«ای رمیله! هر مؤمنی كه بیمار می‌شود، ما به بیماری‌اش رنجور می‌شویم و با غم و اندوه او، غمگین. دعایی نمی‌كند، مگر برایش آمینی می‌گوییم و هنگامی كه ساكت است، برایش دعا می‌كنیم».
 
 
انسان‌های كمال‌جو و حقیقت طلب در مسیر زندگانی خویش، افزون بر به كارگیری عقل درونی به دنبال حجت آشكار و انسان كاملی هستند كه با نور خویش، راه هدایت معنوی را به آنان بنمایاند و به قله قاف هدایت معنوی برساند. علّامه طباطبایی درباره تصرف معنوی امام می‌فرماید:

«امام علاوه بر ارشاد و هدایت ظاهری، دارای یك نوع هدایت و جذبه معنوی است و به وسیله حقیقت و نورانیت باطن، ذاتش در قلوب شایسته مردم تأثیر و تصرف می‌نماید و آنان را به سوی مرتبه كمال و غایت ایجاد جذب می‌كند».1

در هر دوره و زمانی، انسان كاملی كه حامل معنویت تمام عیار خلقت است، وجود داشته و دارد كه او، ولیّ خدا و امام معصوم است؛ امامی كه پرتو عنایت او و نسیم روح‌افزای ولایتش، دل‌ها را بهاری می‌كند و عطر و بوی عشق را در جان‌ها می‌پراكند. امامی كه باب فیض خداوندی است:
«أین باب الله الّذی منه یؤتیٰ؛ كجاست آن درِ خدایی كه از او وارد می‌شوند؟2

شیعه هماره به خود می‌بالد كه از این باب‌ها، مسیر هدایت و كمال را درمی‌یابد؛ در حزن و اندوه آنان، محزون و در شادی‌شان، شادمان می‌شود، چنان‌كه پیشوایان نیز چنین لطف و احساسی نسبت به شیعیان خویش دارند. رُمَیْلَه، یكی از شیعیان امام علی بن ابی‌طالب(ع) می‌گوید: در زمان خلافت امیرمؤمنان دچار بیماری شدیدی شدم و در روز جمعه احساس بهبود كردم. با خود گفتم بهتر است به نماز امام حاضر شوم. آن روز پس از نماز، برای شنیدن سخنان امام در همان مجلس نشستم. ناگهان درد وجودم را فرا گرفت و احساس ناراحتی كردم، ولی صبر كردم تا سخن امام تمام شد. هنگام خروج از مسجد، امام به من فرمود:

«ای رمیله! هر مؤمنی كه بیمار می‌شود، ما به بیماری‌اش رنجور می‌شویم و با غم و اندوه او، غمگین. دعایی نمی‌كند، مگر برایش آمینی می‌گوییم و هنگامی كه ساكت است، برایش دعا می‌كنیم».

من به ایشان گفتم: ای امیرمؤمنان! خدا مرا فدایت كند، آیا این توجه شما برای كسانی است كه در حیطة حكومت و نظر شما هستند؟ پاسخ داد:
«ای رمیله، هیچ مؤمنی چه در شرق و چه در غرب زمین، از نگاه ما غایب نیست».3

این رابطه و احساس معنوی، میان امام موعود و منتظرانش در زمان غیبت، در مرتبه‌ای اعلا وجود دارد. در نامة شریف مولا حضرت مهدی به شیخ مفید آمده است:

«ما بر تمامی اخبار شما آگاهیم و هیچ‌یك از آنها بر ما پوشیده نیست. همانا كه ما در مراعات جان شما كوتاهی نمی‌كنیم و یاد شما را از خاطر نمی‌بریم كه اگر جز این بود، نابسامانی‌ها و مصیبت‌ها بر سرتان فرود می‌آمد و دشمنان، شما را درهم می‌شكستند».4


سید حسین اسحاقی
ماهنامه موعود شماره 103

پی‌نوشت‌ها:

1. محمد حسین طباطبائی، شیعه در اسلام، ص 260.
2. دعای ندبه، مفاتیح‌الجنان.
3. بحارالانوار، ج 52، ص 175
4. شیخ عباس قمی، سفینة‌البحار، ج 3، ص 408

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 23 شهریور 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: امام زمان (عج)،     | نظرات()