باز عاشوراییان پیدا شدند

باز هم سوداییان شیدا شدند

وقت آن شد عشق خونین‏تر شود

لاله‏های غصه رنگین‏تر شود

بلبل اینجا ناله‏ها سر می‏کند

لاله اینجا چشم‏هاتر می‏کند

اربعین غصه‏های گل کجاست

اربعین ناله بلبل کجاست

اربعین عشق، عباست چه شد

اربعین، فریاد احساست چه شد

اربعین از نینوای خون بگو

اربعین از اعتلای خون بگو

هان بگو از عشق، از معنای دین

وصف عباس آن مراد مومنین

ما فدای عشق بی‏آلایش‏ات

ما به قربان تمام خواهشت

تو مراد عشق بی پایان شدی

قبله گاه و معبد پاکان شدی

ساهره غلامی

به حال چشم تَرم بی‌قرار می‌خندم                                                   به حال این دل پر از شرار می‌خندم

نیامدی تو و بدجور حال من خوش نیست                                             عجیب نیست که بی‌اختیار می‌خندم

ز سوز آتش این انتظار می‌پوسم                                                         به حال و روز خودم زار زار می‌خندم

پرنده‌ای که نمک‌گیر دام و دانه شده                                                     پریده است برای چه کار؟ [می‌خندم]

غزل سرود ز مدح تو بلبلی عاشق                                                        به روی شاخه‌ی غم قار قار می‌خندم

خبر رسیده که آقا غریب افتادی                                                            خبر رسیده که من داغدار می‌خندم؟

خبر رسیده که اشکی نمانده در چشمم؟                                             خبر رسیده که در شوره‌زار می‌خندم؟

خبر رسیده که یک شهر دور من جمعند؟                                               خبر رسیده که دیوانه‌وار می‌خندم؟

خبر رسیده...؟ رسیده...؟ رسیده آقا جان؟                                           که عاری از تو به این روزگار می‌خندم

به خنده‌های مکرر که گریه می‌پاشند                                                     به این ردیف سمج چند بار می‌خندم

ز ناله‌های دلم ‌های های می‌گریم                                                        به اشک‌های بسی بی‌شمار می‌‌خندم

اجل حیات مرا سایه سایه می‌آید                                                           به زیر سایه‌ات ای سایه‌سار می‌خندم

اگر بناست دمی بی تو بگذرد عمرم                                                       به روی حلقه و بالای دار می‌خندم

میان گریه‌کنان، گریه‌کن‌ترین چشمم                                                       امید دارم و در انتظار... می‌خندم

شعرهای انتظار

چشمت اگر مجال دهد

چون كودكی رسیدن سال جدید را

با دست زیر چانه تو را آه می كشم

چون غنچه ای كه آخر اسفند، عید را

برخیز و خاك را بنشان بر عزای باد

كافی ست هرچقدر كه رقصانده بید را

با شعر مثل زورقی آشفته كرده ام

آرام روزهای كران ناپدید را

بی شعر شاهی ام كه پس از سال ها نبرد

در پیشگاه قلعه نیابد كلید را

چشمت اگر مجال دهد ترجمان شوم

با لهجه صریح تغزل شهید را

علیرضا بدیع- نیشابور

حادثه ای ناگهان

در وا كن و به این قفس مرده جان بده

دیوارها و فاصله ها را تكان بده

ما را ز دست زندگی بی امان بگیر

ما را به دست حادثه ای ناگهان بده

تا باورت كنند چو فواره ای بلند

خود را به تشنگان تماشا نشان بده

بر هرچه قاب پنجره رو به آفتاب

سهمی ز نور، تكه ای از آسمان بده

«زین خلق پرشكایت گریان شدم ملول»

این سفره های واشده را آب و نان بده

عبدالجبار كاكایی

منبع روزنامه کیهان