوفا نگشته‌اند
شبنم به باغبانی من گریه می‌كند

در هر قدم نشینم و خیزم میان راه
پیری، بر این جوانی من گریه می‌كند

گردون، كه خود كمان شده با چشم ابرها
بر قامت كمانی من گریه می‌كند

این آبشار نیست كه ریزد كه چشم كوه
بر چهره‌ خزانی من گریه می‌كند

فردا مدینه نشنود آوای گریه‌ام
بر مرگ ناگهانی من گریه می‌كند

ارسال به

صائب تبریزی شاعری كثیر‌الشعر و معروف به میرزا صائب است. او در یكی از قصایدش درباره امام حسین (ع) و عاشورا اینگونه سروده است:

چون آسمان كند كمر كینه، استوار
كشتی نوح، بشكند از موجه بِحار

لعل حسین را كند از مهر، خشكْ لب
تیغ یزید را كند از كینه، آبدار

خون شفق، زپنجه خورشید می‌چكد
از بس گلوی تشنه لبان را دهد فشار

پور ابوتراب، جگرگوشه رسول
طفلی كه بود گیسوی پیغمبرش، مهار

لعل لبی كه بوسه‌گه جبرییل بود
بی‌آب شد زسنگدلی‌های روزگار

عیسی در آسمان چهارم، گرفت گوش
پیچید بس كه نوحه درین نیلگون حصار

نتوان سپهر را به سرْ انگشت برگرفت
چون نیزه بر گرفت سرِ آن بزرگوار؟

در ماتم تو، چرخ به سر كاه ریخته است
این نیست كهكشان كه زگردون شد آشكار

چون خاك كربلا نشود سجدگاه عرش؟
خون حسین ریخت بر آن خاك مشكبار

صائب! از این نوای جگرسوز لب ببند
كز استماع آن، جگر سنگ شد فكار

ارسال به

حسین اسرافیلی (متولد 1330 در تبریز)
--------------------------------------------

شد نوبت رزم بوفضایل
آن ماه لقا، علی‌شمایل

آمد به ادب حضور خورشید
تا كسب كند شكوه توحید

تیغش به كمر، سپر به پشتش
بشكوه، علم، ‌میان مشتش

لب، تشنه و مشك، روی دوشش
پیغام‌پذیر، هر دو گوشش

استاد به خیمه ولایت
تا،او، مگرش كند عنایت

اذنی به صف نبرد گیرد
از چهره تیغ، گرد گیر

در خیمه، امام با برادر
استاده، ولی، غمی برابر

خورشید وقمر، چو شد مقابل
استاد چو بنده، بوفضایل

یعنی كه از او، جز این،‌نشاید
در محضر حق، سكوت باید

آنجا كه دو دل، جدا از هم نیست
بین دو نگه،‌اشاره كافی است

كردند سكوت هر دو، اما
چشم و لب‌شان، پر از سخن‌ها

او،‌جز سخن خدا، نفرمود
این، بار ارادتش بیفزود

او،‌كرد نگاه آتش افروز
این،‌گشت تمام شعله و سوز

او، راز خود آشكار می‌كرد
با تیر نگه، شكار می‌كرد

این، گشته شكار جلوه‌ دوست
یعنی كه نگاه دوست نیكوست

او، كرد سكوت، اگر سخن‌هاست
این، در نگهش كه: عشق تنهاست

ارسال به

 دارا نجات شاعر توانمند و صاحب سبك و مُدرن تاجیكستان 1946 در خجند تاجیكستان به دنیا آمد.
وی سال‌هاست كه به زبانی نو و پخته دست یافته‌ است و می‌توان او را پرچمدار پیشرو شعر سپید و مدرن تاجیكستان نامید.
نجات كه از سال 1986 عضو اتحادیه نویسندگان تاجیكستان است، در سال 1999 برنده جایزه ادبی «میرزا تورسون‌زاده» شد.

تشنه‌ترین لبان
با سبز مویه‌ها
لب‌های نوحه‌ریز عاشقان حسین (ع) است.

و سبزترین عاشقانه را
با گل‌افشان سرشك،
سوگواران حسین می‌خوانند.

و عاطفه‌ترین عطش،
عطش شبنم ایمان حسین است -
در بلوغ سپیده‌ای
به خورشید جمال حق.

هنوز،
در وادی اشك
و محبت
دل بی‌كربلایی نیست،
دلی،
بی‌شقایق خیمه عزا.

هنوز،
خجالت اهل كوفه خط می‌كشد به خاك،
و خواناترین برات است
خط كوفی گل‌های شهادت
در شیرازه فرات رخ عاشقان حسین.

ارسال به

ای سبب خلق كائنات حسین جان
ای زقیام تو عقل، مات حسین جان
مظهر جودی و هست جود وجودت
باعث ایجاد ممكنات حسین جان
روی تو باشد چراغ راه هدایت
موی تو سر رشته حیات حسین جان
فُلك نجاتی و هركه راه تو پیمود
یافت زدریای غم نجات حسین جان
گفت به شأنت سخن ز «لحمك لحمی»
جدّ تو آن فخر كائنات حسین جان
قبله آمال دوستان تو باشد
خاك شهیدان كربلات حسین جان
مُحیی دینی و بود تا دم آخر
ذكر تو قد قامت الصلوة حسین جان
از پی اثبات حق به عرصه میدان
كشته شد احباب با وفات حسین جان
دید چو لعل لبان خشك تو عباس
تشنه برون آمد از فرات حسین جان
قامت زینب خمید دید چو از غم
گشت كمان قامت رسات حسین جان
ساقی آب بقا و تشنه دهد جان
ای همه جان جهان فدات حسین جان
سر چو نهادی به روی خاك غریبی
خواست فلك سر نهد بپات حسین جان
روی تو بر خاك و لب به ذكر خداوند
شمر بریدی سر از قفات حسین جان
خون خدایی و خون بهات خدا شد
داد خدایت چنین صفات حسین جان
هر كه چو «مردانی‌»ات مدیحه‌سرا شد
ده زبهشتش به كف برات حسین جان

ارسال به

* عباس براتی‌پور

تا شد به روی دست نبی (ص) مرتضی (ع) بلند
شد رایت جلال خدا برملا بلند

بشنید چون كه نغمه «یا ایهاالرسول»
گردید منبری همه از پشته‌ها بلند

مرآت پاك لم‌یزلی، آیت جلی
شد بر سریر دست حبیب خدا بلند

آیین پاك ختم رسل ناتمام بود
گر بر نمی‌شد آن مه برج ولا بلند

هنگامه شد به كوری چشمان دشمنان
شد بانگ مرحبا ز همه ما سوی بلند

خورشید دین، سپهر یقین، ختم مرسلین
شد زین سبب میان همه انبیا بلند

تا شد به عرش دست نبی ماه عارضش
شد این ندا ز بارگه كبریا بلند

تكمیل شد شریعت پاك محمدی
چونان كه گشت دین خدا را لوا بلند

ای مظهر صفات خداوند لایزال
وی از تو آسمان ولایت به پا بلند

ارسال به

یاشا صمیمی خلخالی

صفای قدم یار
به صفای قدمت دیدة گلزار شكفت
گل لبخند به شوق آمد و بسیار شكفت
خنده‌ها بر لب صد پنجرة باز نشست
روشنی‌ها به دل پنجرة تار شكفت
مژدة آمدنت پشت جفاكار شكست
آتش عشق تو در سینة احرار شكفت
غم دنیا ز دل خلق جهان پای گرفت
انتظار فرجت گل شد و صد بار شكفت
در غم عشق تو می‌سوخت دل خلق جهان
آمدی این دل ما چون رُخ ازهار شكفت
چه مبارك سحری بود كه از فیض رُخت
با غ‌ها جمله به رقص آمد و گلزار شكفت






بهار سبز در جمكران
چراغ دیده برافروز یارِ ما اینجاست
فروغ روشن شب‌های تار ما اینجاست
مباش بی‌خبر از روزگار رفتة خویش
امیدهای پر از انتظار ما اینجاست
به دشت سینه برافروز پرچم توحید
كه جلوه‌های گل نوبهار ما اینجاست
به لاله‌های چمن حسرت زمانه مخور
كه عاشقانه‌ترین لاله‌زار ما اینجاست
رها مكن دل خود از حریم حضرت دوست
كه مایة شرف و اعتبار ما اینجاست
چه می‌خوری غم ایام بی‌قراری را
كه نكهت گل سرخ بهار ما اینجاست

ارسال به