آراستگی ظاهر
انسان به اقتضای فطرت، جویای پاكیزگی، زیبایی، تمیزی و آراستگی است، از ژولیدگی، پلیدی، پلشتی و پریشانی نفرت دارد. از آنجا كه دینمقدساسلام منطبق بر این فطرت الهی است. به پیروانش دستور میدهد تا همواره، مظاهر زشتی و پلیدی و بوهای بد و نفرتانگیز را از خود و محیط زندگی خویش دور سازند و خود را به ویژه هنگام برخورد با دیگران زینت كنند و با ظاهری آراسته و زیبا در معرض دید همنوعان خود ظاهر شوند.
از نظر قرآن كریم، استعداد درك زیبایی از جمله مواهب فطری خداوند در روح آدمی است و وجود موجودات زیبا در جهان، پاسخی به این خواسته فطری بوده و نعمتی از نعمتهای گرانبهای آفریدگار حكیم است.[1]
قرآنكریم در آیهای[2] انسانها را به آراستگی و برگرفتن زینتهای خود، هنگام رفتن به مساجد دعوت میكند (كه البته این توصیه منحصر به آرایشظاهری نبوده و زینت های معنوی مانند طهارت و تقوا را نیز شامل میشود.) سپس در آیه بعد، حكم كلّیتری را بیان كرده و نظر كسانی را كه به غلط آراستگی و زینت را، با دین و تعالیم آسمانی مغایر میپندارند، مردود میشمارد.
«قُلْ مَنْ حَرَّمَ زینَهَ اللهِ الَّتی اَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطّیِّباتِ مِنَ الرِّزقِ قُلْ هیَ لِلَّذینَ امَنوا...»[3]
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 17 اردیبهشت 1388 | توسط:
امین | طبقه بندی:
اخلاق اسلامی، |
نظرات()