تبلیغات
مذهبی فرهنگی - مطالب جنگ تحمیلی

27 بهمن در انقلاب و دفاع مقدس

Image27/11/57
اعدام ارتشبد نعمت‌الله نصیری، سپهبد مهدی رحیمی، سرلشكر رضا ناجی و سرلشكر منوچهر خسروداد به حكم دادگاه انقلاب اسلامی‌. امام خمینی : تمام مجرمین و كسانی كه شریك جرم و جنایات شاه بوده‌اند به سزای اعمال خود خواهند رسید.
دستگیری عده‌‌ای از فرماندهان نیروهای نظامی‌ و انتظامی‌ از جمله ارتشبد طوفانیان (وزیر جنگ)، فرمانده ژاندارمری بندرعباس، فرماندار نظامی‌ جهرم و فرمانده پایگاه شاهرخی همدان
تدابیر لازم برای آغاز به كار واحدهای نظامی‌ و انتظامی‌. بیانیه امام خمینی خطاب به روحانیان جهت شركت در مراسم افتتاح واحدهای نظامی‌برای جلوگیری از مشكلات احتمالی. بیانیه كمیته انقلاب اسلامی‌خطاب به پرسنل واحدهای نظامی‌ و انتظامی‌ برای حضور در محل خدمت خود در روز شنبه 28/11/1358.

اجتماع سازمان‌‌یافته گروهی به طرفداری از انحلال ارتش و تشكیل ارتش خلق در سالن آمفی‌تأتر دانشگاه تهران
تشكیل جلسه فوری مسائل‌‌ ایران در كاخ سفید با شركت جیمی‌كارتر، والتر ماندیل، سایروس ونس، دریاسالار ترنر و چارلزدوتكان درباره تحولات‌‌ ایران و سیاست شوروی در قبال آن.

مذاكره سفیر آمریكا در مسكو با وزیر امور‌خارجه شوروی درباره مسائل‌‌ ایران و انتقاد از نقش شوروی و خبرگزاری تاس در دامن زدن به جو ضدآمریكایی در‌‌ایران.
نامه سرگشاده جرج بال (معاون پیشین وزارت خارجه آمریكا) در رد گفته‌های كیسینجر مبنی بر بی‌اعتمادی شاه نسبت به نیات واقعی آمریكا و عدم سركوب نهضت مردم‌‌ ایران.
27/11/62

آغاز عملیات والفجر 5

نیوزویك: آمریكا عراق را در ارسال نفت از طریق خلیج عقبه یاری می‌كند.
27/11/65

تشكیل اجلاس وزرای شش كشور شورای هكاری خلیج فارس برای تشكیل یك استراتژی امنیتی در مقابله با مكشلات منطقه

دیدار رابرت توریچلی نخستین نماینده مجلس آمریكا با طه یاسین رمضان در عراق (وی در دیدارش از عراق توان نظامی این كشور را مورد ارزیابی قرار داده است

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 27 بهمن 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: جنگ تحمیلی،     | نظرات()
ارسال به ارسال به 100 درجه کلوب دات کام

لغو قرارداد الجزایر به وسیله عراق و حمله به خرمشهر (ادامه)

«ـ اگر عراقی ها بیایند تكلیف ما چیست؟ اگر به دست آن ها اسیر شویم.
(شیخ به شوخی گفت)ـ نترسید، همین جا بمانید و كارتان را بكنید، اگر عراقی ها آمدند خود من با تیربار همه ی شما را می كشم و شهید می شوید.
روحیه ی این خواهرها تا این حد بالا بود، كه با شنیدن این حرف خوشحال شدند و رفتند سركارهایشان.»
اما روز بیست و چهارم مهر، حادثه تلخی رخ داد. همه ی مدافعان شهر شیخ شریف قنوتی، این عاشق ژولیده و بی ریا را می شناختند. او كه گروه ضربت الله اكبر را تشكیل داد و در همه ی عرصه های حیاتی حاضر بود.
شیخ شریف در گرما گرم جنگ روز بیست و چهارم مهر به همراه یك راننده، ظرف آب را برداشت و برای كمك و آب رسانی به سوی بچه ها می رفت كه روبه روی فلكه ی تانكر آب به وسیله ی تكاوران گارد ریاست جمهوری عراق به رگبار بسته شد. شش گلوله به راننده و یازده گلوله شیخ شریف خورد. در همین حال یكی از تكاوران گارد جلو آمد و آن قدر با سرنیزه به پیشانی شیخ زد كه سر آن روحانی مبارز از قسمت پیشانی جدا شد. سپس عمامه ی شیخ را سردست گرفت و فریاد زد:« من یك خمینی را كشتم، من یك خمینی را كشتم.»
مرگ است ناز نازان، پیوند عشق بازان
سرهای سرفرازان بالای دار دیدم
كارنامه شرم
تاریخ هنوز هم از گفتن آن چه بر خرمشهر گذشت، ناتوان است.

ادامه مطلب
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 14 بهمن 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: جنگ تحمیلی،     | نظرات()
ارسال به ارسال به 100 درجه کلوب دات کام

لغو قرارداد الجزایر به وسیله عراق و حمله به خرمشهر

موضوعات مقالات :درباره خرمشهر
در حالی كه هنوز خرمشهر در تب و تاب بمب گذاری های تروریستی عوامل حزب بعث و حزب خلق عرب، می سوخت و مسوولین نظام مشغول پی گیری پرونده های آن ها بودند، عراق در مرز بصره، كه متصل به مرز خرمشهر بود، به تحركات مملوس نظامی دست زد ارتش عراق در این منطقه به تقویت نیروهای نظامی، احداث جاده، تاسیس دژهای نظامی و ... مشغول بودند و هر از چند گاهی هم بین نیروهای دو طرف آتش رد و بدل می شد، اما آن چه بر وخامت اوضاع افزد اظهارات صدام حسین در هفدهم سپتامبر 1980 (بیست و ششم شهریور 1359) در شورای فرماندهی انقلاب عراق راجع به قرار داد 1975 الجزایر بود. صدام در سخنرانی خود گفت:
«طبق این قرارداد دولت ایران به خواسته های خود در شط العرب (اروند رود) دست یافته، ولی مناطق كه در مرز زمینی به عراق تعلق می گرفته، به عراق تحویل نداده است. بدین جهت من در این جا قرار داد ششم مارس 1975 الجزایر را از طرف عراق ملغی شده اعلام می كنم»
برپایه ی این تصمیم تمام كشتی هایی كه، از این به بعد از اروند رود عبور كنند باید پرچم عراق را بر دكل های خود نصب كنند و تمام عوارض كشتی رانی و حقوق آن ها متعلق به عراق است.
بدین ترتیب عراق با نقض قوانین بین المللی، روستاهای خرمشهر كه مشرف به مرز بصره بود را زیر آتش آرپی جی و گلوله قرار داد. روستاییان نیز كه بیشتر آن ها از افراد مستضعف بودند، چاره ای جز مهاجرت به شهر نداشتند.
مساله ی اسكان این افراد و بیكاری آن ها؛ خود بر وخامت اوضاع حاكم بر شهر
می افزود. با این اعمال روابط ایران و عراق به تیرگی گرایید.
در بیست و نهم شهریور پایگاه دریایی خرمشهر دستور داد كلیه ی كشتی های تجاری از اروند رود خارج شوند، اما به دلیل نبودن امكان خروج سریع كشتی ها بیش از شصت كشتی در اروند رود باقی ماندند كه براثر درگیری های متقابل نابود شدند.

ادامه مطلب
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 14 بهمن 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: جنگ تحمیلی،     | نظرات()
ارسال به ارسال به 100 درجه کلوب دات کام

عملیات بیت المقدس از نگاه ناظران جهانی

موضوعات مقالات :درباره خرمشهر
عملیات پیروزمندانه بیت المقدس كه منجر به آزادسازی خرمشهر پس از ??? روز گردید، ضربه اساسی و تعیین كننده ای بر پیكر دشمن وارد ساخت و تمامی معادلات، باورها و ذهنیتهایی را كه در مورد توانایی و قابلیتهای نظامی جمهوری اسلامی ایران وجود داشت، تغییر داد. بسیاری از كارشناسان نظامی و تحلیلگران رسانه های خارجی، در برابر «سرعت عمل» و «ویژگیهای عملیاتی» نیروهای ایرانی به هنگام فتح خرمشهر، غافلگیر، مبهوت و شگفت زده شدند.
رادیو دولتی انگلستان كه در شامگاه نهم اردیبهشت ???? اعلام می كرد: «چنانچه ایرانیان در صدد بازپس گرفتن خرمشهر برآیند، سخت ترین «گردو» را برای شكستن برگزیده اند»،
سرانجام ناچار شد سكوت خود را بشكند و طی گفتاری در روز پنجم خردادماه سال شصت و یك، یعنی دو روز پس از فتح خرمشهر توسط رزمندگان ایران اسلامی، حیرت زده اعلام كند: «از زمانی كه خبرنگاران غربی از نیروهای عراقی در خرمشهر دیدن كرده و از روحیه خوب آنها گزارش داده اند، بیش از سه یا چهار روز نمی گذرد كه ناگهان همه شهر از دست عراقی ها بیرون كشیده شد.»

ادامه مطلب
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 13 بهمن 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: جنگ تحمیلی،     | نظرات()
ارسال به ارسال به 100 درجه کلوب دات کام

تصویر اندیمشك

هنوز تصویر اندیمشك از اذهان پاك نشده بود كه چشمان‌مان به جمال دزفول قهرمان روشن شد. باور نمی‌كنید! هوایش هنوز بوی خون بچه‌های بسیجی را همراه داشت؛ هنوز صدای ضجة زنان و كودكان با صدای غرش موشك‌هایی كه هدیه بعثی‌ها به بی‌پناهان بود، آهنگی پریشان كننده به گوش جان می‌رساند.
دلم می‌خواست با مردم، با شهر، با زمین، حرف بزنم و بخواهم تا ماجرای مقاومت دزفول را برایم دوباره بازگو كنند؛ ولی وقت تنگ بود و فرصت گفتن آن همه حماسه نبود.
از وسط شهر رودی می‌گذشت؛ خروشان و خشمگین. گویی مفهومی از هشت سال استقامت و زندگی را در امواج خود تصویر می‌كرد.
به بارگاه مطهر امام‌زادة عظیم الشأن، آقا سبزه قبا ـ فرزند امام موسی ‌بن جعفر (ع) ـ رسیدیم و ده دقیقه فرصت زیارت را داشتیم. پا كه به صحن بارگاه مقدسش گذاشتم، احساس عجیبی پیدا كردم. دلم می‌خواست برایش حرف بزنم و رازم را پیش او فاش كنم و بگویم كه ده سال پیش خواهر كریمه‌اش ـ حضرت معصومه (س) ـ نوجوانی مردد و پریشان را در آغوش محبت خویش فشرد و جرعه جرعه آب زلال ایمان و اطمینان و آرامش به كامش ریخت و دلش را شفا داد؛ او حالا به جوانی

رسیده است. اگر چه خوب بودن را تجربه نكرده، اما افتخارش این است كه همیشه سینه چاك خوبان باشد. آن جوان پناه داده شده، من بودم كه روز پیش لبریز از عشق كریمة اهل بیت، برای درك بیشتر راز ایمان، از موطن خود، یعنی قم جدا شده بودم؛ بدان امید كه در قیامت نیز آن بانوی بزرگوار مرا بنوازد.

نمی‌دانم زمان چطور گذشت كه من فقط توانستم به نیت آشنایان و آنان كه به گرمی بدرقه‌ام كرده‌ بودند، دو ركعت نماز زیارت و زیارت‌ نامة حضرت را بخوانم و برای همه دعا كنم. دوباره سوار اتوبوس‌ها شدیم و به راه افتادیم. در فكر قم بودم و رشتة الفتی ناگسستنی كه سال‌هابود دلم را به ضریح كریمة اهل بیت بسته بود تا از هر بیماری كه قلب را سیاه و سنگی می‌كند شفا بگیرد؛ هر لحظه دلم بیشتر به آن بارگاه ملكوتی احساس وابستگی می‌كرد.

هر چه بیشتر می‌رفتیم آب و هوا خوزستانی‌تر می‌شد: هوا گرم و گرم‌تر و زمین سرسبزتر. دیری نپایید كه شهر شوش نیز با آغوش گشاده به پیشواز چشمان منتظر ما آمد. حدود ساعت یازده صبح اتوبوس‌ها مقابل حرم مطهر دانیال نبی توقف كردند؛ همان كه امیر مؤمنان علی علیه‌ السلام درباره‌اش فرموده‌اند:

ادامه مطلب
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 13 بهمن 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: جنگ تحمیلی،     | نظرات()
ارسال به ارسال به 100 درجه کلوب دات کام

چه بگویم! خرمشهر یا خونین‌ شهر!

چه بگویم! خرمشهر یا خونین‌ شهر! شهری در آسمان، شهری سبز اما به قدمت سرخی خون بیگناهان،سرخ!
صورت خرمشهر هنوز از زخم‌هایی كه از جنگ برداشته بود، چاك چاك بود. كم نیستند ساختمان‌هایی كه یك وجب از پیكره‌اش را پیدا نمی‌كنی كه تركشی به آن اصابت نكرده باشد؛ به خصوص بعضی مناطق شهر كه هنوز بازسازی نشده و یا جزء آثار جنگ باقی مانده بودند. منازل و ساختمان‌ها چون بدن شهدای خرمشهر زخمی و تكه پاره بود. در شهر كه حركت می‌كنی نگاهت میدان‌ها و خیابان‌های كنونی را نمی‌بیند! آنچه بی‌اختیار می‌بیند، چهره خونین شهری زخم خورده است كه هنوز از درد به خود می‌پیچد. در اینجا یكی از میادین شهر، «مقاومت» نام گرفته است.
در این باره می‌گویند:
وقتی دژخیمان عراقی به چهرة خرمشهر، ناجوانمردانه سیلی زدند و گام‌های منحوس خویش را بر سینة پاكش نهادند، عده‌ای از هموطنان خرمشهری در همین مكان در برابر آنها مردانه ایستادگی و جانفشانی كردند و امروز خون مطهر آن فرزندان ایران زمین، كه با خون دل خونین شهر و خاك پاكش یكی شده است، در وجود «میدان مقاومت» به یادگار مانده است؛ پس اگر بگویم صورت خونین شهر را با خون شهیدان شسته‌اند، گزاف نگفته‌ام، و به همین خاطر است كه از وقتی پا به خاك خونین شهر می‌گذاری، تا هر وقت كه میهمانش باشی، دلت راضی نمی‌شود كه حتی لحظه‌ای هم بدون وضو به سر بری.
از نمایشگاه هشت سال دفاع مقدس هم دیدن كردیم؛ غبار اندوه دوران اسارت خرمشهر از عكس‌ها پیدا بود. شاید باور كنید كه در همان نیم روز اول بازدید، احساس كردم پر شده‌ام و دیگر ظرفیت دیدن بقیة آثار و توان شنیدن دیگر حماسه‌ها را ندارم؛ آخر، خونین شهر چیز دیگری است!
در ادامة سفر، توفیقی دیگر یارمان شد؛ برادری كه راوی دردهای خونین شهر بود به اتوبوس ما آمد. آه كه چه می‌گفت، وای كه چگونه می‌گفت! از عشق، از ایمان، از دفاع مقدس و از درد و عشق خودش! دردی كه درد بودن و عشقی كه عشق رفتن بود. او یادگاری بر جای مانده از دوران عشق‌بازی عشاق در مناطق نبرد حق علیه باطل بود. همرزمانش می‌گفتند: تركشی در سرش به یادگار مانده است؛ تركشی دوست داشتنی! از روزهای خوش شیدایی.
درد دلهایش چنان وجودم را به آتش می‌كشید كه با هر كلامش دلم بی‌ اختیار به التهاب می‌افتاد. می‌گفت، خاك شلمچه شفا می‌دهد و داده بود…
اصلاً نمی‌دانم چرا خاطره خرمشهر را این طور روایت می‌كنم! قلم پریشان و سرگردان است. هر كاری می‌كنم كه به ترتیب وقوع حوادث بنگارم، نمی‌توانم! قلم، خود پیش می‌رود و از هر چه كه وجودش را بیشتر بسوزاند می‌نویسد…

ادامه مطلب
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 13 بهمن 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: جنگ تحمیلی،     | نظرات()
ارسال به ارسال به 100 درجه کلوب دات کام

شلمچه قدمگاه حضرت زهرا (س)

شلمچه قدمگاه حضرت زهرا (س) نیز خوانده می‌شود. راوی كاروان می‌گفت، خیلی از رزمنده‌ها بارها وجود مقدس حضرت را حس كرده‌اند. بچه‌ها با نام مبارك زهرا (س) می‌جنگیدند و با دعای ایشان پیروز می‌شدند؛ حال مگر ممكن است كه آن حضرت به شلمچه پا نگذارد.
آری! فاطمه (س) این یاس عصمت، به شلمچه پا گذاشته است. این را همة اهل دل می‌دانند. از آنجا كه پیامبر (ص) پیوسته می‌فرموده اند:
«من بوی بهشت را از فاطمه استشمام می‌كنم»
شلمچه هم بوی بهشت می‌دهد و من وقتی می‌نویسم: «شلمچه»، قلم خوشبو و معطر می‌شود.
همراه با خاطرات به یاد ماندنی و سخنان آموزندة همراهان كاروان، به زیارت شلمچه نایل شدیم. اطراف جاده پر از مین.مسؤول كاروان نیز پیوسته به این نكته اشاره می‌كرد و از زایران می‌خواست كه وقتی پیاده می‌شوند به طرفین جاده نروند. می‌گفت منطقه به طور كامل پاكسازی نشده است!
موشك‌ها و راكت‌هایی به چشم می‌خورد كه عمل نكرده، با سر در خاك فرو رفته و به خاك مقدس شلمچه سجده كرده بودند و هنوز هم سر از سجده برنداشته‌اند.
در گوشه‌ای از دشت، در یك محوطه كوچك دایره‌ای شكل، اسباب و اثاثیه رزمنده‌های مهاجر را جمع كرده بودند؛ كلاه‌های سوراخ شده، وسایل ساده و كم قیمت، قمقمه‌های پاره شده و…
مهمان ضیافت خطر، هیچ نداشت
هنگامی كه می‌رفت سفر، هیچ نداشت
گمنام‌ترین شهید را آوردند
جز پاره‌ای از عشق، دگر هیچ نداشت
شعلة آتش از جگرها زبانه می‌كشید؛ ولی نمی‌توانست ترجمان حتی واژه‌‌ای از شیون دل‌های خسته باشد. آنجا گریه كردیم؛ نه فقط برای شهدا، بلكه بیشتر به خاطر بر جای ماندن خودمان.
عشق بود و داغ بود و سوز بود
آه!‌گویی این همه دیروز بود
اینك اما در نگاهی راز نیست
در گلویی عقدة آواز نیست
آه مردم! وای بر فردایمان
كهكشان‌ها می‌روند از یادمان

ادامه مطلب
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 13 بهمن 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: جنگ تحمیلی،     | نظرات()
ارسال به ارسال به 100 درجه کلوب دات کام

ظاهر فاو

ظاهر فاو تسلیم سكوت بود ولی دل فاو ناآرام ؛ آسمانش نوحه می‌خواند و خاكش به سینه می‌زد، به یاد ناكامی دستهای قطع‌ شده‌ای كه حیران و سرگردان به دنبال سینه‌ای سوخته می‌گشتند تا به عشق و یاد حسین به آن بكوبند؛ سینه‌هایی كه خنجر كین دشمن آنها را شكافته بود.
در میان اروند، پایه‌های فلزی به چشم می‌خورد كه طبق توضیح راوی كاروان، هنگام عملیات، پل‌های شناور را برای تردد نفرات به این پایه‌ها می‌بستند ولی آب، چنان شدتی داشت كه پایه و پل را با خود می‌برد و در هم می‌شكست. از پل‌های معمولی كاری ساخته نبود و تردد رزمنده‌ها به طرفین رودخانة ناآرام اروند غیر ممكن بود تا اینكه چند كیلومتر پایین‌تر، دستهای توانای رزمندگان اسلام در مدت كوتاهی پل عظیم بعثت را برای عبور وسایل سبك و سنگین، به دوش اروند نشاندند.

شنیدن توضیحات راوی كاروان دربارة پل و مشاهدة رود خروشانی كه تلاطم آن، آدم را به وحشت می‌انداخت و تصور این كه زیر باران گلوله‌های توپ و خمپاره چنین كار بزرگی انجام شده باشد، مرا غرق شگفتی و غرور و ایمان می‌كرد. پل را كه نقش بسیار حساس و حیاتی برای منطقه داشته و ارتباط میان رزمندگان را امكان پذیر می‌كرده را با قرار دادن لوله‌های بسیار بزرگ و قطور در جهت جریان آب ساخته‌اند. جریان آب آنقدر قوی بوده كه لوله‌های چند تنی را مانند برگ كاهی با خود می‌برده و گلوله‌های بی‌شمار توپ و خمپاره و حمله‌های پی در پی هواپیماهای دشمن كار را سخت‌تر می‌كرده است. با این حال لوله‌ها در رودخانه جای می‌گیرند و به هم بست می‌خورند و با لایة ضخیمی از سیمان پوشانده می‌شوند و پل آمادة تردد رزمنده‌ها می‌شود.یقین دارم كه این كار بزرگ و این اعجاز عظیم، جز با دخالت‌ دست‌های مهربان مهدی (عج) امكان پذیر نبوده و نیست. اعجازی كه اكنون در توصیف آن حیران و عاجز مانده‌ام و هر چه تلاش می‌كنم نمی‌توانم آنچه كه دیدم و شنیدم را به خوبی بیان كنم.

همة مسافران متعجب بودند، ناباورانه به یكدیگر نگاه می‌كردند و سر تكان می‌دادند؛ یا توان حرف زدن از همه گرفته شده بود، یا كسی كلمة مناسبی برای بیان احساس خود پیدا نمی‌كرد. همة كلمه‌ها پیش پای این اعجاز بزرگ جان داده بودند، همان گونه كه الان من برای توصیف این «ناگفتنی» پی كلمه و جمله‌ای در خور می‌گردم و نمی‌یابم.
«بر صخرة سخت كوه، دیوانة خون
با تیشة عشق كنده افسانة خون
قلب گل سرخ در طپش می‌افتد
با رویش بالهای پروانة خون»

ادامه مطلب
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 13 بهمن 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: جنگ تحمیلی،     | نظرات()
ارسال به ارسال به 100 درجه کلوب دات کام

سرزمین نور

دل می‌تپد از ترانة خون شهید
بر خاك ببین گونة گلگون شهید
در دفتر روزگار از روز نخست
با جوهر خون نوشته قانون شهید»
«سرزمین نور» سرزمین معانی است. سرزمین درك و شهود است. در آنجا نادیدنی‌ها به چشم می‌آیند و ناشنیدنی‌ها شنیده می‌شوند و ناگفتنی‌ها به زبان می‌آیند؛ بوی ایمان در مشام جان می‌نشیند و معنویت لمس می‌گردد.
«سرزمین نور» انگار از جهان دیگر و تركیب دیگری است؛ اینها را از مرور خاطرات مسافران آن خطه هم می‌توان فهمید.
جالب است بدانیم، مجموعه نوشته‌های زایران مناطق عملیاتی دفاع مقدس نشان می‌دهد كه آنچه در سرزمین نور بیشتر اهمیت دارد، چشمی بینا، بصیرتی پاك و احساسی لطیف است تا برخورداری از قلمی توانا برای نوشتن. البته این بدان معنی نیست كه علاقه‌مندان به خاطره و سفرنامه نویسی از تأثیر قلم غافل شوند و در نوشتن به تمرین و ممارست نپردازند، بلكه بدین معنی است كه نداشتن توان بالای نویسندگی و بی‌اطلاعی از فنون نگارش، نمی‌تواند برای بیان احساسات لطیفی كه به انسان دست می‌دهد، مانعی بزرگ به حساب آید؛ از این روی به مسافران سرزمین نور توصیه می‌شود كه ضمن مطالعه و تمرین، در ثبت و ضبط احساسات خود در قالب خاطره، سفرنامه، یادداشت و … كوشش كنند.
در بازنویسی و ویرایش این اثر، رعایت امانت شده و حتی‌الامكان تركیب‌ها، تشبیهات و جمله‌بندی‌ها، به ویژه مضمون و محتوای خاطره، به صورت اصلی باقی مانده و همواره بیان مستقیم احساسات خاطره‌ نویس، در اولویت قرار گرفته است. اگر چه بعضی از جملات حذف، یا در برخی بندها دخل و تصرفی صورت گرفته است؛

ادامه مطلب
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 13 بهمن 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: جنگ تحمیلی،     | نظرات()
ارسال به ارسال به 100 درجه کلوب دات کام

بخشی از روز شمار وقایع دزفول در جنگ

بخشی از روز شمار وقایاع دزفول در جنگ چنین است:

16/7/59 دو فروند هواپیمای دشمن در دزفول مورد اصابت قرار گرفته وسقوط کرد.
22/9/59 ساعت11 صبح در شلوغ ترین زمان یک گلوله توپ دورزن توپخانهی دشمن در خیابان امام خمینی در میان مردم منفجر و به شهادت 80 تن و زخمی شدن 86 نفر منجر شد.
7/10/59 700 نفر از خانوادهی شهدای دزفول به زیارت امام خمینی رفتند. امام خمینی در این دیدار فرمود شما دزفولی ها امتحان دادید و خوب از امتحان بیرون امدید.
19/12/59 یکبار دیگر دزفول مورد حمله موشکی قرار گرفت که در این جنایت هول انگیز مسجد نجفیه ویران و13 نفر مجروح شدند.
23/1/60سفرای کشورهای غیر متعهد از مناطق موشک زده دزفول دیدار کردند در هنگام بازدید بار دیگر دزفول مورد اصابت گلوله های توپ دشمن قرار گرفت.
9/2/60 2 موشک 9 متری در ساعت 13 به مناطق مسکونی اصابت کرد و ده دقیقه بعد 11 گلوله توپ به دزفول اصابت کرد.
22/2/60 ساعت 18 و 30دقیقهدزفول هدف اصابت 3 موشک قرار گرفت که باعث شهادت 7 نفر و مجروحیت 14 نفر شد.
30/2/60 2 موشک به دزفول شلیک و باعث شهادت 6 تن شد.

ادامه مطلب
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 26 دی 1387    | توسط: امین    | طبقه بندی: جنگ تحمیلی،     | نظرات()
ارسال به ارسال به 100 درجه کلوب دات کام
  • (تعداد کل صفحات:3)  
  • 1  
  • 2  
  • 3