تبلیغات 
كارنامة سیاه سفیانی در عراق
 حضرت امام صادق(ع) میفرماید: «قائم(ع) وارد نجف اشرف میشود، سفیانی با یارانش از كوفه حركت میكند، حضرت با آنها محاجّه میكند... . آنگاه پرچم پیامبر اكرم(ص) را به اهتزاز در میآورد، فرشتگان بدر به یاریاش فرود میآیند... . پس سپاه سفیانی را شكست داده، تا داخل كوفه به عقبنشینی وادار میكند.اشاره: بر اساس تسلسل زمانی، نخستین علامتی كه از علایم حتمی ظهور مبارک امام زمان(ع) رخ میدهد، خروج سفیانی است. شیخ صدوق، با سند صحیح از امام صادق(ع) روایت كرده كه فرمود: «پیش از قیام قائم(ع) پنج نشانة حتمی است: یمانی، سفیانی، بانگ آسمانی، قتل نفس زكیّه و خسف سرزمین بیدا».1 حمیری با سند صحیح از امام رضا(ع) روایت كرده كه فرمود: «امر قائم(ع) از سوی خدا حتمی است، خروج سفیانی نیز از سوی خدا حتمی است و هرگز بدون سفیانی قائم(ع) قیام نخواهد كرد».2 در گفتوگوهای شمارههای پیشین موعود، پیرامون خروج سفیانی از وادی یابس، سیطرهاش بر سه كشور سوریّه، اردن و فلسطین و نبرد قرقیسیا سخن گفتیم، در این شماره پیرامون جنایات خونبارش در سرزمین عراق سخن میگوییم و گفتوگو پیرامون «خسف بیداء» را به فرصتی دیگر موكول میكنیم. در آغاز برخی از ویژگیهای وی را مرور میكنیم.
از محضر امام صادق(ع) در مورد خروج سفیانی پرسیدند، فرمود: «سفیانی هرگز خروج نمیكند، جز اینكه پیش از او «شیصبانی»1 در سرزمین كوفه خروج كند، سپاهیانش همانند آب كه از زمین میجوشد، چون مور و ملخ در اطراف او گرد آیند و جمعیّت شما را هلاك كنند. پس از خروج شیصبانی منتظر خروج سفیانی، سپس ظهور قائم(ع) باشید».2 عراق، تنها هدف سفیانی نعمانی با سند صحیح از امام باقر(ع) روایت كرده كه سفیانی پس از كشتن ابقع و اصهب، هدفی جز عزیمت به سرزمین عراق ندارد. سپاه سفیانی در قرقیسیا نبرد سختی كرده، یكصدهزار تن از ستمگران را بر خاك مذلّت انداخته، سپاهی هفتاد هزار نفری به سوی كوفه گسیل میدارد. آنها اهل كوفه را میكشند، به دار میزنند و اسیر میگیرند. در آن هنگام، پرچمهایی از سوی خراسان شتابان حركت میكنند كه شماری از یاران حضرت(ع) در میان آنهاست. سپس یكی از شیعیان كوفه با جمعی از افراد ناتوان خروج میكند، كه در میان كوه و حیره به دست سرلشكر سفیانی كشته میشود؛3 امام باقر(ع) در حدیثی، كاركرد سفیانی را شرح میدهد و در فرازی از آن میفرماید: «تنها انگیزة سفیانی و خشم و حرص او شعیان ما میباشد».4 امیرمؤمنان(ع) در این رابطه میفرماید: «سپاه سفیانی به جستوجوی اهل خراسان میپردازد، هر كجا شیعهای از شیعیان آلمحمّد(ع) را پیدا كند به قتل میرساند».5 از طریق عمّار یاسر روایت شده كه سپاه سفیانی چون تاریكی شب پیش میرود، با هر چه مواجه شود در هم میشكند، تا وارد كوفه شده، شیعیان آل محمّد(ع) را به قتل برساند. آنها همه جا به جستوجوی اهل خراسان میپردازند.6
پیامبر اكرم(ص) به هنگام شمارش «أشراط السّاعة» یعنی حوادث دهگانهای كه باید پیش از رستاخیز رخ دهد، از خروج سفیانی و سیطرهاش بر كوفه سخن گفته است.7 امیرمؤمنان(ع) در این رابطه میفرماید: «پسر هند جگرخواره، از تبار ابوسفیان، عثمانْ نام، پسر عنبسه، مردی چهارشانه، بدچهره، سر ستبر، آبلهرو و كورنما از وادی یابس خروج كرده، در سرزمین كوفه فرود آید، بر منبر آن قرار میگیرد».8 امام باقر(ع) در این زمینه فرمود: «آنچه انتظار میكشید اتّفاق نمیافتد، جز هنگامی كه سفیانی بر فراز منبرِ آن قرار بگیرد. در آن هنگام قائم آل محمّد(ع) از سوی حجاز به طرف شما حركت میكند».9 1ـ1. تقارن خروج سفیانی با یمانی و خراسانی: فضل بن شاذان با سند صحیح از امام صادق(ع) روایت كرده كه فرمود: «خروج سه تن: خراسانی، سفیانی و یمانی، در یك سال، یك ماه، و در یك روز خواهد بود».10 نظیر همین تعبیر از امام باقر(ع) نیز روایت شده است.11در فرازی از این حدیث آمده است: «سفیانی و خراسانی، یكی از مشرق و دیگری از مغرب، به سوی آنها (بنیالعبّاس) خروج میكند و مانند دو اسب مسابقه، همزمان وارد كوفه شوند و نابودی بنی فلان ـ بنیالعبّاس ـ به دست آنها خواهد بود».12 1ـ2. دوازده نیروی مسلّح در كوفه: امام باقر(ع) میفرماید: «ابقع خروج كرده، با قومی كه ابزار و ادوات جنگی دارند میجنگد، سفیانی خروج كرده با هر دو میجنگد. سفیانی اخوَص ملعون13 بر همة آنها پیروز میشود. آنگاه منصوریان (یمانی پیروز) با سپاهیانش، با شوكت و قدرت، از صنعا خروج كرده، با پرچمهای زرد و جامههای رنگین با سفیانی درگیر شده، آنها را به شیوة عهد كهن از پای در میآورد. در آن ایّام دوازده پرچم شناخته شده در كوفه نصب میشود. مردی از تبار امام حسن یا امام حسین(ع) كه به سوی پدرش فرا میخواند، در كوفه كشته میشود و مردی از موالیان خروج میكند كه وصفش معلوم است و در كشتار اسراف میكند و به دست سفیانی كشته میشود.14 |
اینگونه به نظر میآید كه شعیب بن صالح، پس از اینكه سفیانی عراق را به اشغال در میآورد، به ایران میرود تا جهاد ضدّ سفیانی را در آنجا ادامه دهد، زیرا در ایران شرایط و آزادی عمل بیشتری برای این كار وجود دارد و در روایات آمده است كه شعیب از ری خروج میكند. نویسندة محقّق، كورانی معتقد است كه شعیب بن صالح، فرماندة كلّ ارتش امام میشود و خراسانی برای آزادسازی شهرهایی كه سفیانی اشغال كرده است حركت میكند. 
شهر نجف در 160 كیلومتری بغداد، پایتخت عراق، با 585 هزار و ششصد نفر واقع شده است.1 این شهر مركز قدرت سیاسی شیعیان عراق است و به شهر كوفه بسیار نزدیك است. در مورد این شهر كه مدفن امام علی(ع) پیشوای نخست شیعیان است، در باب آخرالزّمان، روایات بسیاری وجود دارد كه در زیر به برخی از آنها اشاره میكنیم:
بر اساس این روایات ابن حماد، مسیح پشت سر امام مهدی(ع) نماز میگزارد و هر سال به حجّ خانة خدا مشرّف میشود. مسلمانان به همراه او به نبرد با یهود، روم و دجّال میپردازند. آن بزرگوار پس از چهل سال زندگی رحلت میكند و مسلمانان پیكر او را به خاك میسپارند.
پس از اینكه اوضاع سیاسی در سه منطقة ایران، عراق و حجاز آرام میشود و همه فرمانبردار امام مهدی(ع) میشوند و امام(ع) كوفه را به عنوان پایتخت خویش برای حركت به سوی بقیّة نقاط جهان برمیگزیند، باقیماندههای شكست خوردة سپاه سفیانی در سرزمین شام تجمّع میكنند. البتّه در این كار، دست قدرتهای بزرگ در كار است و آنها پشت پردهاند. قدرتهایی كه به دلیل جنگ جهانیای كه پیش از ظهور روی داده، ضعیف، فرسوده و بیرمق شدهاند.
در زمان ظهور، بهترین اقامتگاهها مكّه و بیتالمقدّس است . امام باقر(ع) نیز دراینباره میفرمایند: «بهترین اقامتگاهها در آن روز، بیتالمقدّس است. برای مردم زمانی پیش میآید كه هركسی آرزو میكند كه ای كاش آنجا میبود و آن در عهد سفیانی است»..jpg)
مدیر : 