تبلیغات
مذهبی فرهنگی - مطالب سیره عملی بزرگان

گفتاری از آیت‌الله بهجت درباره زیارت ائمه(ع):ناگهان متوجه شد حرم کاملاً خلوت می‌باشد

گروه فرهنگی- جواد درویش: متن زیر گفتاری از مرجع بزرگ تقلید و عارف بالله، حضرت آیت‌الله بهجت درباره زیارت ائمه علیهم‌السلام، به‌ویژه امام رضا(ع) است که به‌مناسبت سالروز شهادت آن حضرت تقدیم می‌شود:

بسم الله الرحمن الرحیم

«زیارت شما قلبی باشد. در موقع ورود اذن دخول بخواهید، اگر حال داشتید به حرم بروید. هنگامی که از حضرت رضا علیه السلام اذن دخول می طلبید و می گویید:

«أأدخل یا حجة الله: ای حجت خدا، آیا وارد شوم؟»

به قلبتان مراجعه کنید و ببینید آیا تحولی در آن به وجود آمده و تغییر یافته است یا نه؟ اگر تغییر حال در شما بود، حضرت علیه السلام به شما اجازه داده است. اذن دخول حضرت سیدالشهداء علیه السلام گریه است، اگر اشک آمد امام حسین علیه السلام اذن دخول داده اند و وارد شوید.

اگر حال داشتید، به حرم وارد شوید. اگر هیچ تغییری در دل شما بوجود نیامد و دیدید حالتان مساعد نیست، بهتر است به کار مستحبی دیگری بپردازید. 3 روز، روزه بگیرید و غسل کنید و بعد به حرم بروید و دوباره از حضرت اجازه ورود بخواهید.

زیارت امام رضا علیه السلام از زیارت امام حسین علیه السلام بالاتر است، چرا که بسیاری از مسلمانان به زیارت امام حسین علیه السلام می روند. ولی فقط شیعیان اثنی عشری به زیارت حضرت امام رضا علیه السلام می آیند.

نوشته شده در تاریخ جمعه 9 اسفند 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: سیره عملی بزرگان،     | نظرات()

زندگینامه آیت الله میرزا هاشم آملی رحمه الله

آیت الله میرزا هاشم آملی

ولادت

در سال 1322 ق (1278ش) در دامنه زیبا و پر طرامت کوه های سر به فلک کشیده البرز و یکی از روستاهای لاریجان در هفتاد کیلومتری شهر آمل، در خانه ساده مرحوم میرزا محمد کودکی به دنیا آمد که نامش را هاشم گذاشتند. مادرش شب تولد وی، در خواب دیده بود که ستاره ای ازآسمان فرود آمد و او آن را در آغوش کشیده، در میان پارچه ای قرارداده بود. با تولد این ستاره دیدگان همه روشن شد و سیمای کودک نورسیده از آینده ای درخشان و چهره ای تاب ناک نوید می داد. دوران کودکی را در دامان پاک پدر و مادر باتقوایش پشت سر نهاد و پس از فراگیری قرآن و تحصیلات ابتدایی، با استعداد سرشاری که داشت و عشق به تحصیل علوم دینی که از ابتدا در آن نمایان بود به فراگیری ادبیات عرب و مقدمات علوم نزد مرحوم آقا سید تاج و آقا شیخ احمد آملی پرداخت و تا مرحله سطوح را در همان شهر فراگرفت.

با استعداد سرشاری که داشت و عشق به تحصیل علوم دینی که از ابتدا در آن نمایان بود

فرزندان

آیت اللّه آملی با کریمه مرحوم آیت اللّه آقای آقاسیدمحسن نبوی اشرفی - م 1373 ق - (از مشاهیر علما و دانشمندان خطه مازندران و از شاگردان آیات عظام، آخوند ملامحمد کاظم خراسانی، سیدمحمد کاظم یزدی، شریعت اصفهانی و میرزای نائینی) در نجف اشرف وصلت جُست و دارای فرزندانی شد که عبارتنداز:

1 - دکتر محمد جواد لاریجانی. استاد دانشگاه، عضو شورای امنیت ملّی کشور، عضو کمیسیون سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی و رئیس مرکز پژوهشهای مجلس و مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات. از او مقالات متعدد سیاسی، علمی، فلسفی گوناگون و کتابهای ذیل منتشر شده است:

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 7 اسفند 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: سیره عملی بزرگان،     | نظرات()

آیت الله میرزا هاشم آملی رحمه الله

آیت الله میرزا هاشم آملی

تحصیلات

او سیزده ساله بود (1334 ق) که برای ادامه تحصیل به حوزه پر رونق تهران عزیمت کرد و به مدرسه علمیه سپهسالار - که زیر نظر مرحوم آیت اللّه شهید سیدحسن مدرس اداره می شد - شتافت و مورد توجه و عنایت ویژه آن بزرگوار قرار گرفت و مدت 12 سال به طول انجامید.

معظم له کیفیت آشنایی و بذل توجه مرحوم شهید مدرس را خود  اینچنین نقل می کنند:

«...تا سیزده سالگی در آمل بودم و بعد به تهران آمدم، جوان غریبی در شهر بودم. نزد مرحوم استاد شیخ حسین نوائی برخی علوم عربی را فراگرفتم و در مدرسه سپهسالار سکونت داشتم. این مدرسه بسیار نامنظم بود، پس از مدّتی مرحوم مدرس عهده دار مدیریت آنجا شد و تمام آقازاده هایی را که اهل کار و تدریس نبودند از مدرسه اخراج کرد و امتحانات سختی را برای ورود به مدرسه قرار داد. وقتی به من برخورد، فرمود: چه میخوانی؟ گفتم: اسفار می خوانم. تعجب کرد و پرسید: تو با این سن اسفار می خوانی؟ گفتم: بلی، وقت امتحان روشن می شود. او از من امتحان گرفت و من خیلی خوب از عهده برآمدم. از آن به بعد مورد توجه مرحوم مدرس قرار گرفتم و حجره مناسبی به من داد که به تنهایی از آن استفاده می کردم و ماهی پنج تومان هم برایم مقرری تعیین کرد و به خادم مدرسه هم گفته بود تا در شستن لباسها و تهیه خوراک به من کمک کند.آنقدر خوشحال شده بودم که شاید آن شب از خوشحالی خوابم نبرد، مجدّانه مشغول تحصیل شدم، درس فلسفه، رسائل، مکاسب و مقداری از درس خارج را در تهران فراگرفتم..»

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 7 اسفند 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: سیره عملی بزرگان،     | نظرات()

آیت الله میرزا هاشم آملی رحمه الله (فعالیت ها)

آیت الله میرزا هاشم آملی

بنیاد مدارس و مساجد

آیت‏اللّه‏ میرزا هاشم آملی در کنار تألیفات پرثمر و پرورش شاگردان فرزانه، خدمات فرهنگی ارزش‏مندی نیز از خود به یادگار گذاشت که می‏توان به بنای ده‏ها مسجد در گوشه و کنار استان مازندران، ایجاد ساختمانهای عام المنفعه نیز پرداخت، که نمونه آشکار آن مدرسه علمیه ولی عصر(عج) در قم است، که این مدرسه با مساحتی نزدیک به هفتصدمتر و داشتن بیش از چهل حجره و چند مدرس و کتابخانه ای درخور و شایسته، محل سکونت طلاب فاضل بوده و در آن علوم اهل بیت (ع) آموخته می شود. ( معظم له در بنای دهها مسجد در گوشه و کنار استان مازندران با کمکهای مالی خویش شرکت جست و اجازه مصرف سهم مبارک امام (ع) را در این امر مقدس، به مقلدین خویش داده بودند)

 

فعالیتهای سیاسی

با شروع برنامه های ضدّ اسلامی رژیم منحوس شاهنشاهی، در قالب تصویب قانون انجمنهای ایالتی و ولایتی، در مهرماه 1341ش مراجع تقلید و علمای اعلام با درایت و هوشیاری تمام عمق فاجعه را احساس کردند و بی درنگ به میدان آمدند و با حرکت شورانگیز و یکپارچه و با اعلامیه ها و بیانیه های توفنده خویش، نقشه های استعمار را نقش برآب کردند.

مرحوم آیت اللّه آملی یکی از چهره های سرشناس مبارز روحانیت بود. نام ایشان هماره ذیل اعلامیه های دسته جمعی مراجع تقلید دیده می شد(9). خانه اش محل شور و گردهم آیی مبارزان بود و دیدگاهش روشنگر راه مبارزه. نماز جماعت ایشان در حیاط مدرسه خان (آیت اللّه بروجردی)، نقطه گردهم آیی روحانیون مبارز بود.

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 7 اسفند 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: سیره عملی بزرگان،     | نظرات()

آیت‌الله‌ العظمی‌ سید عبدالاعلی‌ موسوی‌ سبزواری

آیة الله سید عبدالاعلی موسوی سبزواری

آیت‌الله‌ العظمی‌ سید عبدالاعلی‌ موسوی‌ سبزواری، فقیه‌ و مفسر و قرآن‌پژوه‌ بزرگ‌ جهان‌ تشیع‌ و از مفاخر علمی‌ و برجسته‌ اسلام‌ در دوره معاصر است‌ که‌ عمر شریف‌ خویش‌ را در نشر و گسترش‌ معارف‌ اسلام‌ و قرآن‌ مصروف‌ داشت.

وی‌ در هیجدهم‌ ذی‌ حجه‌ 1328 ه .ق. - مصادف‌ با عید غدیر خم‌ - در سبزوار دیده‌ به‌ جهان‌ گشود. دوران‌ کودکی‌ و نوجوانی‌ را تحت‌ سرپرستی‌ پدر بزرگوارش‌ طی‌ نمود و مقدمات‌ ادبیات‌ عرب‌ و فقه‌ و اصول‌ و ... را از پدر و عمویش، آیت‌الله‌ سید عبدالله‌ برهان‌ (م‌ 1384 ه .) فراگرفت‌ و تا سن‌ چهارده ‌سالگی‌ در زادگاه‌ خود به‌ تحصیل‌ مقدمات‌ علوم‌ اسلامی‌ و عربی‌ پرداخت.

اساتید آیة‌الله موسوی سبزواری

در سال‌ 1342 ه.ق به‌ مشهد مقدس‌ رفت‌ و در آنجا از محضر بزرگانی‌ چون: علاّمه‌ حاج‌ میرزا عبدالجواد ادیب‌ نیشابوری‌ (م‌1344 ه.)، میرزا عسکر شهیدی، معروف‌ به‌ ‹‹آقا بزرگ‌ حکیم›› (م‌ 1354 ه.)، آیت‌الله‌ سیدمحمّد عصّار لواسانی‌ (م‌ 1356ه.) و حاج‌ شیخ‌ علی‌اکبر نهاوندی (م‌ 1369ه.) بهره‌ برد.

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 5 اسفند 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: سیره عملی بزرگان،     | نظرات()

چهره درخشان و انوار درخشان (قسمت دوم)

شیوه تفسیر نگارى

1. روش تفسیر قرآن به قرآن

نخسیتن راه براى درك معانى قرآن، كمك گرفتن از خود قرآن است، به این معنا كه با استخراج آیات مشابه و هم معنا و یا آیاتى كه در موضوع واحد یكسان و یا نزدیك به هم هستند، ابهام و اجمال آیات را بر مى‏داریم و یا براى تكمیل یك صورت از داستانى كه قرآن در سوره‏هاى مختلف آن را بیان كرده است از این شیوه استفاده مى‏كنیم.

مرحوم علامه طباطبایى (ره) كه خود یكى از اهتمام ورزان به این روش تفسیرى است در این باره مى‏نویسد:

<راه دوم آن است كه قرآن را با خود قرآن تفسیر كنیم، با تدبرى كه بدان مأموریم از خود قرآن براى كشف معانى آیات استمداد جوییم و نظایر آنها را به دقت مورد بررسى قرار داده، از مجموع آنها تفسیر آیه مورد مطالعه را به دست آوریم و آنگاه مصادیق مختلف آیات را با خواص و جهاتى كه از خود آیات به دست مى‏آید جست و جو كنیم، درست همان گونه كه خداوند فرموده است:<و نزلنا علیك الكتاب تبیانا لكل شئ» (نحل، 16 / 89) و ما كتاب را كه بر تو فرستادیم بیانگر همه چیز است، حاشا، قرآنى كه بیان كننده هر چیز است، مبین خود نباشد. (8)

روش علامه حسینى در تفسیر قرآن به قرآن به عنوان نخستین راه براى درك قرآن همه جا یكسان نیسست. در آغاز تفسیر و در جلدهاى نخستین به این شیوه اهتمام نشان مى‏دهد و براى فهم أیه از این روش استفاده مى‏كند، مثلا در ذیل آیه:<كیف تكفرون بالله و كنتم امواتاً فاحیاكم ثم یمیتكم ثم یحییكم» (بقره، 2 / 28) درباره مراحل زندگى و مرگ انسان كه قرآن در این آیه دوبار زنده شدن را مطرح مى‏كند، ایشان در تفسیر كلمه:<یحییكم» كه منظور كدام زنده شدن است و تفاوت این حیات با حیات پیشین چیست ؟ مى‏فرمایند كه:این حیات، حیات پس از عالم برزخ است كه ارواح بشر را با بدن‏هاى خود باز گشت خواهد داد و حیاتش نسبت به حیات دنیایى و برزخى كامل‏تر و زندگى حقیقى و دایمى است. سپس ایشان براى توضیح این معنا به آیه كریمه 79 سوره یس:<قل یحیها الذى انشأها اول مرْ» استدلال مى‏كند كه از زندگى در عالم قیامت تعبیر به حیات حقیقى شده و از زندگى در دنیا به <نشؤ و نمو» تعبیر شده است. همچنین در سوره عنكبوت آیه 64 كه باز خداوند فرموده است: <ان الدار الآخرْ لهى الحیوان»، خداوند حیات حقیقى تعبیر فرموده است. (9)

در این تفسیر، مباحث قرائت، اعراب، نظم و ارتباط سیاقى آیات مطرح نیست، بدین جهت از منظر تفسیر پژوهى این نوع بحثها گاه مى‏تواند جنبه گرایش خاص مفسر را در اعتقاد به طرح آن یا بى اعتقادى به اصل آن را نشان دهد و احتمال هم دارد كه به این دلیل باشد كه این مباحث براى خواننده فارسى زبان مفید نیست و موجب دور شدن از اهداف هدایتى قرآن مى‏گردد/

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 4 اسفند 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: قرآن كریم، سیره عملی بزرگان،     | نظرات()

چهره درخشان و انوار درخشان

محمد على ایازى

نگاهى به زندگى علامه حسینى همدانى و تفسیر انوار درخشان

مقدمه

آنچه در این مقاله آمده، بررسى و كنكاشى است در تفسیر انوار درخشان اثر علامه بزرگوار و دانشمند معاصر حضرت آیت الله العظمى سید محمد حسینى همدانى.

پیش از آشنایى اجمالى با سر فصل‏هاى مقاله، گذرى خواهیم داشت به جایگاه دانش تفسیر پژوهى در علو قرآن /

< تفسیر پژوهى »، دانشى است جوان كه در قرن اخیر تصج گرفته است. پیش از آن عموم بحث هاى شناخت تفاسیر در محدوده بحث علم، قواعد تفسیر، طبقات مفسرین و احیانا در تفسیر شناسى بسنده مى شد، اما این دانش‏

در ادامه و تكمیل همان بحثها پا به میدان گذاشته و به بررسى تفاسیر از جهت هاى گوناگون پرداحته است، و در دهه اخیر بالندگى و رشد قابل توجهى پیدا كرده است.

در تفسیر پژوهى، نگاهى به زندگى، مراحل تحصیلى، اساتید، شاگردان، درجات علمى، آثار و تألیفات، شرایط، محیط زندگى، فضاى علمى، فرهنگى، سیاسى و اجتماعى و منطقه جغرافیایى مفسر مى دوزد و آنچه را كه در شناخت تفسیر مثمر ثمر باشد كنكاش مى كند.

در مرحله بعدى، روشن شناسى تفسیر مورد نظر است، یعنى به تحلیل، بررسى، نقد سبك و روش تفسیر از جهات زیر توجه مى شود:

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 4 اسفند 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: سیره عملی بزرگان، قرآن كریم،     | نظرات()

ستارة فروزان عالم اسلام

مروری بر زندگی آیت‌الله العظمی بروجردی(ره)
13 تا 20 شوال المكرّم، سال‌گشت رحلت حضرت آیت‌الله العظمی سیّد حسین طباطبائی بروجردی (1292ـ1380 ق.) از علمای مشهور و مراجع شیعه در قرن چهاردهم هجری است. ایشان در یكی از خاندان‌های اصیل شیعه در شهر بروجرد تولّد یافتند. پدرشان مرحوم سیّدعلی از علمای بروجرد و غالب نیاكان و دودمانشان از دانشوران و معاریف زمان خود بوده‌اند و چند تن از آنان مقام والای مرجعیت و راهبردی مذهبی را بر عهده داشته‌اند؛ از جمله علّامه سید مهدی بحرالعلوم طباطبائی، علامه سید علی طباطبائی مؤلف «ریاض المسائل»، فرزند او سید محمد مجاهد و سید محمد كاظم طباطبائی یزدی مؤلف «عرو\ الوثقی» و سید محسن طباطبائی حكیم.

همچنین خاندان طباطبائی بروجردی با بعضی از خاندان‌های معروف شیعه پیوند دارد، از جمله خاندان مجلسی (كه مرحوم بروجردی از مجلسی اوّل تعبیر به جدّ و از مجلسی دوم تعبیر به «خال» ـ دایی ـ نموده‌اند) و نیز بیت علامه وحید بهبهانی، سید احمد قزوینی، معروف به سادات قزوینی حله و ...

آیت‌الله بروجردی در محیط علم و تقوا پرورش یافت. از هفت سالگی به مكتب فرستاده شد و قرائت قرآن، ادبیات و منطق را به سرعت فرا گرفت، سپس در سنّ 18 سالگی به اصفهان كه از مراكز علمی آن زمان بود، عزیمت كرد، به حوزة درس اساتید بزرگ آن سامان پیوست و طیّ ده سال اقامت در آن شهر به مراحل عالیة علمی نائل گردید. وی همزمان با تحصیل در اصفهان به تدریس فقه و اصول پرداخت و جمعی از فضلا در جلسات درس او شركت داشته‌اند. ایشان پس از حدود سال 1320 ق. به نجف اشرف رهسپار شد، در دروس آخوند مولی محمّدكاظم خراسانی، شیخ الشریعه اصفهانی و سید محمدكاظم یزدی حضور یافت و در اندك مدتی در حوزة نجف شهرت یافت و مورد توجه اساتید و طلاب قرار گرفت.

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 30 بهمن 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: سیره عملی بزرگان،     | نظرات()

پاسدار ولایت

غدیر

یکی از بزرگترین پاسداران حریم فرهنگ و ولایت آل محمد(ص)، علامه مجاهد میرحامد حسین هندی است که در نیمه دوم قرن سیزدهم هجری می‏زیست او حق عظیمی بر گردن شیعیان دارد و کتاب جاودانش «عبقات الانوار» از آثار درخشان شیعه در یکی - دو قرن اخیر است.

 عبقات الانوار فی مناقب الائمة الاطهار  بزرگ ترین و ارجمندترین کتاب اوست و از شاه کارهای علمی و اعتقادی شیعه به شمار می‏رود. مؤلف بزرگوار این کتاب عظیم و شگفت‏انگیز را در مناقب ائمه اطهار(ع) و در جواب کتاب ضد شیعی «تحفه اثنی عشریه‏» نوشته است.

علامه میرحامد حسین، از خاندان های اصیل سادات موسوی است و با27 واسطه، نسبش به امام هفتم امام موسی کاظم(ع) می‏رسد. نیاکان او در طول قرون گذشته، همه از سادات اهل علم و زهد و فضیلت‏بوده‏اند. (1) شایان ذکر است که این خاندان در اصل ایرانی بودند و در نیشابور زندگی می‏کردند و در قرن هفتم، «سید اوحد الدین‏» - جد پانزدهم میرحامد حسین - در پی حمله مغول، به هندوستان هجرت کرد و در شهر «کنتور» رحل اقامت افکند. (2)

سید محمد حسین (متوفی 1288ق)، پدربزرگ میرحامد حسین، فقیهی ارجمند و در زهد و عبادت سرآمد روزگار بود. گفته‏اند: از زمانی که به سن بلوغ رسید، هرگز نمازهای مستحبی‏اش ترک نشد. کراماتی را هم به وی نسبت داده‏اند. در هنر خوشنویسی هم دستی داشت، نسخه‏ای از قرآن، و سه کتاب «حق‏الیقین‏» (علامه مجلسی)، «تحفة‏الزائر» (علامه مجلسی) و «جامع عباسی‏» (شیخ بهایی)، به خطر زیبای وی در کتابخانه ناصریه لکهنو، موجود است. (3)

علامه سید محمد قلی (متوفی 1260ق) پدر میرحامد حسین، از علمای بزرگ قرن سیزدهم هجری و از صاحب‏نظران در علم کلام بود. مدتی نیز در شهر «میرتهه‏» بر کرسی قضاوت و فتوا نشست. رساله‏ای هم به نام «عدالت علویه‏» در موضوع احکام قضاوت و افتاء و شرائط قاضی و مفتی نوشته است.

او کتاب های زیادی از خود به یادگار گذاشت. (4)

نوشته شده در تاریخ شنبه 26 بهمن 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: سیره عملی بزرگان،     | نظرات()

مبتکر و صاحب نظر

خویی

بمناسبت سالروز رحلت آیت الله العظمی خویی

آیت الله العظمی خویی شخصیتی است كه در شصت سال اخیر صدها مجتهد و فقیه از محضر او استفاده كرده و با تالیف ده ها جلد كتاب استدلالی به حوزه های علمیه خدمات فراوانی كرده است.

آیـه اللّه الـعـظـمی حاج سید ابوالقاسم خویی، در  1317 ه ق درشهرستان خوی از تـوابـع آذربـایـجان غربی، در یك خانواده علمی و مذهبی متولد شد. پدر ایشان، آیه اللّه سید علی اكبر خویی بود. سید ابوالقاسم جوان در سن 13 سالگی به نجف رفته و شروع به فراگرفتن ادبیات عرب، منطق و سطوح عالیه نمودند درحدود 21 سالگی بود كه شایستگی آن را پیدا نمود تا در درس خارج بزرگترین مدرس حوزه، یعنی آیـه اللّه شیخ الشریعه اصفهانی حاضر شود، البته جز آن استاد بزرگ، اساتید دیگری هم در رشته های مختلف و در مقاطع تحصیلی متفاوت داشته است.

اساتید ایشان عبارت بودند از:

شیخ الشریعه اصفهانی، شیخ مهدی مازندرانی، شیخ ضیاالدین عراقی، شیخ محمد حسین اصفهانی (كمپانی)، شیخ محمد حسین نائینی، شیخ محمد جواد بلاغی، حكیم بزرگ سیدحسین بادكوبه ای. 

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 16 بهمن 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: سیره عملی بزرگان،     | نظرات()