مذهبی فرهنگی

حجت الاسلام پناهیان گفت: از حالا تا وقت ظهور حضرت حجت، از سقوط هیچ کس تعجب نکنید، در جست و جوی دلیل آن هم نباشید، بیشتر نگران خودتان باشید. دلیل سقوط در آخرالزمان، دین است. کسانی که بصیرت اولویت خوبی ها را ندارند، بیشتر در معرض عاقبت به شری هستند. بدانید عاقبت به شری افراد تصادفی نیست و قواعد پیچیده ای دارد.

 
به گزارش برنا، حجت الاسلام علیرضا پناهیان در مراسم اعتکاف مسجد دانشگاه تهران، گفت: اگر پیش از ترسیدن از سوء عاقبت، دنبال راه حل ها بروید، به مشکل بر می خورید. چون راه حل ها نباید نگرانی از سوء عاقبت را از بین ببرد.

وی ادامه داد: ما موجوداتی هستیم که دوست نداریم نگران باشیم و این تمایل گاهی ما را بدخت می کند. اگر چه از نگرانی ها خوشمان نمی آید، نباید نگرانی های واقعی را دفن کنیم. این خیانت است؛ بلکه باید دنبال رفع آنها باشیم.

وی تصریح کرد: آرامش نباید از نوع آرامش چهارپایان باشد؛ آرامش شایسته انسان، آرامشی است که از رسیدن به هدف، حاصل می شود. البته این آرامش در دنیا بر مومن حرام است و فقط به یک آرامش می توان دلخوش بود و آن خوشحالی از "در مسیر بودن" است.

پناهیان به بیماری عُجب اشاره کرد و گفت: هر قدر آرامش عمل درست، بیش از حد باشد، معلوم می شود که دچار بیماری عجب شدیم. باید معلوم شود کدام آرامش برای ما مطلوب است. اگر از رسیدن به یک مطلوب بیش از حد خوشحال هستیم، نورانیت حاصل از آن عمل از بین می رود. فقط باید از در مسیر بودن خوشحال باشیم. چون عجب چیزی است که به سادگی گرفتار آن می شویم.

این استاد دانشگاه گفت: انسان شایسته این دو آرامش است، یکی آرامش به مقصد رسیدن که البته مومن باید آن را بر خود حرام کند و دومی آرامش در مسیر بودن است. اما نوع دیگر آرامش که خوب است، آرامش از خوبی خداست. یعنی من از خود نگرانم، ولی از خدا و محبت او اطمینان دارم.

پناهیان با تاکید بر اینکه انسان در دنیا به دلیل اطلاعات هیچ وقت آرام نخواهد بود، گفت: چه بهتر که ناآرامی انسان از جنس معنوی باشد؛ این آرامش وقتی از انسان سلب می شود، مایه تکامل اوست. اساسا بندگان خوب خدا پرپر زدن برای خدا را دوست دارند. این ناآرامی را دوست دارد. عبد دوست دارد برای مولایش هلاک شود. عبد از امر لذت می برد. عبد از تهدید خدا لذت می برد. آنها که عبد نیستند برای خدا هم گردن کشی می کنند. بعضی ها عمری نماز می خوانند ولی عبد نمی شوند چون نمی دانند این رابطه باید چگونه باشد. نمی فهمد که عبد در برابر مولا بی اختیار است.

ارسال به

آیت الله مصباح یزدی در درس اخلاق گفت: مومن در محبت معصیت نمی کند و در دشمنی عدالت را کنار نمی گذارد.

به گزارش رسا، درس اخلاق آیت الله مصباح یزدی، استاد عالی حوزه علمیه قم، سیزدهم آبان با حضور گسترده جوانان در دفتر مقام معظم رهبری در قم برگزار شد.

در این جلسه آیت الله مصباح با اشاره به این که مومن در محبت معصیت نمی کند و در دشمنی عدالت را کنار نمی گذارد، ابراز داشت: معلم باید شاگردان خود را به یک چشم ببیند و نسبت به استحققاق او نمره بدهد و دوستی و دشمنی در دادن نمره تاثیری نداشته باشد.

وی با بیان این که مومن ادعای حق دروغین ندارد و حتی در زمانی که حکم قضایی بر علیه او داده شود در دل نیز ناراحت نمی شود، خاطرنشان کرد: مومن باید در برابر پیامبر اکرم(ص)، ائمه معصومین(ع) و ولی فقیه تسلیم محض باشد و در دل نیز از حکم قضایی حکومت اسلامی ناراحت نشود.

عضو مجلس خبرگان رهبری در ادامه تصریح کرد: مخالفت با امر و حکم و قضاوت ولی فقیه طبق تعبیر روایت در حد شرک است.

وی با بیان این که پیامبر اکرم(ص) نیز طبق شهادت عدلین حکم می دانند و طبق سخن خود احتمال اشتباه است و هرکس مالی را گرفته باشد و حق او نباشد تکیه آتش برای او خواهد شد، تاکید کرد: حکم دادگاه اسلامی همیشه به معنای مطابقت با واقع نیست و لکن وظیفه مسلمان پذیرش حکم بدون ناراحتی است.

گفتنی است، طبق روال سال های گذشته، چهارشنبه هر هفته بعد از نماز مغرب و عشا درس اخلاق آیت الله مصباح یزدی در دفتر مقام معظم رهبری در قم واقع در خیابان صفاییه برگزار می شود.

ارسال به

اگر انسان، یک ماه تمام مراقب اعضا و جوارح جسمانی و نفسانی و عقلی و ملکوتیش باشد، به ملکه تقوا دست می‎یابد و «مصونیت» پیدا می کند: و واعدنا موسی ثلاثین لیله.

به گزارش شبکه ایران آنچه می‎خوانید گزیده ای از سخنان آیت الله شیخ مجتبی تهرانی در اولین جلسه از جلسات سی شبه ماه مبارک رمضان است که در سال‌های پیش ایراد کرده بودند. جلسات امسال نیز هر شب از ساعت 21 در خیابان ایران، پایین‌تر از کوچه شهید مهدوی پور، دبیرستان نور برگزار می‎شود:

روایت‏ها و دعاهای موجود نشان می‎دهد که ماه مبارک رمضان، ماه دیدار با دلدار و نه تنها صرف دیدار، که خلوت با یار است و بهترین کار در این شهر و در این ماه، رعایت آداب خلوت با یار است.

ادب اول، «فراغت وقت» و ادب دوم، «فراغت قلب» است و اینکه زمان را برای او خالی کنی و جز به یار به چیز دیگر و کس دیگر نیندیشی و کس دیگری جز او در دلت نباشد، همان گونه که گفته‎اند زمانی را برای نماز اختصاص بده که در آن زمان، اگر دنیا و مافیها را به تو بدهند برایت فرق نکند.

از امام صادق «ع» نقل شده است که: «فی التورات مکتوب: یابن آدم! تفرق لعبادتی؛ املا قلبک غنی و لا اکلک علی طلبک و علی ان اسد فاقتک و املا قلبک خوفا منی.» در تورات نوشته شده است که خداوند فرمود: ای فرزند آدم! فارغ کن وقتت را و قلبت را برای عبادت من،‌ تا:

۱- دلت را از بی نیازی پر کنم و نگذارم محتاج هیچ کسی بشوی؛

۲- تو را به خواسته های نفسانیت وا نمی گذارم تا اسیر آنها بشوی؛

۳- بر خودم واجب می دانم که راه نیازمندیهایت را ببندم و هر حاجتی و کاری که داشته باشی خودم برایت انجام می‎دهم؛

۴- قلبت را از خوف خودم سر شار می کنم تا از هیچ کس و هیچ چیز دیگر ترسی نداشته باشی. (راستی خجالت دارد که خداوند بفرماید من خدمتگار تو می شوم تا نیازهایت را رفع کنم و ما همچنان رو به سوی دیگران داشته باشیم و حاجاتمان را از غیر او بخواهیم یا در وقت حضور ، حواسمان به کسی جز محبوب باشد)!

در روایت دیگری از پیامبر اکرم «ص» است که خداوند متعال در هر شب از ماه مبارک رمضان خودش -بی واسطه منادی- سه بار ندا می کند که: هل من سائل فاعطیه ؟ هل من تائب فاتوب الیه ؟ هل من مستغفر فاغفر الیه؟ ( آیا کسی هست که تقاضایی از من کند تا خواسته اش را به او هدیه بدهم؟ آیا توبه کننده ای هست تا پشیمانیش را بپذیرم ؟ آیا کسی هست که از من مغفرت بخواهد تا بیامرزمش؟)

در پایان خطبه معروف شعبانیه پیامبر خدا «ص»، حضرت علی «ع» بلند می‌شود و می‎ایستد و از رسول خدا می‎پرسد : ما افضل الاعمال فی هذا الشهر؟ (بهترین اعمال در این ماه چیست؟) و پیامبر می‎فرماید: الورع من محارم الله: تقوا و پرهیز از محرمات الهی.

تقوا محصول ایمان مستمر و عمل مکرر است. عمل، در صورت تکرار به «ملکه » و عادت تبدیل می شود که سختی انجام آن از بین می رود و در روح رسوخ می کند و انجام آن آسان و راحت می شود. اما برای اینکه عملی به ملکه تبدیل شود چه مقدار تکرار لازم است باید گفت این تکرار، عددی نیست که گفته شود ۱۰ بار یا ۲۰ بار یا بیشتر و کمتر؛ بلکه بر اساس آنچه در آیات قرآن هم آمده است تکرار عددی نیست بلکه تکرار زمانی است و زمان آن هم یک ماه و ۳۰ روز است: شهر رمضان .... لعلکم تتقون.

در حقیقت اگر انسان، یک ماه تمام مراقب اعضا و جوارح جسمانی و نفسانی و عقلی و ملکوتیش باشد، به ملکه تقوا دست می‎یابد و «مصونیت» پیدا می کند: و واعدنا موسی ثلاثین لیله. البته اگر انسان بخواهد محکم کاری کند به گونه‎ای که دیگر این ملکه عمیقا در روح و قلبش نفوذکند باید ۱۰ روز به این مقدار اضافه کند : و اتممناها بعشر. این همان چله ای است که اهل معرفت از آن سخن می گویند و در احادیث مکرر هم آمده است که اگر کسی چهل روز اعمال خود را برای خداوند متعال خالص کند، چشمه های حکمت از قلبش به زبانش جاری می شود: و تمت میقات ربه اربعین لیله.

ارسال به

آنچه در ادامه می‌آید درس‌گفتارهای آیت‌الله محمد تقی مصباح یزدی در تفسیر مناجات خمس عشره است که سال گذشته در دفتر قم مقام معظم رهبری ایراد شده است و به‌مناسبت ایام ماه مبارک رمضام، متناوباً طی روزهای آینده تقدیم کاربران گرامی خواهد شد:

وَالصّلاةُ وَ السّلامُ عَلى سَیدِ الانبیاءِ وَ المّرسَلین، حَبیبِ اِلهِ العالَمین اَبى‌الْقاسِم مُحمّد، وَ عَلى آلِهِ الطّیّبینَ الطّاهرین المَعصومین.

خداى متعال را شاكریم كه توفیقى عنایت فرمود بار دیگر ماه رمضان را درك كنیم و از این خوان گسترده‏ى الهى بهره‏مند شویم. امیدواریم خداى متعال به ما هم توفیق توبه نصوح و استفاده از بركات این ماه شریف مرحمت بفرماید.

مناجات یعنى چه؟

شاید در عرف ما مناجات همین مراسمى باشد كه سحرهاى ماه رمضان در بلندگوها یا در مأذنه‏ها، كسانى با صداى بلند، اشعار و دعاهایى مى‏خوانند؛ ولى این كیفیت‏ها منظور نیست. كلمه‏ى مناجات كه با كلمه‏ى نجوا هم‏خانواده است، در اصل لغت به معناى در گوشى گفتن، راز گفتن و خصوصى صحبت كردن است. بعضى اصل مناجات را رازگویى قرار داده‏اند. بعضى روى خلوت بودنش تكیه كرده‏اند و گفته‏اند اصل معنا همان در خلوت‏بودن و خصوصى‏بودن صحبت است. اما وقتى در میان جمعى دو نفر مى‏خواهند خصوصى صحبت كنند كه دیگرى نشنود ناچار آرام صحبت مى‏كنند؛ پس آرام صحبت كردن یا سرّى صحبت كردن اصل مناجات نیست. اصلش این است كه گفتگو خصوصى باشد كه از یك طرف لازمه‏اش در خلوت بودن است، و از یك طرف آهسته صحبت كردن.

مناجات خواندن یا مناجات كردن؟!

بنابراین مناجات با آهسته صحبت كردن بیشتر مناسبت دارد تا فریاد كشیدن و آواز خواندن. آنها خواندن مناجات است نه مناجات كردن. مثل اینكه دعاهایى كه مى‏خوانیم دعا كردن نیست؛ بیشتر خواندن دعاست. یعنى دعایى است كه پیامبر9 و ائمه‏ى اطهار: و اولیاء خدا آن دعا را در یك موقعیت خاصى گفته‏اند و ما آن را مى‏خوانیم و غالباً به صورت حكایت است و قصد انشاء در بسیارى از موارد نیست. بسیارند كسانى كه دعا مى‏كنند یا اصلاً معنى‏اش را نمى‏دانند یا توجه به معنایش ندارند. یعنى دعا مى‏خوانند؛ نمى‏شود گفت دعا مى‏كنند. مناجات‏ها هم كه بلند خوانده مى‏شود و گاهى به معنایش هم توجهى نیست، مناجات كردن نیست؛ این مناجات نامه خواندن است.

مناجات با...؟

مناجات مى‏تواند بین دو انسان، بین انسان و خدا و مى‏تواند بین خدا و انسان باشد. در قرآن شریف آیاتى داریم مربوط به در گوشى گفتن مردم با همدیگر. زمانى كسانى براى اینكه خودشان را نزدیك به پیامبر اكرم(ص) نشان بدهند، براى خودشان یك تعیّنى قائل بودند، مى‏آمدند نزدیك به پیغمبر مى‏نشستند تا خصوصى با پیغمبر اكرم صحبت كنند. كسانى هم بودند كه ایمان واقعى نداشتند یا منافق بودند مى‏خواستند حرف‏هایى بزنند كه سایر مؤمنین اطلاع نداشته باشند. گاهى هم علیه مؤمنین توطئه‏هایى مى‏كردند. آنها هم آرام صحبت مى‏كردند تا دیگران نشنوند، مؤمنان هم از این درگوشى گفتن‏ها ناراحت مى‏شدند. در آن موردى كه مى‏خواستند با پیغمبر اكرم(ص) خصوصى صحبت كنند، آیه‏اى نازل شد: كسانى كه مى‏خواهند با پیغمبر درگوشى صحبت كنند، باید صدقه‏اى بدهند. آن وقت اجازه داده مى‏شود كه با پیغمبر صحبت كنند؛ «فَقَدِّمُوا بَیْنَ یَدَیْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً1» اما هیچ كس به این آیه عمل نكرد...

ارسال به

آن چند امر است :

اوّل : هر روز هفتاد مرتبه بگوید اَسْتَغْفِرُاللّهَ وَ اَسْئَلُهُ التَّوْبَةَ

دوّم : هر روز هفتاد مرتبه بگوید اَسْتَغْفِرُاللّهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحیمُ الْحَىُّ الْقَیّوُمُ وَ اَتُوبُ اِلَیْهِ  و در بعضى روایات الْحَىُّ الْقَیُّومُ پیش از الرَّحْمنُ الرَّحیمُ است و عمل به هر دو خوبست و از روایات مستفاد مى شود كه بهترین دعاها و ذكرها در این ماه استغفار است و هركه هر روز از این ماه استغفار كند هفتاد مرتبه مثل آنست كه هفتاد هزار در ماههاى دیگر استغفار كند .

سوّم: تصدّق كند در این ماه اگرچه به نصف دانه خرمایى باشد تا حق تعالى بدن او را برآتش جهنّم حرام گرداند از حضرت صادق علیه السلام منقول است كه از آن جناب سؤ ال كردند از فضیلت روزه رجب فرمود چرا غافلید از روزه شعبان راوى عرض كرد یابن رَسول الله چه ثواب دارد كسى كه یك روز از شعبان را روزه بدارد فرمود به خدا قسم بهشت ثواب اوست عرض كرد یابن رسول الله بهترین اعمال در این ماه چیست فرمود تصدّق و استغفار هر كه تصدّق كند در ماه شعبان حق تعالى آن را تربیت كند همچنانكه یكى از شما شتر بچّه اش را تربیت مى كند تا آنكه در روز قیامت برسد به صاحبش در حالتى كه بقدر كوه اُحُد شده باشد

چهارم: در تمام این ماه هزار بار بگوید لا اِلهَ اِلا اللّهُ وَلانَعْبُدُ اِلاّ اِیّاهُ مُخْلِصینَ لَهُ الدّینَ وَ لَوُ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ كه ثواب بسیار دارد از جمله آنكه عبادت هزار ساله در نامه عملش بنویسند .

پنجم: در هر پنجشنبه این ماه دو ركعت نماز كند در هر ركعت بعد از حمد صد مرتبه توحید و بعد از سلام صد بار صلوات بفرستد تا حق تعالى برآورد هر حاجتى كه دارد از امر دین و دنیاى خود و روزه اش نیزفضیلت دارد و روایت شده كه در هر روز پنجشنبه ماه شعبان زینت مى كنند آسمانها را پس ملائكه عرض مى كنند خداوندا بیامرز روزه داران این روز را و دعاى ایشان را مستجاب گردان و در خبر نبوى است كه هر كه روز دوشنبه و پنجشنبه شعبان را روزه دارد حقّتعالى بیست حاجت ازحوائج دنیا وبیست حاجت ازحاجتهاى آخرت او را برآورد .

ششم: در این ماه صلوات بسیار فرستد.

ارسال به