مذهبی فرهنگی

 آنچه گذشت:

پایان کار مؤمن و کافر

... پایان کار مؤمنان بشارت و شادی است از آنچه پشت سرنهاده اند. آنها به نعمت ولایت متنعّمند و هیچ خوف و حزنی ندارند. آنان عامل به اعمال صالحند و خداوند اجر و پاداش مؤمنان را ضایع نمی‌کند. حسنات آنها را حفظ کرده از سیّئات آنها در می‌گذرد و برکات خود را به آنان افاضه می‌کند.

«وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَیَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ سَتُرَدُّونَ إِلى‏ عالِمِ الْغَیْبِ وَ الشَّهادَةِ فَیُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ »1

اما پایان کار کافران همنشینی با شیطان و همراهی با اوست.

عدة من أصحابنا ، عن سهل بن زیاد ، عن عبد الرحمن بن أبی نجران ، عن عاصم بن حمید ، عن أبی بصیر قال : سمعت أبا عبد الله ( علیه السلام ) یقول : إذا وضع الرجل فی قبره أتاه ملكان ملك عن یمینه وملك عن یساره وأقیم الشیطان بین عینیه عیناه من نحاس  فیقال له : كیف تقول فی الرجل الذی [ كان ] بین ظهرانیكم ؟ قال : فیفزع له فزعة ، فیقول إذا كان مؤمنا : أ عن محمد رسول الله ( صلى الله علیه وآله ) تسألانی ؟ فیقولان له : نم نومة لا حلم فیها  ویفسح له فی قبره تسعة أذرع ویرى مقعده من الجنة وهو قول الله عز وجل : " یُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا "2

امام صادق(علیه السلام)فرمودند :

كتابهای دینی یهود:

تورات؛ این مجموعه كه اكنون تحت عنوان تورات در دست یهود می‌باشد مشتمل بر پنج سِفر(كتاب) به نامهای زیر است:

1ـ سفرتكوین یا پیدایش: كه قصص عبرانیان از اول خلقت تا وفات یوسف در آن آمده است و دارای پنجاه باب است.

2ـ سفراحبار یا لاویان: كه در تنظیم احكام دینی و قواعد و حدود مربوط به فرزندان لاوی (یكی از فرزندان یعقوب و عهده دار صندوق عهد) می‌باشد و در 27 باب است.

3ـ سفر خروج: كه درباره خروج بنی اسرائیل از مصر می‌باشد.

4ـ سفر اعداد: كه از تعداد بنی اسرائیل و آنانكه پس از موسی (ع) مأمور نشر دین بودند و ازسفرهای بنی اسرائیل در بیابان تیه و فتح كنعان سخن می‌گوید و 36 باب دارد.

5ـ سفرتثنیه: درباره شرایع و احكام عمومی و وصایا می باشد وشامل 34 باب است.

این مجموعه مطمئناً غیر از تورات اصلی است كه بر حضرت موسی (ع) نازل شده است. نسخه اصلی تورات كه در صندوق شهادت بوده است‌، قرن‌ها قبل در جنگهایی كه موجب شكست یهودیان و ازبین رفتن سلطه آنان بر فلسطین شد (586 قبل از میلاد) از بین رفته و حتی آنچه را كه «عزیر» ‌پیغمبر به كمك دیگران از تورات جمع آوری كرده بودند در جنگها و حوادث بعدی نابود شده است. طبق تحقیقی كه خود پیشوایان دینی یهود از اواخر قرن پانزدهم میلادی به بعد كرده‌اند (از جمله ادریاس كاریست و اسپینوزا) تناقضات فراوان تاریخی در این كتابها موجود است و مشخص نموده‌اند كه سفرخروج چهار صد سال پس از حضرت موسی (ع)، سفرتثنیه بین پانصد تا ششصد سال پس از موسی (ع) و سفر احبار هشتصد سال پس از حضرت موسی (ع) تألیف گردیده است. در مجموعه «عهد عتیق»، به‌ غیر از كتابهای پنجگانه تورات كتابهایی نیز منسوب به انبیاء ‌دیگر و همچنین «ده فرمان»‌ موسی آمده است.   

در قرآن مجید کلمه ی رب 969 بار تکرار شده است و معانی مختلف دارد و همیشه مراد از رب خداوند متعال نیست:

معنای اول رب: پروردگار جهانیان است و از اسماء مقدسه ی الهی است . الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ (1) ستایش خدای را که پروردگار جهانیان است

معنای دوم رب: پادشاه است ؛ مثل معنای رب در آیه ی « یَا صَاحِبَیِ السِّجْنِ أَمَّا أَحَدُكُمَا فَیَسْقِی رَبَّهُ خَمْرًا »(2) ای دو رفیق زندان من! یکی از شما ساقی شراب شاه خواهد شد...

یا آیه ی «اذْكُرْنِی عِنْدَ رَبِّكَ فَأَنْسَاهُ الشَّیْطَانُ ذِكْرَ رَبِّهِ» مرا نزد خواجه خود یاد کن اما شیطان از خاطر آن یار زندانی برد که یوسف را نزد خواجه خود یاد کند

و آیه ی «ارْجِعْ إِلَى رَبِّكَ فَاسْأَلْهُ»(3) باز گرد و از شاه بپرس

 معنای سوم رب: مالک است که در لغت به این معنا بسیار آمده است . و از آن جمله در قضیه ی اصحاب فیل که حضرت عبد المطلب فرمود : « انا رب الابل و للبیت رب .» «من مالک شترم و خانه مالک دارد»

معنای چهارم رب: مطاع ( پیروی شده ) می باشد .

خداوند در قرآن کریم می فرماید : « اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ» علما و راهبان خود را مطاع خویش قرار دادند البته این معنا از فرمایشات امام باقر و امام صادق صلوات الله علیهما استفاده می شود.

 همچنین رب به معنای مدبر و مصلح نیز آمده است .

باید توجه داشت که رب از ماده «رب‌ب» است نه از «رب‌ی» و تربیت کننده کلمه ای است که معادل «مربی» قرار می گیرد و مربی از ماده «ربی» است و در استعمال کلمه «رب» در خصوص خداوند متعال، هم مفهوم خداوندگاری و صاحب اختیاری نهفته است و هم معنای تکمیل کننده و پرورش دهنده؛ یعنی خداست که هم صاحب اختیار عالم است و هم کمال رسان همه عالم .

پی نوشت:

1- فاتحة الکتاب: 2

2- یوسف:41

3- یوسف:42

4- یوسف: 50

5- توبه:31

منابع:

سایت فطرت

سایت طهور

یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِذَا نُودِی لِلصَّلَاةِ مِنْ یوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلَى ذِكْرِ اللَّهِ وَذَرُوا الْبَیعَ ذَلِكُمْ خَیرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ

ای کسانی که ایمان آورده‌اید! هنگامی که برای نماز روز جمعه اذان گفته شود، به سوی ذکر خدا بشتابید و خرید و فروش را رها کنید که این برای شما بهتر است اگر می‌دانستید! «الجمعة/9»

سایه شوم خشکسالی بر فراز "مدینه" خیمه افکنده بود؛ گرسنگی بیداد می کرد، شهر آبستن فاجعه ای سترک بود.

روزها از پی هم می گذشتند و اوضاع همچنان بحرانی تر می شد.

آدینه روزی بود که ناگهان کاروان تجاری "دحیه" با کوله باری از آذوقه رو به سوی شهر آورد.

انفجار خبر ورود کاروان به سرعت اقصا نقاط مدینه را درنوردید.

زن ومرد، پیر و برنا، توانمند و ناتوان از گوشه کنار شهر، انبان بر دوش به سوی کاروان هجوم آوردند.

رسول خدا اما در خانه خدا بر فراز منبر وعظ، خطبه نماز آدینه را می خواند.

صدای طبل کاروان که بالا رفت، هر کس به بهانه ای از مسجد خارج شد و اندک اندک اجتماع نمازگزار از هم گسیخته به سوی بازار رهسپار شدند؛ تا جاییکه جز دوازده مرد و یک زن در مسجد باقی نماندند.

در این اثنا امین وحی، از جانب خدای هستی بخش، سوره "جمعه" را فرود آورد:

ادیان پیشرفته به استناد تقسیم‌بندی جامعه شناسی ادیان الهی و غیر الهی چه همواره در بدو ظهور خویش و چه پس از سالیانی توسط تابعین و پیروانشان اقدام به ارائه كتاب و یا كتابهایی بعنوان آئین و اسناد جاوید و مقدس دین خود كرده‌اند. در پژوهش‌های دین شناسی و علوم ادیان بر اساس نقش تحریف، هر چه این اسناد به زمان آورنده و بیان كننده آنها نزدیك‌تر باشد اصالت آن بیشتر و معتبر‌تر خواهد بود. همانگونه كه در اصالت نبی و رسول الهی و معجزه آن این اصل معتبر است، در كتب و اسناد و آئینی كه می‌بایست از طرف پیروان مورد اجرا قرار گیرد نیز بایست شرط مافوق ابزار عقلی انسان بودن آن محقق گردد. چرا كه آئین و نوشته های انسان ساز نمی‌تواند مجاب كننده دیگرانسانها جهت اجرا قرار گیرد.

در ادامه بحث بطور مختصر توضیحاتی پیرامون برخی كتب دینی كه امروزه دارای پیروانی هستند ارائه خواهیم نمود. البته لازم به ذكر است كه در پاره‌ای از این ادیان هرگز ادعایی توسط خود آورندگان آنها بعنوان الهی بودنشان موجود نمی‌باشد. هر چند پس از آنها پیروانشان آنها را  تا حد خدایی بالا برده‌اند.