میعاد و موعود

 انسان از ابتدا در حال تکامل، ترقی و تعالی بوده و به سوی بهتر شدن گام برداشته است. آدمی مطمئن است که شرایط برتر برای او امکان‌پذیر است و از همین رو برای رسیدن به آن تلاش می‌کند. اگر آن‌گونه که برخی اعتقاد دارند، بشر رو به سقوط و نابودی داشت یا جهان در حال پس رفت و حرکت قهقرایی بود و در امور مختلف به وضع نامطلوب‌تر راه می‌پیمود، انسان با امید و قدرت و ایمان، برای آینده تلاش نمی‌کرد.
 
 

امام موسی صدر

اندیشه ظهور مهدی(ع) به شیعیان اختصاص ندارد، این عقیده در کتب روایی همة مذاهب اسلامی یافت می‌شود. صدها و هزارها روایت دلالت دارند و ثابت می‌کنند که پیامبر اکرم(ص) فرمودند: «اگر حتی یک روز از جهان باقی مانده باشد، خداوند آن روز را طولانی می‌گرداند، چندان که مردی از اهل بیت(ع) من، هم‌نام و هم‌کنیة من، ظهور کند و زمین پر از ظلم و بیداد را از عدل و قسط پر کند». این حدیث در همة مذاهب اسلامی متواتر است. انتظار منجی، انتظار روح حق و انتظار یک حادثة عظیم در همة مذاهب و ادیان وجود دارد. این اندیشه از حوزة فعالیت‌های دینی فراتر رفته، فعالیت‌های تکوینی را نیز شامل می‌شود. هرگاه به تلاش انسان‌ها در حوزه‌های گوناگون نظری افکنیم، مشاهده می‌کنیم که در همة عرصه‌ها، همچون علم، فلسفه، ادبیات و تجارب اجتماعی، نظام‌ها و مقررات رو به کمال دارند و در همة مسائل زندگی به سوی اوضاع و احوال برتر پیش می‌روند. گرچه آدمی گاهی می‌لغزد، گاه اشتباه می‌کند و منحرف می‌گردد، امّا این لغزش‌ها، در حرکت اصلی زندگی بشر و در روند کلی آن، اموری جزئی‌اند. انسان از ابتدا در حال تکامل، ترقی و تعالی بوده و به سوی بهتر شدن گام برداشته است. آدمی مطمئن است که شرایط برتر برای او امکان‌پذیر است و از همین رو برای رسیدن به آن تلاش می‌کند. اگر آن‌گونه که برخی اعتقاد دارند، بشر رو به سقوط و نابودی داشت یا جهان در حال پس رفت و حرکت قهقرایی بود و در امور مختلف به وضع نامطلوب‌تر راه می‌پیمود، انسان با امید و قدرت و ایمان، برای آینده تلاش نمی‌کرد. زنجیرة مستحکم علم از حوزه‌های مختلف علمی و نظام‌های اجتماعی می‌جوشد. تلاش‌هایی که برای تجربه‌اندوزی در حوزه‌های اجتماعی و نیز در نجوم، ابزار و وسایل و حمل و نقل به عمل می‌آید، همه و همه، آیندة بهتر را نوید می‌دهند، آینده‌ای که در آن همة افراد بشر توان و امکانات و شایستگی خود را برای رسیدن به زندگی سعادتمندانه به کار می‌گیرند.

در حال حاضر، تنها بخشی از توان انسان یا به تعبیر بهتر، بخش اندکی از توانایی بشر در راه زندگی به کار می‌رود و بخش عمدة استعدادها و همچنین اغلب افراد همواره خارج از گود هستند و توان و شایستگی آنان برای زندگی و سعادت انسانی، برای رسیدن به قلّه در تلاش است. امّا کدامین قله؟ کمال آن است که همة انسان‌ها با تمام شایستگی‌ها ـ نه فقط با توان مادی یا فکری ـ در جهت خیر و صلاح بشریت تلاش کنند. شکی نیست که این نظام، همانند یک آرزو، بر فکر و اندیشة هر انسان تلاشگری سایه افکنده است. عقیدة شیعه به امام مهدی(ع) در حقیقت انتظار برانگیزاننده و بشارت‌دهندة این آینده است، آینده‌ای که آرزوی همه و آیندة همه است. من قصد ندارم در تفصیل و توضیح این عقیده وارد شوم، بلکه به «بُعد تربیتی» آن خواهم پرداخت.

نوشته شده در تاریخ شنبه 22 اسفند 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: امام زمان (عج)،     | نظرات()

معرفت امام زمان(ع)؛ چیستی، چرایی و چگونگی

 «ای اباخالد! به خدا سوگند بنده‌ای ما را دوست ندارد و از ما پیروی نكند تا اینكه خدا قلبش را پاكیزه كرده باشد و خدا قلب بنده‌ای را پاكیزه نمی‌كند تا اینكه تسلیم محض ما شده و با ما آشتی كرده باشد. پس چون با ما از در آشتی درآمد، خدا از حساب سخت نگاهش دارد و از هراس بزرگ روز رستاخیز ایمنش سازد».


اشاره:
همة ما كم و بیش تاكنون در مورد لزوم «معرفت امام زمان(ع)»، مطالبی خوانده یا شنیده‌ایم و به اجمال می‌دانیم براساس روایات قطعی و تردیدناپذیری كه از پیامبر اكرم(ص) و امامان معصوم(ع) نقل شده، نداشتن معرفت نسبت به امام زمان(ع) به منزلة مرگ در زمان جاهلیّت؛ یعنی مردن در حال كفر و شرك است. همچنین از جایگاه و نقشی كه در آموزه‌های اسلامی برای امامان معصوم(ع) ترسیم شده است، شناخت داریم، ولی شاید بسیاری از ما نسبت به كمّ و كیف و لوازم این معرفت چندان آگاه نباشیم و به درستی ندانیم كه چه شناخت تفصیلی باید نسبت به امام عصر خود داشته باشیم. این وضعیت برای كسانی كه همة افتخار خود را در پذیرش امامان معصوم و اعتقاد به امام عصر(ع) می‌دانند، هرگز زیبنده نیست. از این رو، همه باید در حدّ توان و درك خود برای رسیدن به سطحی قابل قبول از شناخت و معرفت امام بكوشیم و معرفت اجمالی خود را به معرفت تفصیلی تبدیل كنیم.
عید غدیر، عید امامت و ولایت، فرصت ارزشمندی برای شناخت بیشتر امامان(ع) و مروری بر دانسته‌هایمان در این زمینه است. با تبریك این عید سعید، توجّه شما را به مقاله‌ای كه به این مناسبت تهیه شده است، جلب می‌كنیم.

1. معنای لغوی و اصطلاحی امام

الف) معنای لغوی
امام، واژه‌ای عربی و به معنای پیشوا، سرپرست و مقتداست.1 راغب اصفهانی دربارة این واژه می‌نویسد: «امام كسی است كه به او اقتدا می‌شود، چه شی‌ء مورد اقتدا انسان باشد كه به گفتار و كردارش اقتدا شود یا كتابی باشد یا شی‌ء دیگری، چه این اقتدا حق و صواب باشد و چه باطل و ناصواب».2

برخی دیگر از لغت‌نگاران نیز چنین معنایی را از امام ارائه داده‌اند.3 برخی متكلّمان كه به معنای لغوی این واژه پرداخته‌اند، نوشته‌اند: «معنای لغوی واژة امامت آن است كه دیگری مورد تبعیّت و پیروی قرار گیرد؛ یعنی رئیس باشد و امام كسی است كه مورد تبعیت و اقتدا قرار می‌گیرد. از آن جهت كه در مفهوم امامت تبعیّت و اقتدا نهفته است، به كسی كه نماز جماعت برگزار می‌كند امام گویند؛ زیرا مردم در قیام و ركوع و سجده و تشهّد به وی اقتدا كرده و از او تبعیت می‌كنند، بنابراین او مورد تبعیّت است».4

بنابراین، امامت در لغت به معنای رهبری و ریاست امّت است كه طبعاً نوعی تبعیّت و پیروی گروهی را به همراه دارد.
از آنچه گفتیم می‌توان دریافت كه واژة امامت از یك سو «پیشوایی و راهبری» و از سوی دیگر «تبعیّت و پیروی» را می‌رساند، ولی اینكه این پیشوایی و پیروی در چه حوزه و قلمروی باشد یا در چه بعدی از ابعاد زندگی انسان مطرح شود، از مفهوم لغوی واژة امامت خارج است؛ همچنان‌كه عمومیّت یا اختصاص در حوزه‌ای كه تبعیّت و پیشوایی انجام می‌شود از این واژه استفاده نمی‌شود. همچنین این واژه به خودی خود تعیین‌كنندة بار ارزشی مثبت یا منفی نیست.

نوشته شده در تاریخ جمعه 20 آذر 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: امام زمان (عج)،     | نظرات()

توصیه‌ها و اندرزهای آیت الله العظمی بهجت(ره)

علت غیبت امام زمان(ع) خود ما هستیم
سبب غیبت امام زمان(ع) خود ما هستیم، زیرا دستمان به او نمی‌رسد، وگرنه اگر در میان ما بیاید و ظاهر و حاضر شود چه كسی او را می‌كشد؟! آیا جنّیان آن حضرت را می‌كشند، یا قاتل او انسان است؟! ما از پیش در طول تاریخ ائمه(ع) امتحان خود را پس داده‌ایم كه آیا از امام تحفّظ و اطاعت می‌كنیم یا اینكه او را به قتل می‌رسانیم؟! انحطاط و پستی انسان به حدّی است كه قوم حضرت صالح(ع) ناقة صالح را با اینكه وسیلة ارتزاق و نعمت آنها بود، پی كردند، چنان‌كه قرآن كریم دربارة آن می‌فرماید: «لها شربٌ و لكم شرب یوم معلوم،6 یعنی، یك روز آب سهم شما باشد و روز دیگر سهم آن، آن ناقه، یك روز آب چاه را می‌خورد و در عوض به آنها شیر می‌داد! بنابراین، همان‌گونه كه ممكن است عقلاً خزینه و انبار نعمت خود را نابود كنند، همچنان كه ناقة صالح را كشتند، امكان دارد كه ما انسان‌های عاقل(!) نیز امام زمان(ع) را كه تمام خیرات از او است و از ناقة صالح بالاتر و پرفیض‌تر است برای اغراض شخصیة خود به قتل برسانیم!

لزوم احتیاط در فتنه‌های آخرالزّمان

سؤال: از حضرت رسول(ص) دربارة آخرالزّمان و فتنه‌های آن نقل شد كه فرموده‌اند: تشخیص تكلیف در آن زمان مشكل است. پس چه باید كرد؟
جواب: اگر به دست آوردن تكلیف مشكل باشد، احتیاط كردن كه مشكل نیست، باید توقّف كرد و احتیاط نمود. ریختن خون مردم، هتك اَعراض [آبروهای] آنها و از بین بردن اموال و دین آنها شوخی نیست، برای ما اتمام حجّت شده است.

گویا به كلی از «عین الله الناظرة» غافل هستیم!

اهل بیت عصمت و طهارت(ع) بندگانی هستند كه علم و صوابشان مطرد (فراگیر) است، یعنی با داشتن مقام عصمت نه خطا می‌كنند و نه خطیئه و امام زمان(ع) «عین الله النّاظرة و اُذنه السّامعة و لسانه النّاطق، و یده الباسطة؛ چشم بینا، گوش شنوا، زبان گویا و دست گشادة خداوند است و از اقوال، افعال، افكار و نیّات ما اطلاع دارد؛ مع ذلك گویا ما، ائمه(ع) و به خصوص امام زمان(ع) را حاضر و ناظر نمی‌دانیم، بلكه گویا مانند عامّه، اصلاً زنده نمی‌دانیم و به كلّی از آن حضرت غافل هستیم!

اشراف امام(ع) بر اعمال بندگان

گویا بنا بر این است كه در عمل، خدا، نادیده گرفته شود، با اینكه در روایت «كافی» دارد كه: «در هر شهری عمودی از نور است كه امام(ع) اعمال بندگان را در آن می‌بیند یا ملَكی برای او خبر می‌آورد».1 همچنین «روح القدس» مؤیّد او با او است، غیر از آن روحی كه هر سال یك بار در شب قدر بر او نازل می‌شود.2 بنابراین، اگر مثلاً پرده‌ای هم دور عمل خود بكشیم، فایده ندارد و دید امام(ع) نافذتر است و در برابر چشمان واقع بین او مانع و حائل ایجاد نمی‌كند. همچنین در رؤیت امام(ع) مقابله و محاذات (هم‌سویی) شرط نیست، بلكه هر جا كه نشسته، بر أرضین سفلیٰ و سماوات سبع و ما فیهنّ و ما بینهنّ اشراف دارد. خداوند متعال می‌فرماید:
«و آتیناه الحكم صبیّاً؛3 در حال كودكی، حكم را به او عطا كردیم» و نیز می‌فرماید: «قال إنّی عبدالله آتانی الكتاب و جعلنی نبیّاً؛4 گفت: من بندة خدایم، خداوند به من كتاب عطا كرده و مرا پیامبر قرار داده است. اگر مسئلة امام شناسی بالا رود، خداشناسی هم بالا می‌رود؛ زیرا چه آیتی بالاتر از امام(ع)؟ امام آیینه‌ای است كه حقیقت تمام عالم را نشان می‌دهد.

حدیث ثقلین و اثبات غیبت امام زمان(ع)

«حدیث ثقلین» از ادلّة اثبات غیبت امام زمان(ع) است، زیرا در آن حدیث می‌فرماید: «إنّهما لن یفترقا،5 قرآن و عترت از هم جدا نمی‌شوند»، یعنی، چه حاضر باشند یا غایب، اگر كسی این حدیث را تحقیق و معنای آن را تحصیل كند، مسئلة غیبت خیلی برای او واضح خواهد بود؛ زیرا در غیر این صورت، «لزم الإنفكاك بین القرآن و العترة؛ لازمة آن جدایی بین قرآن و عترت خواهد بود».


ماهنامه موعود شماره 101

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 2 آذر 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: امام زمان (عج)،     | نظرات()

«گشایش» در «انتظار» است

 ابو بصیر می‌گوید: به امام صادق(ع) عرض كردم: فدایت شوم این گشایش كی فرا می‌رسد؟ آن حضرت فرمودند: «ای ابا بصیر! آیا تو از آن گروه هستی كه به دنبال دنیایند؟ هر كس این امر را بشناسد، به سبب انتظارش برای او گشایش حاصل می‌شود».


قطعاً تا كنون دربارة فضیلت انتظار فرج مطالب بسیاری شنیده و خوانده‌اید. امّا نكته‌ای كه شاید شنیدن آن برای شما تازگی داشته باشد این است كه از دیدگاه اهل بیت عصمت و طهارت(ع) «انتظار فرج» یا «چشم به راه گشایش بودن» به خودی خود، در عصر غیبت برای منتظران مایة گشایش، نجات و رستگاری است و از این‌رو شیعیان به جای گله و شكایت از طولانی شدن غیبت و سختی‌ها و رنج‌های این دوران باید تلاش كنند كه منتظران خوبی باشند تا همین انتظارشان، «فرج» را در عصر غیبت برای آنها به ارمغان آورد.
برای روشن‌تر شدن این موضوع، چند روایت را با هم مرور می‌كنیم.

ابو بصیر می‌گوید: به امام صادق(ع) عرض كردم: فدایت شوم این گشایش كی فرا می‌رسد؟ آن حضرت فرمودند: «ای ابا بصیر! آیا تو از آن گروه هستی كه به دنبال دنیایند؟ هر كس این امر را بشناسد، به سبب انتظارش برای او گشایش حاصل می‌شود».1

امام رضا(ع) نیز در پاسخ حسن بن جهم، كه از ایشان در مورد فرا رسیدن گشایش می‌پرسد، می‌فرمایند: «آیا تو نمی‌دانی كه چشم به راه گشایش بودن، خود [جزئی] از گشایش است؟» او در پاسخ می‌گوید: «نمی‌دانم، مگر اینكه شما به من بیاموزید». آن حضرت با دیگر می‌فرمایند: «آری، انتظار گشایش، [جزئی] از گشایش است».2

بر اساس همین نگرش است كه در روایت‌های متعدّدی تأكید شده كه برای منتظران واقعی تفاوتی ندارد كه ظهور را درك كنند یا نكنند؛ چون آنها در عصر غیبت نیز در خدمت امام زمان خویش هستند؛ چنان‌كه در روایتی از امام صادق(ع) می‌خوانیم: «هر كس بمیرد در حالی كه منتظر این امر باشد، همانند كسی است كه با حضرت قائم(ع) و در خیمه‌اش بوده باشد...»3

در این‌باره روایت دیگری از امام رضا(ع) نقل شده است. حضرت می‌فرمایند: «چقدر زیباست صبر و انتظار فرج، مگر سخن خدای تعالی را نشنیده‌اید كه می‌فرماید: «و ارتقبوا إنّی معكم رقیب»4و «فانتظروا انّی معكم من المنتظرین؛5 و انتظار برید كه من [هم] با شما منتظرم». پس صبر پیشه كنید، فرج و گشایش پس از ناامیدی خواهد آمد و گذشتگان شما صبوتر از شما بودند».6

از دیگر اسرار گشایش در امور، در زمان غیبت امام معصوم(ع) «وقف نمودن خود برای ایشان» است.
این مطلب به زیبایی هر چه تمام‌تر، در فرمایش امام باقر(ع) به عبدالحمید واسطی مورد تأكید قرار گرفته است؛ وقتی او از سختی دوران انتظار سخن گفت، به او فرمودند: «ای عبدالحمید، آیا گمان می‌كنی كسی كه خودش را وقف خدای عزّوجلّ كند، خداوند فرجی برای او قرار نمی‌دهد؟! آری؛ به خدا قسم قطعاً و یقیناً خداوند برای او فرج و گشایشی قرار می‌دهد. خدا رحمت كند بنده‌ای را كه خود را وقف ما گرداند. خدا رحمت كند بنده‌ای را كه امر ما را زنده بدارد».7

در ادامة همین روایت، عبدالحمید واسطی از امام باقر(ع) می‌پرسد: اگر من قبل از آنكه ظهور حضرت قائم(ع) را درك كنم، از دنیا بروم چه خواهد شد؟ حضرت در پاسخ به او بشارتی را برای منتظران واقعی امام عصر(ع) به طور كلّی نوید می‌دهند: «هر كس از شما بگوید كه اگر قائم آل محمّد(ص) را درك می‌كردم، ایشان را یاری می‌نمودم، چنین كسی همچون كسی است كه با شمشیر خود در پیش روی ایشان بجنگد، بلكه (بالاتر)، به منزلة كسی است كه همراه ایشان شهید شود».


ماهنامه موعود شماره 104

پی‌نوشت‌ها:

1.كلینی، الكافی، ج1، ص371، ح3.
2. شیخ طوسی، كتاب الغیبـة، ص276.
3. بحارالانوار، ج52، ص126، ح18.
4. سورة هود (11)، آیة 93.
5. سورة اعراف (7)، آیة 71.
6. بحارالانوار، ج 52، ص129.
7. صدوق، كمال‌الدّین و تمام النعمة، باب 55، ح2

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 14 آبان 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: امام زمان (عج)،     | نظرات()

عوامل خشنودی امام زمان (ع)

 یكی از اموری كه در روایات بر آن تأكید شده، تلاش برای جلب خشنودی امام زمان(ع) و دوری از خشم و ناخرسندی آن حضرت است. پرسشی كه در اینجا مطرح می‌شود این است كه چگونه می‌توان خشنودی آن امام را به دست آورد.

برای روشن‌تر شدن موضوع، خوب است كه نگاهی داشته باشیم به یكی از این یادگاری‌های گرانقدر امام عصر(ع)؛1 یعنی دعای معروفی كه با جملة «اللّهم ارزقنا توفیق الطّاعة...» شروع می‌شود و در اوایل «مفاتیح الجنان» نیز آمده است.

در این دعای كوتاه و مختصر امام مهدی(ع) همة آنچه را كه شایسته است ما خود را بدان‌ها آراسته یا از آنها پیراسته سازیم در قالب درخواست از خدا بیان كرده و به صورت غیر مستقیم به ما فهمانده‌اند كه به عنوان حجّت خدا، چه انتظاری از ما دارند و چگونه شیعه‌ای را برای خود می‌پسندند. با هم قسمت‌هایی از این دعا را می‌خوانیم:

«اللّهمّ ارزقنا توفیق الطّاعة و بعد المعصیة و صدق النیّة و عرفان الحرمة و أكرمنا بالهدیٰ و الإستقامة و سدّد ألسنتنا بالصّواب و الحكمة و املأ قلوبنا بالعلم و المعرفة و طهّر بطوننا عن الحرام و الشّبهة و اكفف أیدینا عن الظّلم و السّرقة و اغضض أبصارنا عن الفجور و الخیانة و اسدد أسماعنا عن اللّغو و الغیبة؛2

بار خدایا! توفیق فرمان‌برداری، دوری از گناهان، درستی و پاكی نیّت و شناخت حرام‌ها را، روزی ما فرما؛ و ما را به راهنمایی و پایداری گرامی دار و زبان ما را در درست‌گویی و گفتار حكیمانه استوار ساز و دل ما را از دانش و معرفت سرشار كن و درون ما را از حرام و مال شبهه‌ناك پاكیزه گردان و دست ما را از ستم‌گری و دزدی بازدار و چشم ما را از فجور و خیانت بپوشان و گوش ما را از شنیدن سخن بیهوده و غیبت بربند و...»

در ادامة این دعا، امام عصر(ع) صفات و ویژگی‌هایی را كه شایستة عالما، دانش‌پژوهان، پیران، جوانان، زنان، توانگران، تنگ‌دستان، جنگ‌جویان، حكم‌رانان و... است بر می‌شمارند و از خداوند می‌خواهند كه به هر یك از این گروه‌ها و اقشار اجتماعی صفات و ویژگی‌هایی را كه شایستة آنهاست عطا فرماید.

ماهنامه موعود شماره 104

پی‌نوشت‌ها:

1. برای مطالعة سخنان امام عصر(ع) ر.ك: محمّد خادمی شیرازی، تحفة امام مهدی(ع)، نشر موعود عصر(عج)؛ جواد قیومی اصفهانی، صحیفـ[ المهدی(ع)؛ سیّد مرتضی مجتهدی، صحیفة مهدیه؛ الشیخ محمّد الغروی، المختار من الإمام المهدی، 3 ج.
2. قمی، شیخ عبّاس، مفایتح الجنان، دعای امام زمان(ع).

نوشته شده در تاریخ شنبه 11 مهر 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: امام زمان (عج)،     | نظرات()

رابطه معنوی امام با پیروانش

 «ای رمیله! هر مؤمنی كه بیمار می‌شود، ما به بیماری‌اش رنجور می‌شویم و با غم و اندوه او، غمگین. دعایی نمی‌كند، مگر برایش آمینی می‌گوییم و هنگامی كه ساكت است، برایش دعا می‌كنیم».
 
 
انسان‌های كمال‌جو و حقیقت طلب در مسیر زندگانی خویش، افزون بر به كارگیری عقل درونی به دنبال حجت آشكار و انسان كاملی هستند كه با نور خویش، راه هدایت معنوی را به آنان بنمایاند و به قله قاف هدایت معنوی برساند. علّامه طباطبایی درباره تصرف معنوی امام می‌فرماید:

«امام علاوه بر ارشاد و هدایت ظاهری، دارای یك نوع هدایت و جذبه معنوی است و به وسیله حقیقت و نورانیت باطن، ذاتش در قلوب شایسته مردم تأثیر و تصرف می‌نماید و آنان را به سوی مرتبه كمال و غایت ایجاد جذب می‌كند».1

در هر دوره و زمانی، انسان كاملی كه حامل معنویت تمام عیار خلقت است، وجود داشته و دارد كه او، ولیّ خدا و امام معصوم است؛ امامی كه پرتو عنایت او و نسیم روح‌افزای ولایتش، دل‌ها را بهاری می‌كند و عطر و بوی عشق را در جان‌ها می‌پراكند. امامی كه باب فیض خداوندی است:
«أین باب الله الّذی منه یؤتیٰ؛ كجاست آن درِ خدایی كه از او وارد می‌شوند؟2

شیعه هماره به خود می‌بالد كه از این باب‌ها، مسیر هدایت و كمال را درمی‌یابد؛ در حزن و اندوه آنان، محزون و در شادی‌شان، شادمان می‌شود، چنان‌كه پیشوایان نیز چنین لطف و احساسی نسبت به شیعیان خویش دارند. رُمَیْلَه، یكی از شیعیان امام علی بن ابی‌طالب(ع) می‌گوید: در زمان خلافت امیرمؤمنان دچار بیماری شدیدی شدم و در روز جمعه احساس بهبود كردم. با خود گفتم بهتر است به نماز امام حاضر شوم. آن روز پس از نماز، برای شنیدن سخنان امام در همان مجلس نشستم. ناگهان درد وجودم را فرا گرفت و احساس ناراحتی كردم، ولی صبر كردم تا سخن امام تمام شد. هنگام خروج از مسجد، امام به من فرمود:

«ای رمیله! هر مؤمنی كه بیمار می‌شود، ما به بیماری‌اش رنجور می‌شویم و با غم و اندوه او، غمگین. دعایی نمی‌كند، مگر برایش آمینی می‌گوییم و هنگامی كه ساكت است، برایش دعا می‌كنیم».

من به ایشان گفتم: ای امیرمؤمنان! خدا مرا فدایت كند، آیا این توجه شما برای كسانی است كه در حیطة حكومت و نظر شما هستند؟ پاسخ داد:
«ای رمیله، هیچ مؤمنی چه در شرق و چه در غرب زمین، از نگاه ما غایب نیست».3

این رابطه و احساس معنوی، میان امام موعود و منتظرانش در زمان غیبت، در مرتبه‌ای اعلا وجود دارد. در نامة شریف مولا حضرت مهدی به شیخ مفید آمده است:

«ما بر تمامی اخبار شما آگاهیم و هیچ‌یك از آنها بر ما پوشیده نیست. همانا كه ما در مراعات جان شما كوتاهی نمی‌كنیم و یاد شما را از خاطر نمی‌بریم كه اگر جز این بود، نابسامانی‌ها و مصیبت‌ها بر سرتان فرود می‌آمد و دشمنان، شما را درهم می‌شكستند».4


سید حسین اسحاقی
ماهنامه موعود شماره 103

پی‌نوشت‌ها:

1. محمد حسین طباطبائی، شیعه در اسلام، ص 260.
2. دعای ندبه، مفاتیح‌الجنان.
3. بحارالانوار، ج 52، ص 175
4. شیخ عباس قمی، سفینة‌البحار، ج 3، ص 408

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 23 شهریور 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: امام زمان (عج)،     | نظرات()

چه وقت می‌شود به حضور آقا امام زمان رسید؟

از شیخ بهلول پرسیدند كه چه وقت می‌شود به حضور آقا امام زمان، ارواحنا فداه، مشرّف شد؟
 
فرمودند: با تقوا باشید؛ وقتی كه بین شما و حضرت سنخیّت باشد.

سپس فرمودند: دیدن امام زمان، روحی‌فداه، مهم نیست، مهم این است كه او ما را ببیند. خیلی‌ها هم علی علیه‌السلام را دیدند اما دشمن او شدند. اگر كاری كردیم كه نظر آنها را جلب كنیم، آن ارزش دارد.

آیة ‌الله امجد در مورد شیخ بهلول فرمودند:
ایشان یك انسان وارسته‌ای است، توكل عجیبی دارد، او یك انسان عتیقه است، چرا كه عتیقه‌جات، معمولاً كمیاب و قیمتی هستند، او هم كمیاب است و هم قیمتی.

منبع : پایگاه اطلاع رسانی علامه بهلول

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 5 شهریور 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: امام زمان (عج)،     | نظرات()

ویژه نامه نیمه شعبان

 فلسفه نام‎های امام زمان(عج) 
 فلسفه و دلائل غیبت 
 چرا به امام زمان(عج)، قائم گویند؟ 
 انواع انتظار 
 دلایل عدم تعیین وقت ظهور 
 شبی مانند شب قدر 
 سه گام برای بیعت با امام زمان(علیه‎السلام) 
 اوضاع مردم در آخرالزمان 
 توصیه آیة الله بهجت(ره) 
 امکان تشرف به محضر امام عصر(عج) 
 وظیفه ما در دوران غیبت امام قائم(عج) 
 نشانه‎هایی از امام زمان(عج) در زندگی 
 تشرف به محضر امام عصر(علیه‎السلام) 
 منظومه احساس 
 ارسال پیامک جهت تبریک ولادت امید دل‎ها 
 گل بنفشه در کویر(صوتی) 
 واگویه‎های دل با امام زمان(عج) 
 نوای شادی(مولودی) 
 امام زمان در کلام یار(صوتی) 
 پاکیزگی باطن، رمز دیدار امام زمان(عج) (سخنرانی) 
 شعرخوانی مرحوم آقاسی(کلیپ) 
 دعای ندبه (صوتی) 
 نماهنگ‎های مهدوی 
 بررسی علائم پیش از ظهور امام عصر(عج) 
 آخرالزمان و انحرافات(انیمیشن) 
 مداحی و همخوانی عربی 
 آرماگدون(سینما و آخرالزمان) 
 نجوا با امام زمان(عج) (صوتی) 
 کتابخانه مهدوی 
 یوسف دل 
 آرام جانم می‎رسد 
 پرسش و پاسخ در زمینه مهدویت 
 در انتظار یار 
 تصاویر ویژه 
 Screensaver 

 

 

تهیه و تنظیم مطالب - مهری هدهدی

 

طراحان گرافیک - فرحناز قمصری ، لیلا علی محمدی

 

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 14 مرداد 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: امام زمان (عج)،     | نظرات()

می خواهم امام زمان را ببینم!

امام زمان

 

مقدمه:

 و پذیرش‌ امامت‌ آن‌ حضرت‌، امری‌ اصل اعتقاد به‌ وجود مقدس‌ امام‌ زمان‌ بدیهی‌ و ضروری‌ مذهب‌ شیعه‌ به شمار می‌رود. دلایل ‌عقلی‌، قرآنی‌ و روایی‌ این اعتقاد تاكنون‌ به‌ خوبی‌ تبیین‌ شده، ولی‌ با توجه‌ به‌ شرایط خاص تاریخی‌ عصر  به خوبی تبیین نگردیده است. غیبت، فروعات‌ مباحث‌ درباره حضرت‌ حجت

مسائلی ‌نظیر ویژگی‌های زندگی‌ حضرت‌ در زمان‌ غیبت‌، آثار و پی‌آمدهای‌ مسئله غیبت‌ در تفكر شیعی، علل‌ طولانی‌ شدن‌ غیبت‌ و نقش‌ مردم در این‌ خصوص‌، شرایط ظهور و نشانه‌های آن‌، تاكنون‌كمتر مورد تأمل‌ قرار گرفته‌ است.‌ این‌ امر رسالت‌ دین‌پژوهان‌ و نخبگان‌ فكری‌ ـ فرهنگی ‌را در خصوص تحقیق‌ و تتبع‌ جامع‌ و بازنگری‌ دقیق‌ این‌‌گونه‌ مباحث‌، دو چندان‌ می‌کند.

 دراین‌‌باره، یكی‌ از موضوع‌هایی ‌كه‌ قرن‌ها پس از رحلت‌ آخرین‌ نایب‌ خاص ‌حضرت‌ و آغاز غیبت‌ کبرا از سال‌ 329 قمری تاکنون در میان‌ شیعیان مطرح‌ بوده،  در این‌ زمان‌ است‌ كه‌ از جهاتی جای بحث ومسئله رؤیت‌ و ملاقات‌ با حضرت‌ حجت بررسی دارد.

 در میان كتاب‌های ‌موجود در این‌ زمینه، کمتر کتابی به آسیب‌‌شناسی این موضوع پرداخته است. آن‌چه در میان نویسندگان بیشتر مرسوم شده، شرح‌حال‌نگاری و حکایت‌نویسی است که برخی‌ نیز با سطحی‌نگری‌ عوامانه‌ و بدون توجه کافی به پالایش و تفکیک حکایت‌های معتبر از نقل‌های بی‌اساس، تنها به‌ گرد‌‌آوری‌ حكایت‌ها‌ و گفته‌های بی‌ربط و با ربط، همت‌ گماشته‌اند‌ و‌ ناخواسته‌ بر ابهامات‌ مسئله افزوده‌اند.

نگارنده‌ با طرح‌ این‌ موضوع‌، ادعا ندارد که حقّ‌ مطلب‌ را ادا كرده، ولی‌ سعی‌ نموده‌ ضمن‌ درك‌ خلأها و توجه‌ دادن‌ به‌ برخی‌ افراط و تفریط‌های ‌صورت‌ گرفته‌ و كاستی‌های‌ موجود در این‌ زمینه،‌ با روش مناسب‌، به‌ طرح‌ و بررسی ‌این ‌موضوع‌ بپردازد و در حد توان‌ قدم‌ مؤثری‌ در این‌ مسیر بردارد.

نوشته شده در تاریخ جمعه 29 خرداد 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: امام زمان (عج)،     | نظرات()

امام زمان در لباس پاسبان!

امام زمان

علامه طباطبایى تعریف می‌کند ایامى که در تبریز به سر مى‏بردم روزی از طرف مرحوم زنوزى قاصدى آمد و مرا احضار كرد، چون خدمت ایشان رسیدم فرمود: ماجرایى پیش آمده كه در آن مبهوتم. چند روز در منزل كار بنایى داشتیم. بنا با شاگردانش مشغول كار بودند، كارهاى دقیق شاگرد توجهم را جلب كرد، مى‏دیدم كارهایش را بخوبى انجام مى‏دهد و وقت تلف نمى‏كند. ظهر كه استادش براى صرف ناهار به منزل مى‏رفت در همان محل كار مى‏ماند و ابتدا تجدید وضو مى‏كرد و نمازش را در اول وقت مى‏خواند سپس دستمال كوچك خویش را باز مى‏نمود و غذاى ساده‏اى را كه با خود آورده بود مى‏خورد و بلند مى‏شد و مقدمات كار را فراهم مى‏كرد تا استادش برسد ووقتى استاد مى‏آمد با تلاش زیادى همراه وى كار را ادامه مى‏داد.

علامه طباطبایی

در یكى از روزها بنا به وى گفت‏ برو از همسایه نردبانى بگیر و بیاور. جوان رفت ولى برخلاف انتظار دیر آمد و لذا هنگام عصر كه استادش به خانه رفت، نزد وى رفته و ضمن احوالپرسى از او پرسیدم درآوردن نردبان انتظار نبود كه تاخیر نمایى، چرا دیر كردى؟ جوان كارگر لبخندى زد و گفت: دلیل دیر آمدنم تنگى كوچه بود و اگر مواظبت نمى‏كردم ممكن بود دیوارهاى مردم بر اثر برخورد نردبان خراش بردارد!

آقاى زنوزى ادامه دادند: از پاسخ قانع كننده این جوان بیش از پیش متعجب شدم از او پرسیدم: آیا مى‏شود امام زمان، عجل‏الله‏تعالى‏فرجه، را دید؟ بلافاصله با حالتى كاملا عادى گفت: بلى اتفاقا این هفته به تبریز تشریف آورده بودند. پرسیدم لباس امام چگونه بود؟ پاسخ داد: به لباس پاسبانى بودند!

مشكل مرحوم زنوزى كه سبب حیرت او شده بود همین نكته بود و از این جهت علامه طباطبایى را خواسته بود تا از او بپرسد چگونه مى‏شود امام زمان به لباس پاسبانى باشند؟ علامه پاسخ مى‏دهد: همه عالم از آن حضرت مهدى، علیه‏السلام، است و لذا براى آن حضرت مكان و یا لباس و شبیه اینگونه مسائل مشكلى ایجاد نمى‏كند.

محمد هادى فقیهى كه این داستان را از زبان علامه شنیده است مى‏گوید: از معظم‏له درباره صحت این داستان نظرخواهى كردم ایشان فرمودند: قرائن به گونه‏اى است كه قضیه حقیقت داشته و او از جوانانى بود كه امام زمان، علیه‏السلام، را مى‏دیده است. سپس علامه طباطبایى افزود: با توجه به اینكه نشانى آن جوان را داشتم به سراغش رفتم ولى متاسفانه موفق به یافتنش نشدم.

 

غلامرضا گلى زواره، جرعه‏هاى جانبخش، ص‏278

تنظیم برای تبیان: گروه دین و اندیشه – حسین عسگری

نوشته شده در تاریخ جمعه 22 خرداد 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: امام زمان (عج)،     | نظرات()