مذهبی فرهنگی

آیا زیارت عاشورا واقعا یک حدیث معتبر و کلام امام معصوم علیه السلام است. این سوالی است که برای برخی براساس خدشه‌هایی که در آن می‌شود به وجود آمده است. چراکه در وثاقت برخی از راویان آن شبه‌هایی وارد شده است. این نوشتار بر آن است تا این موضوع را بررسی نماید.

مقدمه:

1- برای مشخص شدن اینکه آیا روایتی واقعا کلام امام معصوم است یا نه باید کسانی که آن را بیان کرده‌اند بررسی شوند.

این موضوع برای مسلمانان بخصوص شیعیان چنان مهم بوده است که در پی آن دانشی به نام علم رجال یا همان شخصیت شناسی حدیث بوجود آمده است.

علم رجال به بررسی وضعیت ناقلان احادیث اهل بیت می‌پردازد و مهمترین محورهای آن از این قرار است:

تاریخ زندگی فرد به این جهت بررسی می‌شود که مشخص گردد وی در چه عصری می‌زیسته است. بنابر این اگر روایتی نقل کرد آیا خودش از امام شنیده است یا این امر ممکن نیست. مثلا اگر در حدیثی آمده باشد که شیخ صدوق از امام رضا نقل کرده است که... ، از آنجا که ایشان هم عصر امام رضا نبوده‌اند قطعا خود از امام نشنیده‌اند پس باید از دیگری شنیده باشد. و این زنجیره آنقدر ادامه باید یابد تا به امام علیه السلام برسد.

در اصطلاح به این زنجیره، سلسله سند می‌گویند. بررسی سلسله سند بسیار امر مهمی است تا افراد حتما پشت سر هم بوده و علاوه بر آن همدیگر را درک کرده باشند.

اما اعتبار افراد به این علت بررسی می‌شود که مشخص گردد فرد قابل اطمینان بوده و گذشته از اینکه جعل حدیث نکرده، در ضبط و نقل حدیث نیز دقیق بوده است. که در اصطلاح به این کار بررسی وثاقت راوی گویند.

2- نکته‌ای که بسیار در اعتبار محتوایی و سندی حدیث مهم است، عمل دانشمندان و بخصوص دانشمندان قرون اولیه اسلام است. بنابر این قاعده، هرگاه روایتی که اکنون در دست ماست از نظر علم رجال ضعیف باشد اما غالب دانشمندان آن را معتبر دانسته و مطابق آن عمل کرده باشند. آن روایت به اعتبار عمل دانشمندان، معتبر تلقی می‌شود. چرا که حتما سندی که در دست ماست به گذشت زمان مخدوش شده و در اصل که در دست دانشمندان پیشین بوده مخدوش نبوده که اگر اینگونه بود قطعا آنان نیز آن را کنار می‌زدند.

در اصطلاح، در این باره گفته می‌شود: عمل علما جبران کننده ضعف سند است.

ارسال به

همخوانی زیارت ناحیه مقدسه

دوست من سلام

_{^{این بار برایت تحفه‌ای از امام زمان را آورده‌ام.}}

_{^{آن عزیز می‌فرماید: هرگاه خواستی حسین علیه السلام را زیارت كنی، بایست و بگو... (زیارت ناحیه مقدسه).}}

_{^{اما من می‌خواهم در این مجموعه، در هر شماره قطعه‌ای از این زیارت را كه دریایی از نور و معرفت است برایت بیاورم و البته من چند خطی از نكته‌ای كه به ذهنم آمده برای تو خواهم نوشت و تو نیز همین كار را بكن. هرگاه كه خواندی بی‌معطلی آنچه برایت پر رنگ شد، از من دریغ نكن. تو نیز برای من بنویسید.}}

______________________________

قسمت هشتم

وَ [انک یا اباعبد الله] لِلْحَقِّ ناصِراً ، وَ عِنْدَ الْبَلآءِ صابِراً ، وَ لِلدّینِ كالِئاً ، وَ عَنْ حَوْزَتِهِ مُرامِیاً

یارى‌گر حق بودى، در هنگام بلاء شكیبا و صابر، حافظ و مراقب دین

تَحُوطُ الْهُدى وَ تَنْصُرُهُ ، وَ تَبْسُطُ الْعَدْلَ وَ تَنْشُرُهُ ، وَ تَنْصُرُ الدّینَ وَ تُظْهِرُهُ ، وَ تَكُفُّ الْعابِثَ وَ تَزْجُرُهُ

و مدافع حریم آئین بودى،(طریقِ) هدایت را حفظ و یارى می نمودى، عدل و داد را گسترش داده و وسعت مى بخشیدى، دین و آئینِ الهى رایارى نموده آشكارمى نمودى، یاوه گویان را (ازادامه راه) بازداشته جلوگیرى می كردی

وَ تَأْخُذُ لِلدَّنِىِّ مِنَ الشَّریفِ ، وَ تُساوی فِى الْحُكْمِ بَیْنَ الْقَوِىِّ وَ الضَّعیفِ

حقّ ضعیف را از قوى باز می ستاندى، در قضاوت و داورى بین ضعیف و قوى برابر حُكم مینمودى،

ادامه مطلب

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 17 اردیبهشت 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: امام حسین(ع) و عاشورا،     | نظرات()

ارسال به

درباره مختار و انگیزه او در این قیام قضاوت‏هاى گوناگون شده است. تا آنجا كه بعضى دانشمندان طبقه اول و دوم از شیعیان درباره او نظر مساعدى ندارند. اما متأخران او را به نیكویى ستوده‏اند. مختار پس از قیام نافرجام سلیمان بن ضرد(رئیس پشیمانان) شیعیان را فراهم ساخت. او می‌دانست اگر بخواهد جنبش شیعه به نتیجه برسد، باید یكى از خاندان پیغمبر آن را رهبرى كند یا لااقل جنبش به نام او آغاز شود. چه كسى براى این كار مناسب است؟ على بن الحسین(علیهما‌السلام) - فرزند شهید آل محمد ـ و اگر او نپذیرد؟ محمد فرزند على بن ابیطالب عموى على بن الحسین(علیهما‌السلام) .

مختار بهر دو تن نامه نوشت. امام على بن الحسین(علیهما‌السلام) كه بى وفایى عراقیان و رنگ پذیرى آنان را دیده بود و مى‏دانست به گفته پدر بزرگوارش این مردم «دین را تا آنجا مى‏خواهند كه زندگانى خود را بدان سر و سامان دهند و هنگام آزمایش پاى پس مى‏نهند»، به مختار پاسخ مساعد نداد و تنها تا آنجا كه كار او با كیفر قاتلان پدرش مربوط مى‏شد كردار او را تصویب فرمود، چنانكه چون مختار سر عبیدالله بن زیاد و عمر بن سعد را نزد او فرستاد امام به سجده رفت و گفت:

ارسال به