امام حسن عسکری علیه السلام خصوصیتی برای برآورده شدن حاجات اخروی دارد. معصومین علیهم السلام گرچه هر کدام از آنان وسیله ای برای بندگان خدا در جمیع حوائج می باشند ولی هر کدام خصوصیتی برای بعضی از حاجتها دارا می باشند چنانچه دعای توسل شاهدی بر این مطلب است. رسول خدا صلی الله علیه آله وسلم و دختر بزرگوارش خضرت فاطمه زهرا علیها السلام و امام حسن و امام حسین علیهم السلام در حاجت ها مربوط به بدست آوردن طاعت خدا و خشنودی او خصوصیتی دارند. امیرالمومنین علیه السلام خصوصیتی در مورد انتقام از دشمنان و بر طرف نمودن ظلم ظالمین دارد. امام سجاد علیه السلام خصوصیتی در مورد ستم پادشاهان و القاءات و وسوسه های شیطان دارد. امام باقر علیه السلام و وامام صادق علیه السلام خصوصیتی در کمک گرفتن در مورد آخرت دارند. امام کاظم علیه السلام خصوصیتی در مورد سلامتی کامل از بیماری ها و دردهایی که مردم از آن گریزانند دارد. امام رضا علیه السلام خصوصیتی در مورد ترس های مسافرت در دریا و خشکی و زمین های بی آب و علف و بدون آبادی و سکنه دارد. امام جواد علیه السلام خصوصیتی در مورد توسعه روزی و بی نیاز شدن از آنچه در دست مردم است دارد. امام هادی علیه السلام خصوصیتی در مورد قضای نافله ها و احسان به برادران مومن و به کمال رسیدن طاعت های پروردگار دارد. امام حسن عسکری علیه السلام خصوصیتی در کمک نمودن در مورد آخرت دارد. و امام عصر ما، پناهگاه امید و حافظ ما، نور ما و زندگی ما، امام مهدی (عج) جامع تمام خصوصیات مذکوره بوده و برای حاجات دیگر نیز توسل به او مناسب است.

و این روز را همانطور که سایر روزهای شریف را به پایان می رسانند ختم نموده و ماه را نیز با آنچه ماه های دیگر را ختم کردیم به پایان می رسانیم.

توحید مفضل 19

خدا شناسی در كلاس امام صادق علیه السلام

_{^{... پایان روز بود و مفضل در "روضه"، میان قبر و منبر رسول خدا نشسته بود. "ابن ابی العوجاء" و دوستش مشغول گفتگو بودند و مفضل حرفهای آنان را می‌شنید تا آنكه صحبت آنان به اینجا رسید كه: هیچ پردازش، تدبیر و تقدیری نبوده و آفرینش، صانع و تدبیرگری ندارد، بلكه همه ‏چیز خود به خود پدید آمده و دنیا همیشه چنین بوده و خواهد ‏بود. مفضل سخت از این سخن برآشفت ولی توان مقابله‌ی علمی با آن را نداشت و همین باعث شد تا به سراغ امام صادق -كه سلام و درود خدا برو باد- برود...}}

در 18 شماره پیش، كلام دلنشین امام را در عجایت خلقت و تدبیر آفریدگار آن، نوش كردید و اكنون ادامه بحث را پذیرا باشید. برای اطلاع از موضوع بحث و فرایند آن حتماً سری به مقالات پیشین این مجموعه بزنید!

* * * * *

اى مفضل! بیندیش كه خداوند جل و علا چه دانشى را به آدمى آموخت و عطا نمود و كدام را به او نداد؟ دانش دین و دنیا را به او ارزانى داشت. درباره دانش دینى، با نشانه‌ها و براهینى كه در میان آفرینش نهفته شده معرفت و شناخت آفریننده را و شناخت واجباتى چون، رعایت عدالت در میان مردم، نیكى و احسان به پدر و مادر، اداى امانت، كمك به برادران دینى و... را به او عطا كرد. این امور همه باعث می‌گردند كه انسان مخالف و موافق در سرشت خود خداى را بشناسد و در فطرتشان به او اقرار و اعتراف نمایند.

امام آینه و عشق

این بوی یاس، از سمت کدام کوچه می‏وزد که مدینه را اینچنین مدهوش کرده است؟!

او می‏آید و ربیع‏الثانی، هشتمین روزش را قد راست می‏کند.

آسمان می‏چرخد و فرشتگان، دف زنان و هلهله‏کنان به چشم روشنی «حُدیث» می‏آیند.

تو می‏آیی و خانه «هادی آل محمد صلی‏الله‏علیه‏و‏آله » را ستارگانی بی‏شمار، قرق می‏کنند. خاک، نفس می‏کشد و پنجره‏های شهر، دل به آفتابی می‏سپارند که از چشمان علوی تو می‏درخشد.

نگاه کن، ببین چگونه بادها خبر آمدنت را در چهار گوشه جهان، فریاد می‏کنند، گرچه تو بزرگ‏تر از آنی که در محدوده یک خبر شنیده شوی.

رنگین کمان‏ها، آسمان را طاق نصرت بسته‏اند. پرندگان به مبارکباد تولدت برفراز درختان، سرود شوق می‏خوانند.

ای امام آینه و عشق! اگر تو نبودی، زمین در بهت بی‏کسی‏اش سرگردان می‏ماند.

این همه سپیدار و صنوبر از جوشش رودخانه تو سر بر ابرها می‏سایند.

تبار عاشقت را سیب‏های سرخ نجابت، خوب می‏شناسند.

شیعه تو را دارد که این‏گونه سربلند، بر تارک زمین و زمان ایستاده است.

نامت، قفل ثانیه‏ها را می‏گشاید.

کلامت، آشتی دهنده آب و آتش است.

بیست و هشت بار، بهار از نفس‏های تو به شکوفه نشست.

امامت شش ساله‏ات، خواب راحت را از چشمان عباسیان ربود.

اینچنین بود که بال‏هایت را میان قفسی محصور کرده بودند به این خیال که پرندگی‏ات را از یاد ببری.

آنان ارتفاع نگاه بلندت را نمی‏فهمیدند؛ نمی‏دانستند که حصار تن را شاید، ولی روح و جان را نمی‏توان به اسارت درآورد.

ای حجت یازدهم! هنوز سیمای ستاره بارانت در قاب دل‏های عاشقانت آویخته است.

هنوز بوی یاس سخن‏هایت، شیرازه کتاب‏های آزاده زمین است.

نخل‏های راستی، سایه تو را بر سردارند.

تو ورد زبان مهربان پروانه‏ها خواهی ماند.

درود و سلام خداوند برتو و بر سلاله آینه سانت باد!

امام حسن بن علی عسکری (ع) یازدهمین امام شیعیان، در سال 232 هجری به دنیا آمد و در هشتم ربیع الاول سال 260 رحلت کرد. آن حضرت پس از رحلت پدر، در سال 254، عهده‏دار امامت‏شد و در سن بیست و هشت‏سالگی رحلت کرد.

زمانی که متوکل عباسی، امام هادی (ع) را به سامرا آورد، خانواده آن حضرت نیز همراه وی بودند. در تمام این مدت، امام عسکری (ع) نیز در سامرا بود و هم چنان تا رحلت در همین شهر زندگی می‏کرد. آن حضرت در این مدت تحت نظر حکومت‏بوده و به ایشان توصیه شده بود که همچون افراد تبعید شده، حضور مداوم خود را به اطلاع حکومت‏برساند. افزون بر آن، بر وی بود تا هر دوشنبه و پنجشنبه در دار الخلافه حاضر شود.

ارتباط شیعیان با امام، بیشتر در میانه راه و یا از طریق خادمان ایشان صورت می‏گرفت. به شیعیان، توصیه شده بود که به صورت آشکار با امام تماسی نداشته باشند. امام به دلیل موقعیت‏خانوادگی و علمی خود، مورد احترام و علاقه مردم بودند. با این حال، این مانع از آن نبود که حکومت مزاحم ایشان نشود. یک بار در سال 256 در زمان مهتدی و بار دیگر در زمان معتز(به احتمال در سال 258) امام عسکری (ع) زندانی شدند. خبر دیگر حاکی است که امام در سال 259 هجری نیز در زندان بوده است.

به بهانه سالگرد رحلت ملكوتى‏حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها

بى‏بى جان! ... سلام.

مى‏خواستم به زیارت حرمت آیم.

مى‏خواستم بوسه به ضریح مقدست‏ بزنم.

نمى‏دانستم رخصت آن را داشتم یا نه؟

وقتى‏ مى‏دیدم بعضیها سر را پایین انداخته، همینطورى وارد صحن و حریم حرمت مى‏شوند، از این در وارد شده، از در دیگر بیرون روند، بى آنكه لحظه‏اى درنگ كنند و سلامى و ثنایى، ناراحت مى‏شدم.

آخر، اینجا خانه توست.

هر چند درهاى حرم گشوده است،

ولى آیا مى‏توان بى‏اجازه وارد خانه تو شد و بى سلام و درود، از در دیگر خارج گشت؟

آستانى كه روحهاى بلندى بوسه بر آن مى‏زده‏اند،حرمى كه «آشیانه آل محمد» است،حریمى كه فرشتگان، پاسبان آنند، مرقدى كه پیكر تو را در برگرفته‏است،حرمى كه نگین شهر ماست،بى‏بى! ... خواستم بى «اذن دخول‏» وارد شوم،اما نمى‏دانستم راهم مى‏دهند؟

وضو كه گرفته بودم. به نیت «زیارت‏» هم آمده بودم. معتقد بودم كه شما اهل بیت آفتاب، پس از مرگ هم زنده‏اید و توجه به زائرانتان دارید.

وقتى روح هر كس پس از مفارقت از بدن، متوجه مردم و بستگان و خانه و آشنایان و ... است، شما كه جاى خود دارید.

شما وصل به دریایید،اصلا خودتان یك دریا كرامت و بصیرت و شهودید. مگر مى‏شود نسبت‏به زائران و عابران و عارفان و جاهلان، یكسان نظر كنید؟

مگر مى‏شود ندانید چه كسانى به زیارتتان آمدند و چه نیت داشتند و چه فهمیدند و چه گرفتند و چگونه رفتند؟

شب ولادت امام عسکری علیه السلام است، شب عید است و شب مولود امام یازدهم،شبی که همه باید به وجود مقدس حضرت صاحب الامر(عجل الله تعالی فرجه)تبریک عرض بکنیم.البته باید عرض ارادتی نیز کرده باشیم.وجود مقدس امام حسن عسکری علیه السلام از ائمه‏ای هستند[که تحت فشار بسیار بودند]چون هر چه که دوران ائمه[به دوره امام عصر علیه السلام] نزدیکتر می‏شد کار بر آنها سخت‏تر می‏گردید. ایشان در سامرا بودند که در آن وقت مرکز خلافت‏بود. از زمان‏«معتصم‏»مرکز خلافت از بغداد به سامرا منتقل شد. مدتی آنجا بود، دو مرتبه برگشت.علتش هم این بود که لشکریان معتصم خیلی به مردم ظلم می‏کردند و مردم شکایت کردند و ابتدا معتصم گوش نکرد ولی بالاخره هر طور بود راضی‏اش کردند و او برای اینکه سپاهیان از مردم دور باشند مرکز را به سامرا منتقل کرد.

امام عسکری و امام هادی علیهما السلام اجبارا در سامرا به سر می‏بردند،در محلی که به نام‏«العسکر»یا«العسکری‏»نامیده می‏شد،یعنی محلی که محل سپاهیان و در واقع پادگان بود،یعنی خانه‏ای که در آن زندگی می‏کردند برایشان انتخاب شده بود که مخصوصا در پادگان باشند و تحت نظر.ایشان در بیست و هشت‏سالگی از دنیا رفتند(پدر بزرگوارشان هم در حدود چهل و دو ساله بودند که از دنیا رفتند)و دوره‏ امامتشان فقط شش سال طول کشید.به نص تواریخ، تمام این مدت شش سال یا در حبس بودند یا اگر هم آزاد بودند ممنوع المعاشرة و ممنوع الملاقات بودند.از نظر معاشرت آزادی نداشتند،اگر هم احیانا رفت و آمدهایی می‏شد یا گاهی حضرت را می‏خواستند،تحت نظر بودند، وضع عجیبی بود. می‏دانید که هر یک از ائمه گویی یک خصلت‏خاص بیشتر در او ظهور داشته است که خواجه نصیر در آن دوازده بند خودش هر یک از ائمه را با یک صفتی توصیف می‏کند که بیشتر در او ظهور داشته است. وجود مقدس امام عسکری علیه السلام به جلالت و هیبت و رواء به اصطلاح،ممتاز بودند یعنی اساسا عظمت و هیبت و جلالت در قیافه ایشان به نحوی بود که هر کس که ایشان را ملاقات می‏کرد تحت تاثیر آن سیما قرار می‏گرفت قبل از اینکه سخن بگویند و او از علم ایشان چیزی بفهمد.وقتی که سخن می‏گفتند و دریای مواجی شروع می‏کرد به سخن گفتن،دیگر تکلیفش روشن است.