مذهبی فرهنگی

از شاگردان استاد علامه حسن زاده آملی نقل است که ایشان همیشه چند دقیقه قبل از شروع درس در محل تشكیل كلاس (مسجد حضرت معصومه علیهاالسلام) حاضر مى‎شدند - كه این خود درس نظم و احترام به درس و بحث بود - ما عده‎اى بودیم كه از این فرصت طلایى حداكثر استفاده را مى‎كردیم، گرد شمس وجود معظم له حلقه مى‎زدیم و از انفاس ‍ قدسیه و حركات و حتى سكنات حضرت استاد (دام عزه ) درس مى‎گرفتیم .

روزى یكى از یاران درس، مصرانه و عاجزانه از حضرت استاد تقاضا كردند كه:

«حضرت آقا عنایتى بفرمایید، ذكرى - دعایی، چیزى بفرمایید، بلكه از این گرفتارى روحى نجات پیدا كنم، خیلى گرفته و در قبض هستم.»

حضرت استاد(دام عزه) كه تا آن لحظه سر به زیر انداخته بودند و در سكوتى پر معنى و مراقبه‎اى ملكوتى به سر مى‎بردند، سر را بلند كرده و فرمود: آقا جان! من هم گرفتارم، من هم از شما بدترم !

2- سوره غنى «واقعه» را بخوانید، تا غنى در علم و بعد در چیزهاى دیگرى شوید؛ چون روایت شده است .

برگرفته از کتاب پندهاى حكیمانه، ج ۳، علامه حسن حسن زاده آملى .

تنظیم گروه دین و اندیشه تبیان، هدهدی.

در زمان حضرت عیسى(علیه‎السلام)، زنى صالح و عابد، زندگی می کرد. وی وقتی زمان نماز فرا مى‎رسید، هر كارى كه داشت رها و به نماز مشغول مى‎شد. روزى هنگام پختن نان، مؤذّن بانگ نماز فرا داد. زن نان پختن را رها كرد و به نماز مشغول شد؛ چون به نماز ایستاد،

شیطان در وى وسوسه كرد که: «تا تو از نماز فارغ شوى، نان‎ها همه می‎سوزند.» زن به دل جواب داد: اگر همه نان‎ها بسوزد بهتر است كه روز قیامت تنم به آتش دوزخ بسوزد.

بار دیگر شیطان وسوسه كرد كه: پسرت در تنور افتاد و سوخت، زن در دل جواب داد: اگر خداى متعال قضا را بر این قرار داده که من در حین نماز و پسرم به آتش دنیا بسوزد؛ من به قضاى خداى تعالى راضى هستم و از نماز فارغ نمى‎شوم كه خداوند خود، فرزندم را از آتش نگاه دارد.

شوهر زن به خانه آمد، زن را در حال نماز دید، و نان‎ها را در حالی که نسوخته بودند در تنور دید. و فرزندش را دید که در آتش بازى می کند و یك تار مویش نیز نسوخته است، و به قدرت خداوند، آتش بر وى بوستان گشته است.

چون نماز زن تمام شد، شوهر دست وى گرفت و نزدیك تنور آورد و در تنور نگریست، فرزند را به سلامت دید و نان‎ها را نیز نسوخته دید. مرد در عجب ماند و خدا را شکر كرد، و زن نیز سجده شكر كرد. 

مرد، به همراه فرزندش به نزد حضرت عیسى(علیه‎السلام) رفت و جریان را به حضرت گفت. حضرت عیسى گفت: برو از زنت بپرس که چه معامله‎ای با خدا كرده است و چه رازی با خدا دارد؟

گفتن حق و حقیقت به این راحتی هم که تصور می‎شود نیست. چرا که باید شرایط زمان و مکان و افراد مختلف در نظر گرفته شود و آنگاه حرفی گفته شود تا نتیجه مثبت بدهد .

در روایتی آمده است که روزی پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) خواستند که حضرت علی(علیه‎السلام) را به یمن برای ماموریتی بفرستند که بین مردم آنجا صلح و دوستی برقرار کند.

حضرت علی(علیه‎السلام) می‎فرماید که به پیامبر عرض کردم: ای رسول خدا! جمعیت آن مردم بسیار است و در بین آنها کسانی هستند که عمری از ایشان گذشته، حال این که من جوان هستم .

پیامبر(صلی الله علیه و آله) فرمود: علی! نگران نباش در نزدیکی یمن که به گردنه "افیق" رسیدی، بایست و با صدای بلند بگو:

چندی پیش با جمعی از دوستان برای زیارت كریمة اهل بیت(علیهاالسلام) و استفاده از بزرگان حوزه علمیه به قم مشرف شده بودیم. در طول چند روزی كه در قم بودیم با برخی از بزرگان و مراجع دیدار داشتیم؛ ولی برای ملاقات و استفاده از محضر آیة الله بهجت موفق به هماهنگی نشدیم؛ تا این كه با دوستان قرار گذاشتیم برای نماز صبح به مسجد ایشان برویم بلكه بتوانیم بعد از نماز از محضر ایشان استفاده كنیم.

صبح موعود فرا رسید و همگی در نماز صبحِ عارفانه و عاشقانه آیة الله بهجت حاضر شدیم و نماز را به امامت ایشان خواندیم. بعد از نماز یكی از برادران جلو رفته، خدمت ایشان عرض كرد كه از شهرستان آمده‌ایم و اگر امكان دارد از محضرتان بهره‌مند شویم؛ ولی آقا فرمودند كه حال صحبت ندارند و مشغول نماز و تعقیبات شدند.

بعد از چند دقیقه یكی دیگر از دوستان پیش رفته و همین درخواست را تكرار كرد، ولی ایشان دوباره فرمودند: حال ندارم. این قضیه چند بار تكرار شد، ولی دوستان دست بردار نبودند و مصمم بودند كه حتماً از ایشان استفاده نمایند؛ از این رو، جلوتر آمدند و دور ایشان را گرفتند و ازدحام نمودند. یك ‌دفعه ایشان عصبانی شد و با ناراحتی به برادران فرمودند:

هر كسی در دنیا به نوعی تلاش می‌كند تا توشه‌ای جمع كند البته تلاشها با هم فرق ‌می‌كند بعضی‌ها بدنبال مال و منال هستند و بعضی ها هم به دنبال علم و دانش. بعضی‌ها هم بدنبال مدرك و ...

در این میان بعضی سر به راه اند و بعضی راه به بیراهه برده‌اند؛ بعضی‌ها كاسبی و دانش را با هم عجین كردند و با دانش كاسبی می‌كنند. و بعضی ....

ولی واقعا ثروت و فقر چیست؟ گفته‌اند هر كس بیشتر دارد بیشتر محتاج است. خوب كه فكر می‌كنم می‌بینم حرف درستی است، هم در مورد مال دنیا هم در مورد علم و دانش هم تاجر به فكر بیشتر در آوردن است و هم عالم و دانشمند به فكر بیشتر فهمیدن.

خوب كار دنیا همین است آنچه اهمیت دارد این است كه در راه باشیم...

اگر در راه بودیم هم ثروت و هم دانش نعمت است و اگر بیراهه رفتیم هر دو نقمت است.

ثروتی كه به راه باشد در راه خیر و خوبی صرف می‌شود، باعث شاد كردن دل دیگران می‌گردد ، علم هم همین‌گونه است اگر در راه باشد صرف تعالی و خدمت به بشر می‌گردد اما امان از روزی كه علم و ثروت به بیراهه رود.

باورکن دعا کردن راه ورسم دارد.خدا هم مانند پدر ومادری دلسوز خوب و از سر حوصله می شنود

اما

گاهی اوقات آنچه را می خواهیم برآورده نمی کند، می دانید چرا؟

به آیه 33 سوره یوسف توجه کنید:

در این آیه به صراحت خداوند می فرماید بندگان من خیلی وقتها دعا های شما باعث هلاکت ونابودی شماست بنابراین دعایتان را برآورده نمی کنم.

گاهی اوقات خدای حکیم دعایی از ما را مستجاب می کند که گرهی و یا سختی در زندگی ما ایجاد می کند.

آری، تعجب نکنید چون اولا خودت خواسته ای. ثانیا خدا خواسته درسهای زندگی جدیدی به تو بیاموزد.

باهم این حکایت را می خوانیم:

امام صادق (علیه‎السلام) ضمن روایتی، دستاوردهای یاد مرگ را بیان می‎فرماید که:

یاد مرگ، شهوات نفس را بمیراند و ریشه‎هاى غفلت را بخشكاند و باور قلب را به وعده‎هاى خداوند قوى و طبع انسان را لطیف كند و نشانه‎هاى هوى و هوس را مى‎شكند و آتش حرص و طمع را خاموش كند و دنیا را (نزد بنده) حقیر نماید.

پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) فرمود: بسیار به یاد "هادم اللّذّات" (در هم كوبنده خوشى‎ها) باشید.

گفتند: آن چیست اى رسول خدا ؟

فرمود: مرگ است.

هیچ بنده‎اى مرگ را به صورت حقیقی، در راحتى و آسایش یاد نكند، مگر آن كه دنیا بر او تنگ شود و در شدت و سختى به یاد نیاورد، مگر آن كه دنیا بر او فراخ و راحت شود(طعم خوشى‎هاى دنیوى و دل تنگى‎ها و ناكامى‎ها را از یاد مى‎برد).

مرگ، نخستین منزل از منازل آخرت و آخرین منزل از منازل دنیاست .