مذهبی فرهنگی

مولاى من! براى آمدنت تنها دو پلکْ، پنجره داریم که هر روز آن را به یادت مى‏گشاییم؛ پنجره‏هایى رو به حجم کبود اخبار هولناک تجاوز و اسارت؛ اخبار نشخوار کردن هندهاى جگرخوار که دست‏هاى یکدیگر را براى جنایت مى‏فشارند و براى بى‏پناهى زنان و کودکان مسلمان، دوره‏هاى شکنجه مى‏بینند.
آقاى من! آنها که گنبد سامرا را قطعه قطعه کردند، خواستند بى‏کسى ما را در دورى از تو به رخمان بکشند؛ امشب، کودکانه و بغض‏آلودتر از همیشه، تنها زمزمه مى‏کنیم: بگذار آقایمان برسد، خواهیم گفت!
وعده صادق خداوند
جمعه‏هاى سوت و کور، در عبورند و زمزمه‏هاى دعا، گلابدان دهانت را مى‏طلبد تا بزم ما را به حضور خویش معطر کنى.
جان ما، جام لبالب از نیاز توست؛ آنجا که سیاست‏هاى تفرقه، میل جدایى عاشقانت را در سر دارد.
ظالمان، آنجا که از تنیدن پیله بر گردمان مأیوس مى‏شوند، به فکر حیله مى‏افتند تا رخنه در درد مشترک ما کنند؛ اما معجزه عشق تو، تسبیح وجودمان را دانه‏دانه به هم متصل کرده است تا از این جمعه به جمعه‏اى دیگر، آن‏قدر بچرخیم تا به اجابت دیدارت نایل شویم. تو وعده صادق خدا در زمینى، یا اباصالح!
تو هستى؛ من نیستم!
محمدعلى کعبى
نگرانم و این نگرانى، تا مغزِ استخوانِ وجدانم پیش‏رفته است.
از شعار خسته‏ام و از دلگویه‏هاىِ مکررى که گفته‏ام؛ از دلگویه‏هاىِ مکررى که شنیده‏ام.
من حس مى‏کنم غفلت، جهل و فراموشى، چون میله‏هاىِ قفس، مرا در محاصره دوران غیبت، اسیر کرده‏اند.
تو آسمان منى؛ اما من به جرم خود از تو محرومم. آرى، تو نیستى که مرا فراموش کرده‏اى؛ منم که سر در برف دارم و مى‏پندارم غفلتم را نمى‏بینى. منم که سال‏هاست به دستِ خود، به فراموشى سپرده شده‏ام و در باتلاقِ جنگ و نفرت و فقر و محنت دست و پا مى‏زنم!
آرى؛ انسانِ بى تو، انسانِ شکست‏هاىِ تلخ است؛ انسانِ اعتراف‏هاىِ دیر و توبه‏هاىِ ناگزیر؛ انسانِ یتیم...
پس کى مى‏خواهم آماده آمدنش شوم؟
سال‏هاست گمشده‏اى دارم. باید فریادهایم را عوض کنم! باید فانوس بردارم و به عمقِ جنگلِ درونم قدم بگذارم! باید به دنبالِ خودم بگردم؛ به دنبالِ اقرار به تنهایى‏ام، به دنبالِ انسانى که لیاقتِ با تو زیستن داشته باشد.

در راهِ رسیدن به تو گیرم که بمیرم***اصلاً به تو افتاد مسیرم که بمیرم
یک قطره آبم که در اندیشه دریا***افتادم و باید بپذیرم که بمیرم

این‏بار به انتظار جمعه نیستم
این‏بار بلند مى‏شوم براىِ رسیدن به جمعه‏هاىِ امید، جمعه‏هاىِ انتظارهاىِ شایسته.
بى‏تابِ شنبه‏ام که شروعِ مصممى را در پیش بگیرم.
مى‏روم، به بیرون از شهرِ هیاهوىِ شعارى و تکرارى.
سمتِ آینه مى‏ایستم و از لباس‏هاىِ مندرسِ روحم، از دست‏هاىِ غل و زنجیر شده به گناهم و از چشم‏هاىِ کم‏سویم و از هیئت شکسته و ابر گرفته‏ام مى‏پرسم:
پس کى مى‏خواهى آماده آمدنش بشوى؟
نامه‏هاىِ سرگردان
بیهوده نامه مى‏نویسیم و به دستِ آب و باد مى‏سپاریم.
بى‏آنکه جواب بخواهیم... بى‏آنکه نامه‏اى از آن‏که برایش مى‏نویسیم، خوانده باشیم و در دفتر باورمان گنجانده باشیم.
باید نامه‏هایم را هم پاره کنم و مدادِ خودسرم را بشکنم! باید شروع کنم که نامه‏اى از او بخوانم و عاشقانه مرور کنم تا شاید روزى نامه‏اى در جواب بنویسم. اما چه بنویسم در پاسخ امام‏زمانم که مى‏فرماید: «وَ لَوْ أَنَّ أشْیاعَنا وَفِّقهُمُ اللّه لِطاعَتِهِ، عَلى اِجْتماعٍ مِنَ القُلُوبِ فى الوَفاءِ بالْعَهْدِ عَلَیْهِمْ لَمّا تَأَخَّرَ عَنْهُمُ الیُمْنُ بِلِقائِنا...».
نگرانم...
نگرانِ اینکه دوباره فراموش کنم. اما آیا هیچ عاشقى را دیده‏اید که نامه معشوق را فراموش کند؟ و حتى نامه‏اى بنویسد که هیچ ارتباطى به نامه او نداشته باشد.
پس چگونه است که نامه‏هاىِ ما نامه‏هاىِ خودسرند، نامه‏هاى خنثى، نامه‏هاىِ فراموش‏شده، نامه‏هایى که جز حرف‏هاىِ تکرارى، چیزى براى گفتن ندارند،
نامه‏هاىِ سرگردان...

ارسال به

زنی با ادعای همسری امام زمان (عج)دستگیر شد!این زن یکسال پیش ادعای خود را علنی ساخته بود و بسیاری از زنان ساده دل نیز به او گرویده بودند این زن موفق شده بود صدها میلیون تومان پول برای احداث یک حسینیه بسیار بزرگ از مریدان خود دریافت نماید. وی کارهای اولیه احداث این حسینیه را نیز به انجام رسانده بود.  دو سال پیش نیز زنی در سعادت آباد تهران دستگیر شد او ادعای ارتباط با امام زمان (عج)و داشتن نمایندگی از مراجع راداشت.او دعا نویسی و بخت گشایی زنان و دختران را وسیله کسب در آمد سرشار خود کر ده بود.باورتان نمی شود خودروی او حداقل 300 میلیون ریال قیمت داشت.

حال خود قضاوت کنید آیا امام زمان (عج) یارانی به این سادگی می خواهد؟ آیا چنین یاورانی می توانند کشور داری کنند و حکومت جهانی پدید  اورند؟ پس بکوشیم تا از سر شناخت یاور آن حضرت (عج) باشیم.

ارسال به