«نه یهودیان و نه اجداد آنان هرگز، یك نژاد یا حتّی گروه قومی مشخّص و خالصی را تشكیل نداده‌اند». كلمة عبرانی «هیبرو» نیز اشتقاق از یك محل یا ناحیه ندارد. بلكه، از كلمة «Ibhri» به معنی كسی كه طیّ طریق كرده گرفته شده است.» این كلمه برای اوّلین بار، جهت اشاره به حركت ابراهیم(ع) وقتی كه از خانه‌اش در اور «Ur of Chaldeesur» از اردن گذشت و داخل سرزمین مقدّس شد، به كار رفته است».
 
 
 
صهیونیست‌ها مدام از «ارض موعود، برای قوم برگزیده» سخن گفته‌اند. امّا این «ارض موعود» كجاست و این قوم «برگزیده» كیانند؟ تئودور هرتزل، بنیان‌گذار سازمان صهیونیسم جهانی در سال 1900 م. نوشت: «بازگشت ما به سرزمین پدرانمان، چنان‌كه در كتاب مقدّس وعده داده شده است، از بزرگ‌ترین مسائل سیاسی مورد علاقة قدرت‌هایی است كه در آسیا، چیزی را می‌جویند».1 فلسطین از قرن دوازده قبل از میلاد توسط فلسطینیانی كه تاریخ از آنان به نام دلیران یاد كرده است و به «مردم دریا» معروف بودند، اداره می‌شد. آنها در قسمت جنوبی دریای مدیترانه «ساحل كنعان» ـ غزّة امروزی ـ سكنا داشتند.

تاریخ از كنعان2 كه در كنار فلسطین قرار داشت، از حدود بیست قرن قبل از میلاد، یاد كرده است. قوم بنی‌اسرائیل در قرون 14 و 13 (ق. م) وقتی از مصر اخراج شدند، وارد كنعان شدند. آنان برای مدّت دو قرن، تنها دو قرن، تا ظهور آشور بنی‌پال در آنجا ساكن بودند. مهاجران قوم بنی‌اسرائیل، كم‌كم به سرزمین‌های اطراف كنعان با جنگ و ستیز و حیله دست یافتند. در زمان حضرت سلیمان، اورشلیم به همان ترتیب یاد شده به تصرّف آنان درآمد. معبد سلیمان بر كوه صهیون توسّط آن حضرت به نام «معبد خدا» بنا شد. اكثر سال‌هایی كه قوم بنی‌اسرائیل در آن قسمت زندگی می‌كردند، در كنعان گذشت كه چنان‌كه گفته شد، در كنار فلسطین قرار داشت. آنها كم‌كم اورشلیم را گرفتند. ولی توقّف آنان در آن قسمت، بسیار كوتاه بود.

طبق روایات تورات كنعان «ارض موعود» است؛ یعنی غزّه لذا ادّعای آنان بر فلسطین كاملاً بی‌اساس است.

پس از مرگ حضرت سلیمان(ع) در سال‌های 722 ـ 732 (ق.م) آن سرزمین ـ چنان‌كه ذكر شد ـ به دست بخت نصر ـ پادشاه بابل ـ ویران گشت و ساكنان آن در به در و گروه بسیاری از آنها به بابل برده شدند. لذا در سال 721 (ق.م) حكومت بنی‌اسرائیل به طور كامل در آن نواحی از بین رفت و دیگر هرگز دولتی اسرائیلی در آن سرزمین بر سر كار نیامد. اصولاً كشور فلسطین و شهرهای اطراف آن، دیگر روی استقلال ندیدند و تنها تعدادی انگشت‌شمار یهودی سامی در آنجا به سكونت خود ادامه دادند.

نوشته شده در تاریخ جمعه 20 آذر 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: یهود و صهیونیسم،     | نظرات()